365 kansen.

Het is een dag als alle andere dagen, waar poorten zich openen en poorten zich sluiten...een dag waar keuzes worden gemaakt, opgeruimd wordt en iets nieuws wordt begonnen, afscheid wordt genomen en nieuwe contacten worden aangegaan....gewoon een dag als alle andere dagen, maar....waar ben ik dan zo onrustig om?

Dat was het dus wel toen mijn 'zoon' die ik hier in augustus voor onbepaalde tijd in huis nam, zich begin december terug aanmelde via een berichtje of hij terug naar 'zun papa' mocht komen. De voorgeschiedenis lees je uitgebreid in mijjn bog in de maanden augustus-september.

Hoe moeilijk en soms ook lastig het voor me was, ik heb hem kunnen plaatsen, en later heeft hij de goede beslising genomen zich verder te laten begeleiden in een therapeutisch centrum te Gent. Tot plots de druk daarbinnen voor hem te zwaar werd en hij ook begon te twijfelen aan zijn relatie. Want in een gesloten instelling kon hij nauwelijks contact hebben met zijn meisje die hij ondertussen een jaar kent. In deze tijd is hij wel ten goede geëvouleerd, is volledig cleaan en heeft na anderhalf jaar terug concact met zijn moeder en broer.

Het was niet eenvoudig om 'ja' te zeggen toen hij me dus begin december contacteerde na maanden van stilte. Aan de andere kant wou ik hem zeker niet terug overlaten aan de boze buitenwereld, aan de koude en de sneeuw.

Op het moment dat hij die time-out beëindigt en dus terug naar zijn begeleiding gaat, dook plots iemand op die zegde dat hij 'zijn kompas' zou zijn... en wanneer je dit leest is hij nu wellicht gehuisvest, zoekt hij een  vaste baan ....

Een lang verhaal om te laten weten dat ik eigenlijk voorbije tijd niet te veel heb kunnen bloggen.
Maar voor mij was dit wel een heel concrete adventsbeleving. Het ga hem goed, heel goed!

laat ons als twee vogels vliegen

op de vleugels van de wind.

laat ons telkens weer genieten

als een nieuwe dag begint.

laat ons zoeken naar het wonder

laat ons drinken uit de graal.

en laat ons zeggen als we oud zijn:

't was een schitterend verhaal!

Ik bemin je niet als was je een roos van zout, topaas,
of een pijl van anjers die het vuur voortstuwen.
Ik bemin je zoals men houdt van zekere donkere zaken,
heimelijk, tussen de schaduw en de ziel.

Ik bemin je als de plant die niet bloesemt maar
het licht van de bloemen leidt, verborgen, in zich,
en dankzij jouw liefde leeft de krappe geur die
uit de aarde stijgt duister in mijn lijf.

Ik bemin je zonder te weten hoe, of wanneer, of waarvan.
Ik bemin je onmiddellijk zonder problemen of trots.
Ik bemin je zo omdat ik het op geen andere manier kan

Behalve op deze wijze die ik niet ben, noch jij,
zo dicht dat je hand op mijn borst de mijne is,
zo dicht dat jouw ogen zich sluiten met mijn droom.


Pablo Neruda