huis aan huis

"Waarom dan terughoudend zijn om de affiche voor het raam te hangen met die mooie Maria-icoon n.a.v. 150 jaar Lourdes! Omdat "men" zal zeggen ... " Deze woorden schreef ik op 24 oktober. Het is met deze zin in het achterhoofd dat ik vandaag op stap ben geweest. Men had me naast deze affiche ook een aantal lidkaarten meegegeven om van deur tot deur te gaan als "ijveraar" van de 'Vrienden van Lourdes', eerder gebombardeerd zoals ik vroeger  gemeld heb. Maar was dit alles niet het gevolg van her feit dat ik zo enthousiast was en nog ben over de bedevaert naar Kevelaer? In elk geval ben ik blij dat ik hier terug achter mijn pc zit om jullie  mee te delen hoe deugddoend het was zovele verschillende mensen te hebben mogen ontmoeten. Ik geef toe dat ik niet graag van deur tot deur ga en ook geen goede verkoper ben, maar voor deze zaak wil ik dat wel met graagte doen, ook al blijft het een opgave, maar zoals een andere ijveraar me vertelde: we moeten niet altijd praten en schrijven over Lourdes, maar ook iets concreets doen, dat maakt het pas geloofwaardig. Als nieuwkomer moet een mens zich ook een beetje materieel voorbereiden en zo bv. zien dat er wisselgeld genoeg voorradig is, zeker bij de eerste huisnummers waar ik aanbellen zou, en hoe zou men mij ontvangen als nieuwkomer? Zou dit niet het moment zijn voor sommigen af te haken? Er was mij een straat toegewezen. De eerste deur waar ik aanbelde bleef lang dicht, maar toen een bejaarde dame kwam opendoen, werd ik onmiddellijk binnengelaten en dit tot in haar keuken. Ik begon meteen te beseffen dat het niet ging om de bijdrage maar veeleer voor de aanwezigheid, om het luisterend oor dat ik kon zij en ik liet de vrouw dan maar vertellen over haar leven, maar ook over Lourdes. En dit bij een dame die ik nog nooit eerder had gesproken. Ik moest zien voort te maken want ik was pas aan mijn tweede 'post' toe. Maar ook daar hetzelfde, niet aan de deur of op de mat moeten wachten zoals men lotjes verkoopt, maar ook hier binnengevraagd, en eigenlijk niet om over koetjes en kalfjes te praten - bemerk ik nu wanneer ik deze dag overschouw -, maar meteen naar de grond van de zaak gaan, ook al was het tellens anders. Neen, lidkaarten verkopen met dit doel voor ogen heeft iets meer in zich, zelfs een vanzelfsprekendheid, een al dan niet stille verwijzing naar Onze-Lieve- Vrouw of naar het echte leven van lijden, ziekte en dood. Ja, ook met laatste werd ik geconfronteerd wanneeer een vrouw vertelt over het vroegtijdig afsterven van haar man ... met daarop het nieuwe jonge leven van een peuter. Ik heb mensen ontmoet waar ik vroeger nog nooit had mee gesproken, zelfs niet eens de tijd gehad om een goeie dag te wensen, en nu was het blijkbaar voldoende dat men zag dat ik die kaart met die Maria-icoon in de hand had om overal binnen gelaten te worden zonder vragen te stellen bij het bedrag van het lidgeld. Ook al kunnen er door die vele bijdragen jaarlijks een paar Lourdesreizen worden uitgeloot, schijnen mensen het ook daar niet om te doen.  Geef ik hier en nu misschien al een voorlopig antwoord op de vraag van een paar dagen geleden rond 'vocation'? Ik ben in elk geval blij dat ik overal hartelijk werd verwelkomd en dat ik mocht delen in liefde en leed; zeker een stimulans deze opdracht verder uit te dragen. Dit zijn zowat de bedenkingen van een namiidag huis aan huis, bij zowel jonge als oudere mensen, man of vrouw, praktiserend of niet kerkelijk. Ik noteer dit dan ook in alle oprechtheid en objectiviteit, maar wel met een grote voldoening. En ik wil en mag wel zeggen in alle nederigheid: Maria ter ere!
O ja, bij één huisnummer kreeg ik mijn kaart niet verkocht!  ... Men was in feest omwille van de honderdjarige, maar morgen moet ik zeker terug komen! Hartelijke gelukwensen!!! maarten.