blokperiode

VREDE, de vrede die machtiger is dan alle geweld.

Het mag geen nobele kerstwens blijven, noch wat we elkaar soms toewensen bij het nieuwe jaar.
Maar Vrede moet een jaar lang een werkwoord worden.
Vrede met jezelf,
vrede met en in de familie,
vrede met de buren,
vrede in gemeente en parochie,
vrede in dit land,
VREDE waar dan ook ter wereld!

Een onvoltooid verlangen, maar een blijvende hoop!
Laat ons er samen aan werken,
elk op zijn plaats,
op zijn manier!

Geluk vind je alleen in jezelf Zo hard gezocht naar je geluk, naar iemand die je goed kan laten voelen, maar steeds liep het weer stuk, weer verloren in je doelen. Ben er achter gekomen, dat een ander je nooit gelukkig kan laten zijn, want dat zijn alleen maar zinloze dromen, als je niet eens gelukkig met jezelf kunt zijn. In de stilte van jezelf, bezit je een waardevolle kracht, niet langer medelijden met jezelf, omdat je niets meer van een ander verwacht. Wees blij met wie jezelf bent, en leef je eigen leven, vertrouw op jezelf, in het stilste moment, dat is wat jou geluk kan geven.

“Wie zich onderdompelt, krijgt een nieuwe ziel.

Een druppel viel. Zij hart kromp. De rimpeling op het water stierf weg. Hij zou zich willen uitkleden, de treden afdalen tot op de bodem van het oude bassin, zijn lichaam onderdompelen, het reinigen van het vuil van de wereld. Zelfs van het vuil dat er niet afging, zou hij zich schoonwassen. Een  nieuwe ziel. Daar diep in de aarde, bij het magische water, leek zoiets werkelijk mogelijk. Wat een aangename troostende gedachte… Zijn oude ziel afleggen, dat rafelige, versleten ding, er een nieuwe voor in de plaats krijgen. Wie wilde dat niet? Wie zou zoiets afwijzen?”

Maar gebaseerd op VERTROUWEN.
Het waren de eerste woorden van mijn blog, en ik blijf ze zo graag herhalen.

Het was in Jerusalem jaren terug. Na de verplichte bezoeken te hebben afgelegd was er een pauze en ik herinner me nog dat we in een rij naast elkaar op de trappen zaten. Een soldaat, zwaar bewapend, kwam zomaar tussen ons door zitten. Wellicht blij eens ander gezelschap te hebben.
De man werd dan ook door allen meermaals gefotografeerd.

“En belooft gij uw kind trouw te blijven, waar het ook moge gaan,

steeds indachtig dat het uit God geboren is?”

Dat is de derde vraag aan doopouders in onze kerk.

“De moeilijkste,” zeggen die doopouders vaak.

Ik knik dan, en vertel nog wel eens het verhaal

van die jongen in het Alkmaarse Huis van Bewaring.

Hij had het nodige op zijn kerfstok,

een gruwelijke affaire was het,

de kranten stonden er vol van.

Toen het vooronderzoek was afgesloten,

mocht hij voor het eerst bezoek ontvangen.

Zijn va­der weigerde te komen,

hij wilde die jongen niet meer zien.

Hij is mijn zoon niet meer, zei die vader

en ik kon me dat wel voorstel­len.

Zijn moeder kwam wel, en om het voor haar en voor die jongen

misschien iets gemakkelijker te maken,

was ik in plaats van een bewaarder bij dat eerste bezoek aanwezig.

Het was hart­verscheurend.

Toen de bezoektijd voorbij was, werd de jongen weer ge­haald.

“Ik kom zo bij je op cel,” zei ik,

want ik wilde eerst even die moeder uitlaten, al die deuren door.

Deur open, deur op slot, deur open, deur op slot,

deur open, deur op slot,

al die sluizen voordat je weer buiten bent,

onder de bomen van de Alkmaar­der Hout.

De moeder en ik liepen door de holle gang.

“U hebt het zeker wel gelezen in de krant?” zei ze.

Een grote volksvrouw. Ze zag er slecht uit.

“Ja,” zei ik. “Afschuwelijk.”

“Het is allemaal waar,” zei ze.

Ik dacht: wat dapper, om het niet te ontkennen

en om de schuld niet af te schuiven op verkeerde vrienden of zo.

“Het is allemaal waar. Maar het is toch mijn jongen.”

Terugkijken hoe het was
winst verlies
Uitkijken naar wat
komt of niet.

Beseffen waar het op aankomt.
Daarom deze wens:

Gezondheid
Warmte
Liefdevol omarmen
wat je lief is.

Het ga je goed in 2013!

Maarten