De afgelopen week had ik twee mensen op nieuwjaarsbezoek, beiden min of meer onverwacht.
Van de ene had ik niks meer gehoord sinds iets meer dan een jaar.
De andere had niets meer van zich laten horen sedert oktober van vorig jaar.
Natuurlijk doet het deugd dat beiden zelf terug kontakt opnamen al was ik beiden helemaal niet vergeten, integendeel.
Wat ik hier echter kwijt wil is het feit dat de stilte blijkbaar nodig was om tot bezinning, tot bekering, tot gebed te komen. En dat voor twee machotypes van mannen.
De eerste die ik mocht verwelkomen had al aan de telefoon meteen gezegd dat hij al een tijd moslim was en dan moet je weten dat de persoon in kwestie altijd atheïst was, al besefte hij dat er 'iets boven is dat machtiger is'. Ik was blij verwonderd hoe goed hij eruit zag, letterlijk en figuurlijk, en ik kon mijn waardering niet onder stoelen of banken steken voor de manier waarop hij strikt zijn gebeden volgde, zij het in de moskee of bij hem thuis zonder dat hij me wou bekeren.
De tweede persoon wist me te vertellen dat, alhoewel katholiek, hij al lang niet meer ter kerke gaat maar wel een drietal maal per week de kerk binnenstapt om er te bidden, te bezinnen, er een kaarsje te laten branden.
Beide mensen zijn veeertigers ...
ZON
