verbondenheid.

Je bent bang om te dicht bij de mensen te komen.
Je hunkert ernaar en tegelijkertijd
 jaagt het je angst aan.

Ik bemin je niet als was je een roos van zout, topaas,
of een pijl van anjers die het vuur voortstuwen.
Ik bemin je zoals men houdt van zekere donkere zaken,
heimelijk, tussen de schaduw en de ziel.

Ik bemin je als de plant die niet bloesemt maar
het licht van de bloemen leidt, verborgen, in zich,
en dankzij jouw liefde leeft de krappe geur die
uit de aarde stijgt duister in mijn lijf.

Ik bemin je zonder te weten hoe, of wanneer, of waarvan.
Ik bemin je onmiddellijk zonder problemen of trots.
Ik bemin je zo omdat ik het op geen andere manier kan

Behalve op deze wijze die ik niet ben, noch jij,
zo dicht dat je hand op mijn borst de mijne is,
zo dicht dat jouw ogen zich sluiten met mijn droom.


Pablo Neruda

een dromer is iemand die enkel bij maanlicht zijn weg kan vinden.

zijn straf is dat hij de dageraad eerder ziet dan de rest van de wereld.

Nee, bepaalde mensen vergeet je niet.

    Ik heb soms een contact met mensen, zie ze één keer, en maanden later mail ik ze es,

    en dan soms pas een jaar erna weer ... en toch voel ik dat de verbondenheid er nog is,

    het is een illusie dat we afgescheiden zijn. De drukte van het leven kan ons wel afleiden,

    maar dieper weet je / voel je dat mensen samen zijn ... levenden of overledenen,

    het is een prachtige schepping.

het zijn van die gewone dingen

die een gewone dag omtoveren tot bijzonder mooi,

het zijn van die lieve mensen ,die met hun warme aanwezigheid