nog oorlog
"Moet ik er u nogmaals aan herinneren dat honger een MASSAVERNIETIGINGSWAPEN is dat dagelijks 24.000 mensens DOODT en elke minuut elf kinderen?" Aanvaarden we dat honger halveren er in 2015 nog 400 miljoen mensen ondervoed zijn en honger lijden? boekentip
Goeie vrienden,
Nu we nog in de herdenkingsdagen verwijlen rond oorlog en vrede is dit misschien een gelegenhied een boek voor te stellen dat eveneens over oorlog gaat, niet dat oorlog een "aanbeveling" waard zou zijn, maar het was wel de inspiratie van de schrijfster Sophy Burnham die zo geraakt werd door de wreedheden die NU gebeuren in het vroegere Joegoslavië, de oorlog ook tussen godsdiensten hier vlak bij de grens, dat zij terug ging in de tijd waar katharen vervolgd werden om hun geloof. Dit boek spreekt ook van veel oprecht geloof, soms héél menselijk, maar ook van passie; over een vrouw die liefheeft, zondigt, verraad pleegt, een vrouw op zoek naar spiritualiteit en liefde. Ik raad dit boek dan ook heel graag aan in deze regendagen.
Meer vind je op de achterflap al moet een boek eerst gelezen worden.
Ik heb er in elk geval van genoten en heb me meermaals afgevraagd of we uit al die oorlogen nog niets hebben geleerd. Eén zaak komt altijd wel terug, toen en nu: Het geloof als laatste hoop en redding doorheen de eeuwen heen.
http://weygenstraat.blogspot.com/2007/06/het-geheim-van-montsgur.html
stuur me
kerkhof te Vladslo
Kerkhof te VladsloSint-Maarten
Op mijn feestdag kon ik moeilijk nalaten iets over mijn patroonheilige achter te laten voor blogland al moet ik het misschien precies vandaag hebben over de herdenking van beide wereldoorlogen. Ik denk dat mensen die deze gruwelijke periode, die ze aan de lijve hebben ondervonden, wel prioriteit zullen geven, en toch is er ook maar die ene dag in het jaar dat mijn naamfeest in de kijker komt. Weet je dat zelfs feestdagen in India veel méér gevierd worden dan een verjaardag. Op die dag, ik was er toevallig, wered ik met bloemenkransen overhangen, en tot op heden krijg ik nog kaarten met "Heapy Feastday" ... met de bijhorende "I'll pray for you". Maar ik ben weer eens afgeleid, mijn India toch ...
De tekst over Sint-Maarten is genomen uit : Al de dagen van ons leven.
11 november Sint-Maarten
Sint-Maarten is één van de bekende volksheiligen. Talrijke kerken, kloosters en instituten zijn naar hem genoemd en vele gebruiken werken met zijn naam verbonden. Volgens de legende sneed hij eens als soldaat met zijn zwaard zijn mantel in tweeën om hem te delen met een arme verkleumde bedelaar.
Sulpicius Deverus (“363- †420), een vriend en bewonderaar van Maarten, heeft als eerste, nog tijdens het leven van de heilige, daarover geschreven.
Tijdens een ongemeen strenge winter, waarin velen onder de ijzige kou leden, zag hij bij de stadspoort vam Amiens een armzalig geklede man. Deze smeekte de voorbijgangers om erbarmen maar allen gingen hem achteloos voorbij. Maarten, die zag dat de anderen geen erbarmen toonden, wilde, gedreven door Gods geest, zelf iets voor de man doen. Maar wat? Al wat hij nog had was de soldatenmantel om zijn schouders. De rest had hij reeds bij andere gelegenheden weggeschonken. Hij trok het zwaard waarmee hij omgord was, sneed zijn mantel middendoor en gaf de ene helft aan de arne man. De andere sloeg hij zelf weer om. Vele omstanders begonnen om hem te lachen omdat hij er in een halve mantel maar potsierlijk bijliep. Maar anderen, met meer inzicht betreurden diep dat zij niet hetzelfde gedaan hadden, temeer daar zij in hun rijkdom geen naaktheid hoefden te vrezen.
In de loop van de volgende nacht verscheen Christus aan Maarten in zijn slaap. Hij droeg het deel van de mantel, dat de heilige aan de arme gegeven had. Maarten mocht Hem aanschouwen en herkende het kleed, dat hij weggegeven had. Dan hoorde hij Jezus duidelijk zeggen tot de engelenschare die Hem omringde:’Maarten heeft mij met deze mantel gekleed’.
Dat delen, blogvrienden, wil ik ook hier telkens opnieuw proberen en zo wil ik ook mijn naam eer aan doen in navolging van diegene die zijn mantel deelde met zoveel armen en minderbedeelden, op welke manier dan ook.
10 november
wat bedoelden ze in 1918 met
"NOOIT MEER OORLOG” ??
Nooit meer oorlog
(klik maar foto open, misschien begrijp je het dan 2 x zo goed)
Elke generatie hoopt op liefde en vriendschap; ieder mens wil niets anders dan liefde, maar....wrede dingen blijven bestaan...omdat er steeds Kain en Abels leven.....Wie willen we zijn....Kain of Abel.... een eeuwig raadsel.....Een blijvend zoeken in onszelf...Een oorlog zoals vroeger is er nog steeds, met geweren, ontvoeringen, martelingen, verkrachting en moord ...ver weg van ons, denken we .... maar ook een stille oorlog, zonder geweren, leeft er nog steeds, een oorlog, in woorden, soms heel dicht bij ons, soms in ons eigen zijn, leven tussen engel en duivel, maar wij blijven geloven en hopen in liefde en vriendschap, want alléén LIEFDE is het antwoord!
Geïnspireerd op gedachten uit mijn gastenboek, een, mooie overweging waarvoor dank!
Sint-Maarten - leven
Uit het leven van Sint Maarten
Sint-Maarten werd rond 316 geboren in het huidige Hongarije. Zijn vader en moeder waren niet christelijk. Op twaaljarige leeftijd vroeg hij, tegen de uitdrukkelijke wil van zijn ouders in, om ingewijd te worden in het christelijk geloof. Zes jaar later werd hij gedoopt. Op vijftienjarige leeftijd werd hij in het leger ingelijfd; dat hoorde zo volgens de keizerlijke bepalingen uit die tijd. Om zijn goedheid en bereidheid was hij bij de andere soldaten zeer graag gezien. Zodra hij dat kon verliet hij de keizerlijke dienst. En hij sprak tot de keizer:’Tot nu toe heb ik u gediend, laat mij nu God dienen’.
Maarten vertrok naar Poitiers in Frankrijk, naar bisschop Hilarius. Hij bouwde zich buiten de stad een kluizenaarswoning. Om de armen in de omgeving te kunnen helpen, liet hij bewust de kans op een rijke carrière voorbijgaan en ging hij steeds eenvoudiger gekleed.
In 371 werd hij door de meerderheid van het volk en van de geestelijken, tegen zijn eigen wil in, tot bisschop van Tours verkozen.
Niettemin bleef hij zijn levensstijl van eenvoudige monnik verder handhaven.
Bisschop Maarten is de geschiedenis ingegaan als de zelfvergeten beschermer en helper van het arme volk. Reeds kort na zijn dood in 397 begon het volk hem als een heilige te vereren. Ook vandaag nog vinden wij sporen van deze heilige in bepaalde volksgebruiken.
dit blog
Beste mensen,huis aan huisliefdesgedicht
Ik voel je zachte adem
strelend op mijn huid
plagerig verlokkend
passie straal je uit
Zwoele kussen dwalen
fladderend en traag
mijn lichaam is betoverd
beantwoordt stil je vraag.
We zoeken in elkaar
verleidelijke troeven
en in ons samenzijn
kun je ook liefde proeven.
In verstrengeling gebonden
steeds hoger op de tree
de hemel binnen bereik
liefdesdans voor twee.
50 +Als je vijftig bent begin je na te denken
over dingen waar je vroeger
nooit over piekerde.
Ik dacht vroeger dat mensen
niet graag oud werden uit ijdelheid,
maar het gaat erom
dat je mensen die je liefhebt
kwijtraakt.
Rimpels krijgen is onbelangrijk.
Amerikaans schrijfster
herfst
... hoeft niet tries te zijn ..
liefde ordent
Niets is beter georganiseerd dan wat de liefde ordent.LIEFDE IS
GOD had magische woorden kunnen zeggen
om verlost te worden
van de nagels aan het kruis
maar dat deed hij niet.
Dat is LIEFDE!
max - 5 jaar
nederigheid
gedicht
Wees niet bedroefd wanneer het uur zal slaanallerzielen
geborgenheid over de dood heen
doodgaan
houden van.............
wanneer ik morgen dood ga,
vertel dan aan de bomen hoeveel ik van je hield
halloween
Voor somigen om bij te 'hallo-WENEN", en toch net voor die paar bijzondere bezinningsdagen de tijdsgeest volgen, al wil ik toch even een doordenkertje nalaten ...vocation
VOCATION?
ROEPING?
« Est-ce qu’il y aura une vocation cette année-ci? » … Deze vraag hoorde ik door een dame gericht aan een leerkracht, die jaarlijks (we schrijven 1975) met een groepje laatste jaarsstudenten de Paasdagen hielp verzorgen in een klein dorpje in het noorden van Frankrijk, waar toen al – nu 30 jaar geleden – er een groot priestertekort was. Die dame was zowat de rechterhand van de pastoor aldaar. Het was tijdens de repetities (ons groepje bestond uit een zestal jongens) voor het Paastriduum dat ik plotseling die vraag heel duidelijk hoorde stellen, en wat meer is, de dame richtte haar ogen op mij. Ik werd van binnen heel diep geraakt; ik kreeg het zelfs warm, en ook al had die dame me nooit voordien gezien - we waren trouwens pas aangekomen en hadden dus nog niets méér gedaan dan wat kennismaken – voelde ik duidelijk dat het om mij ging. Nog meer, in zijn fluisterend antwoord tot haar kon ik uitmaken dat er een ‘”oui” doorklonk en ik zag zelf zijn gezicht stralen. Wat ik hier en nu vertel herinner ik me levendig alsof het gisteren was. Ik zie nog dat kerkje, de plaatst waar ik zat en waar de priester en die dame stonden, ja daar bij die pilaar. Laat me voor alle duidelijk er onmiddellijk aan toevoegen dat er nog geen “pastorale” contacten waren tussen die priester en mezelf i.v.m. een eventueel engagement priester te worden, en ondertussen zullen jullie ook weten dat ik al meerdere malen via mijn blog tekende met “the unblessed deacon”. En toch blijft die herinnering. Een gelijkaardige gebeurtenis, dit vele jaren later, werd ik eveneens persoonlijk aangesproken net als toen, al was het ook nu niet van persoon tot persoon., maar het gevoel en de zekerheid waren er in elk geval wel! Nog meer, ik voelde dat die weinige woorden niet zomaar woorden waren , maar een echte uitnodiging, misschien wel van hierboven.
Het was op een doodgewone zondag toen onze geliefde pastoor het had over roepingen en, denkend aan de nakende op pensioenstelling van een diaken, ergens een oproep deed naar al dan niet geëngageerde parochianen of er geen mensen waren die bereid gevonden werden de opleiding tot diaken te volgen. Op dat moment zal hij dat wel ingekaderd hebben in zijn homilie, maar het aan de andere kant zo duidelijk hebben verwoord dat ook ik voor een tweede maal ten diepste werd geraakt, want ook deze keer werden zijn ogen op een gegeven moment op mij gericht. Ik wist gewoon dat deze boodschap voor mij was al hadden we het er nooit over gehad; ik had er in elk geval nooit over nagedacht . En toch wist ik en beaamde ik in stilte, in dat uur: “Ja, dat wil ik doen”.
Ik heb de preister na de mis op gewacht en ik zag aan zijn ogen waarover ik het wou hebben. Omdat dit geen aangelegenheid is om zomaar op straat te vertellen heb ik hem nog diezelfde avond uitgenodigd voor een broodmaaltijd bij me thuis in de komende week. … wordt vervolgd. Maarten
Waarom een mens dit pas nu neerpent? Ik zal daar morgen misschien een antwoord proberen op te geven. Stilte en rust rust zorgen voor diepgang misschien …
1 reactie op dit bericht
honger
Inderdaad , zo is dat.
Ik zou graag mensen te eten geven die honger hebben ...maar hoe kunnen we het doen...persoonlijk gaat het niet...massa's aan voedsel wordt verkwist...overal....vele dingen belanden gewoon op de afvalberg...waarom...wat of wie is de oorzaak...slecht beleid , slecht beheer...
Massa's geld wordt er gegeven door goedhartige mensen...maar komt het ooit op de juiste plek...wordt het voor het juiste doel gebruikt ????
Ik denk dat hierdoor veel vertrouwen verdwijnt bij de mensen...
Diep in mijn hartje schenk ik en help ik vele mensen uit de nood ,mensen in mijn omgeving...mensen dichtbij... en meer kan ik niet doen....de maatschappij laat het niet toe....
Lieve groetjes en een fijne avond
Susanna