dankbaarheid

‘De schande van onze eeuw ligt besloten in de blik van een kind.
De wanhoop van onze wereld ligt besloten in de blik van een moeder. De beschuldigende blik van dat kind, van die moeder, zal ik met me meedragen zolang ik leef’.
Bernard Clavel

SLAAP ZACHT EN VOOR MORGEN HOPELIJK GEZOND WEER OP! MAARTEN

Goeie vrienden,

Nu we nog in de herdenkingsdagen verwijlen rond oorlog en vrede is dit misschien een gelegenhied een boek voor te stellen dat eveneens over oorlog gaat, niet dat oorlog een "aanbeveling" waard zou zijn, maar het was wel de inspiratie van de schrijfster Sophy Burnham die zo geraakt werd door de wreedheden die NU gebeuren in het vroegere Joegoslavië, de oorlog ook tussen godsdiensten hier vlak bij de grens, dat zij terug ging in de tijd waar katharen vervolgd werden om hun geloof. Dit boek spreekt ook van veel oprecht geloof, soms héél menselijk, maar ook van passie; over een vrouw die liefheeft, zondigt, verraad pleegt, een vrouw op zoek naar spiritualiteit en liefde. Ik raad dit boek dan ook heel graag aan in deze regendagen.
Meer vind je op de achterflap al moet een boek eerst gelezen worden.
Ik heb er in elk geval van genoten en heb me meermaals afgevraagd of we uit al die oorlogen nog niets hebben geleerd. Eén zaak komt altijd wel terug, toen en nu: Het geloof als laatste hoop en redding doorheen de eeuwen heen.
http://weygenstraat.blogspot.com/2007/06/het-geheim-van-montsgur.html

Op mijn feestdag kon ik moeilijk nalaten iets over mijn patroonheilige achter te laten voor blogland al moet ik het misschien precies vandaag hebben over de herdenking van beide wereldoorlogen. Ik denk dat mensen die deze gruwelijke periode, die ze aan de lijve hebben ondervonden, wel prioriteit zullen geven, en toch is er ook maar die ene dag in het jaar dat mijn naamfeest in de kijker komt. Weet je dat zelfs feestdagen in India veel méér gevierd worden dan een verjaardag. Op die dag, ik was er toevallig, wered ik met bloemenkransen overhangen, en tot op heden krijg ik nog kaarten met "Heapy Feastday" ... met de bijhorende "I'll pray for you". Maar ik ben weer eens afgeleid, mijn India toch ...

De tekst over Sint-Maarten is genomen uit : Al de dagen van ons leven.

11 november Sint-Maarten

Sint-Maarten is één van de bekende volksheiligen. Talrijke kerken, kloosters en instituten zijn naar hem genoemd en vele gebruiken werken met zijn naam verbonden. Volgens de legende sneed hij eens als soldaat met zijn zwaard zijn mantel in tweeën om hem te delen met een arme verkleumde bedelaar.

Sulpicius Deverus (“363- †420), een vriend en bewonderaar van Maarten, heeft als eerste, nog tijdens het leven van de heilige, daarover geschreven.

Tijdens een ongemeen strenge winter, waarin velen onder de ijzige kou leden, zag hij bij de stadspoort vam Amiens een armzalig geklede man. Deze smeekte de voorbijgangers om erbarmen maar allen gingen hem achteloos voorbij. Maarten, die zag dat de anderen geen erbarmen toonden, wilde, gedreven door Gods geest, zelf iets voor de man doen. Maar wat? Al wat hij nog had was de soldatenmantel om zijn schouders. De rest had hij reeds bij andere gelegenheden weggeschonken. Hij trok het zwaard waarmee hij omgord was, sneed zijn mantel middendoor en gaf de ene helft aan de arne man. De andere sloeg hij zelf weer om. Vele omstanders begonnen om hem te lachen omdat hij er in een halve mantel maar potsierlijk bijliep. Maar anderen, met meer inzicht betreurden diep dat zij niet hetzelfde gedaan hadden, temeer daar zij in hun rijkdom geen naaktheid hoefden te vrezen.

In de loop van de volgende nacht verscheen Christus aan Maarten in zijn slaap. Hij droeg het deel van de mantel, dat de heilige aan de arme gegeven had. Maarten mocht Hem aanschouwen en herkende het kleed, dat hij weggegeven had. Dan hoorde hij Jezus duidelijk zeggen tot de engelenschare die Hem omringde:’Maarten heeft mij met deze mantel gekleed’.

Dat delen, blogvrienden, wil ik ook hier telkens opnieuw proberen en zo wil ik ook mijn naam eer aan doen in navolging van diegene die zijn mantel deelde met zoveel armen en minderbedeelden, op welke manier dan ook.
 

wat bedoelden ze in 1918 met

Nooit meer oorlog                                                                    

 (klik maar foto open, misschien begrijp je het dan 2 x zo goed)

Elke generatie hoopt op liefde en vriendschap; ieder mens wil niets anders dan liefde, maar....wrede dingen blijven bestaan...omdat er steeds Kain en Abels leven.....Wie willen we zijn....Kain of Abel.... een eeuwig raadsel.....Een blijvend zoeken in onszelf...Een oorlog zoals vroeger is er nog steeds, met geweren, ontvoeringen, martelingen, verkrachting en moord ...ver weg van ons, denken we .... maar ook een stille oorlog, zonder geweren, leeft er nog steeds, een oorlog, in woorden, soms heel dicht bij ons, soms in ons eigen zijn, leven tussen engel en duivel, maar wij blijven geloven en hopen in liefde en vriendschap, want alléén LIEFDE is het antwoord!

Geïnspireerd op gedachten uit mijn gastenboek, een, mooie overweging waarvoor dank!

Uit het leven van Sint Maarten

Sint-Maarten werd rond 316 geboren in het huidige Hongarije. Zijn vader en moeder waren niet christelijk. Op twaaljarige leeftijd vroeg hij, tegen de uitdrukkelijke wil van zijn ouders in, om ingewijd te worden in het christelijk geloof. Zes jaar later werd hij gedoopt. Op vijftienjarige leeftijd werd hij in het leger ingelijfd; dat hoorde zo volgens de keizerlijke bepalingen uit die tijd. Om zijn goedheid en bereidheid was hij bij de andere soldaten zeer graag gezien. Zodra hij dat kon verliet hij de keizerlijke dienst. En hij sprak tot de keizer:’Tot nu toe heb ik u gediend, laat mij nu God dienen’.

Maarten vertrok naar Poitiers in Frankrijk, naar bisschop Hilarius. Hij bouwde zich buiten de stad een kluizenaarswoning. Om de armen in de omgeving te kunnen helpen, liet hij bewust de kans op een rijke carrière voorbijgaan en ging hij steeds eenvoudiger gekleed.

In 371 werd hij door de meerderheid van het volk en van de geestelijken, tegen zijn eigen wil in, tot bisschop van Tours verkozen.

Niettemin bleef hij zijn levensstijl van eenvoudige monnik verder handhaven.

Bisschop Maarten is de geschiedenis ingegaan als de zelfvergeten beschermer en helper van het arme volk. Reeds kort na zijn dood in 397 begon het volk hem als een heilige te vereren. Ook vandaag nog vinden wij sporen van deze heilige in bepaalde volksgebruiken.