opvoeding
Ik heb in en tijdens mijn opvoeding "ook op internaat", maar ook vanuit mijn grote familie veel waarden en normen meegekregen. Iedereen maakt fouten, maar je kan er uit leren als je dat zelf wenst in te zien en er iets aan wilt doen. Meestal kunnen de juiste vrienden, familieleden je daarbij helpen.
Deze tekst is eigenlijk bedoeld als aansluiting op het citaat onder "Paasmaandag". Wil daar nog even gaan zien om het nog beter te begrijpen;
zeker na een week waar een mens zich afvraagt of het wel nog zin heeft dat we iets willen proberen te betekenen voor een ander en zorg te dragen voor elkaar, zorg dragen voor mensen die kampen met verdriet, pijn of angsten ... Hoe ver kun en mag je meestappen in dat verhaal?!
Je kan de mens helpen wegwijzers te plaatsen en duidelijke bakens uit te zetten, tot grote tevredenheid merken dat die mens met een gebroken verleden éindelijk uitzicht krijgt en licht ziet aan het eind van de tunnel en daar zeer dankbaar om zijn tot je opeens, wanneer je denkt er eindelijk "samen" te zijn en dit mogen vieren, de deur voor je wordt dichtgegooid en je terug vreemden lijkt te zijn voor elkaar. Ja, precies op het ogenblik dat hij zich had bevrijd van nepvrienden en dit na intense gesprekken, voelt hij dat het wel eens zou kunnen waar zijn dat hij dan, gezien vanuit zijn ogen, alleen komt te staan, weg van al die "vrienden" omdat hij niet langer wordt aanvaard in dat wereldje.
Het is met deze pijnlijke vaststelling dat iemand me vertelde en ik citeer: "
"Maar zoals jezelf zegt , kan je niet mee ten ondergaan. Waar is anders de zin van het bestaan?
Ergens moeten er grenzen zijn. Maar velen zijn verblind door het nepgeluk dat men gevonden heeft in plaats van verder te willen kijken op weg naar echt geluk. - Dat echte geluk n.b. waar hij me zo vaak en in alle vormen heeft voor bedankt, eindelijk weg uit zijn chaos.
Het echte geluk vinden de meesten dan nadat ze merken dat ze in de val van nepgeluk zijn getrapt. Ze zijn dan bang de vrienden die ze nog over hebben te verliezen, met als gevolg ze in de nepwereld blijven hangen." Die nepwereld die blijkbaar ook werd gevoed door drugs en verkeerder vrienden...
En toch onthoud ik van deze afgelopen maand wat die "drenkeling" zo vaak in een hint of letterlijk me vroeg, kort weergegeven in het lied van "The Who":
"SEE ME, FEEL ME, TOUCH ME, HEAL ME!"
En toch na een moeilijk weekend, zeg maar ontgoochelende periode voor me, denk ik dat hij toch een zoveelste kans verdient, enkel én alleen al omwille van de woorden waarmee ik begon; alleen wil ik geen tweede maal meegezogen worden in een negatieve spiraal , maar ligt juist daar niet de echte sleutel naar geluk, meer dan alle mooie teksten ... of willen vele onder ons gewoon die sleutel niet vinden al ligt hij voor hun neus, of wortdt hij zelfs in hun handen gestopt?!
Iedereen maakt fouten, maar je kan er uit leren als je dat zelf wenst in te zien en er iets aan wilt doen. Meestal kunnen de juiste vrienden, familieleden je daarbij helpen.
