Externe Salesiaan
... En dat op latere leeftijd? Misschien wel toen ik volgend bericht las bij één van de Salesianen, toen nog te Kortrijk, die mijn eerste jaren van de humaniora hebben gevormd. Vooral laatste zin trof me diep en ik heb er dan ook meteen via een mail op gereageerd, nogal laconiek en toch gemeend, met: 'Ik kom er aan!'. En dat nadat we elkaar veertig jaar niet meer hadden gezien. Oké, je zag al langer de foto van Don Bosco op mijn blog, en ik schreef er recent nog over hoe ik het in de praktijk probeer(de) waar et maken.
Dus mocht je me straks even niet meer zien op SeniorenNet of op een ander sociaaal forum, dan ben ik 'van dienst' bij de gemeenschap waar die frisse paters van toen nu ofwel zwaar ziek zijn, in een rusthuis verblijven of slecht te been zijn. De jonge verantwoordelijke is inmiddels zelf de 70 jaar nabij, maar is zowel taxichauffeur als verpleeegkundige, staat in voor de permanentie naast honderden niet te noemen taken ...en dat als gemeenschapsverantwoordelijke!
De noodkreet zoals ik ze aanvoelde lees je hieronder ....
Wat ik aan het doen ben? Een oplossing zoeken om wat Désiré allemaal doet. Hij is in de late namiddag met de fiets omver gereden. Gelukkig niet erg voor hem. Hij is al geopereerd van een dubbele, gesloten beenbreuk (in OLV-Asse). Wie springt me nu bij om wat hij doet op te nemen? Helpe wie helpen kan!
Ik zie het niet meer .......
Nu kan ik daar misschien even mantelzorgerger zijn en meteen genieten vanhet heuvelachtige groene Pajottenland. Alvast een dank aan die verantwoordelijke en medebroeders die elk op zich een beetje vader en moeder proberen te zijn voor hun zieken.
Kon ik het niet echt waar maken, dan probeerde ik alvast 'gelovig-aanwezig-te zijn'.
















