verlatingsangst

Verzoening is elkaar terug een zoentje geven ...

Onder woede schuilt haat.
Onder haat schuilt liefde!

Besste,

Ik was er even niet ... Maar vandaag zit ik net als elk jaar met een dilemma wat bloggen betreft. Het is haast een must op deze elfde november hulde te brengen aan allen die hebben gestreden voor de vrijheid van ons vaderland zoals mijn grootvader die vier jaar lang aan het ijzerfront vocht, en meteen aan de ontelbaren die in een vreemd land op vaak bitter jonge leeftijd hun leven moesten laten ...Aan de andere kant wil ik ook mijn patroonheilige de eer geven die hem toekomt. Want nog steeds probeer ik te leven zoals Sint-Maarten, die deelde met zij die niet genoeg hadden en hebben , en dan niet zozeer in materiële goederen. Het was dan ook niet zomaar een keuze voor mijn blognaam toen ik 'Maarten' lanceerde, ondertussen jaren terug.

Her is misschien voor jullie een gelegenheid iets te lezen rond deze bijzondere figuur die veel meer is dan - in bepaalde streken dan toch - een gulle kindervriend.

Je kunt alvast eens stilstaan bij 'de litanie van Saint-Martin'.
Ondertussen biddend denken aan zijn die gestorven zijn ... voor?

Sterven is niet volledig verdwijnen
je laat de deur op een kier
zodat je liefde steeds kan verder stromen.

Veel mensen denken dat met iemand samen zijn betekent dat je alles tot in de kleinste details van elkaar moet weten. Zelf denk ik dat je de belangrijkste dingen van elkaar moet weten , en dat je er moet zijn wanneer je partner je nodig heeft. Al het overige is VERTROUWEN!

Ja, het blijft één van mijn kernwoorden in mijn blog, zeg maar in mijn leven.
Vertrouwen en behoefte aan privacyhoeven elkaar niet in de weg te staan. Mensen worden verliefd op wie we als individu zijn. Wat zou het voor zin hebben deze individualiteit op te geven?