Verloren vriendschap,

Ik voel verdriet leegte en pijn,
het voelt alsof m'n plek is ingenomen,
ik er niet meer bij hoor te zijn.
Elke keer weer een afwijzing van jou.
Maar dan weer een smsje met “ik hou van jou”.
ik weet niet meer …

ZALIG PAASFEEST AAN ALLE BLOGVRIENDEN


een mooi verrijzenisfeest, boven alle vormen van doodse duisternis heen,

O Maria,

op dit hoogste moment van smart en beproeving
zijt gij mijn Moeder geworden,
ik moet dus een groot en volledig vertrouwen
in u hebben;
als ik onder beproeving lijd,
en ik verkeer in bekoring
zal ik mijn toevlucht
in uw hart nemen, mijn lieve Moeder,
en bidden dat u mij niet laat
verloren gaan en mij de genade
zult verlenen
om in beproevingen
vol vertrouwen te blijven,
om naar uw voorbeeld,
met liedde te lijden.


Bernadette Soubirous

"From last 10 years Working in the Lords kingdom as ELIC ( Eternal life insurance corporation ) agent to save & win the souls for Jesus who is my lord and Master, member of Santvana community, now residing at Ranchi with a big dream for Chotanagpur people expressly for the YOUTH I LOVE them as they are "

Elk woord krijgt hier betekenis. Daarom kom ik er de volgende dagen graag op terug!  …In deze heel bijzondere week moet een mens keuzes maken, ook in bloglland, en dus ben ik er vandaag terug, kwestie nog aansluiting te vinden met eerder artikel, al zou plaats en tijd rond de figuur van Sint-Jozef van wie we zijn naamfeest vieren ook best wat aandacht mogen krijgen, maar daar schreef ik vroeger al iest over gezien mijn tweede naam Joseph is. Natuurlijk ook heel wat aandacht aan het Paastriduüm zou ik hier kunnen schenken, maar zoals gezegd, een mens moet soms keuzes maken.

Ja, de lekenapostel die bovenstaande achterliet op een internationale site is méér dan een getuigenis en zeker niet zo vaak meer te vinden in onze Lage Landen. En zoals ik al eerder melding maakte, het zijn profielen die één voor één getuigen van gedrevenheid en een oprecht vertrouwen. “Werken in het koninkrijk van de Heer”; het klinkt haast uit de mond van Jehaova’s getuigen, maar dat is het helemaal niet, integendeel. De persoon in kwestie is doorheen zijn opvoeding en zijn omgeving, zijn voorbeelden – mensen die we hier al te veel missen – a.h.w. geroepen niets anders te doen dan door zijn manier van leven te verwijzen naar Christus en zijn Evangelie, maar dan niet op de lauwe manier waarbij wij denken te verwijzen naar, maar wél degelijk geheel gegeven.  Ik zie hetzelfde nog geschreven staan in een brief uit India: “Ik zal niet rusten voordat iedereen door mij over Christus heeft gehoord”; nog zo en lekenapostel die vanuit het zuidelijke India naar heet noorden trok om letterlijk de blijde boodschap te verkondigen, daarmee zelfs zijn baan opgevend!

Ik wijd wellicht weer eens uit, maar elk woord heeft meer betekenis dan wij het kunnen vatten! Het koninkrijk van Jezus als eeuwigdurende levensgarantie; agent zijn om zielen te winnen en te redden, en dit niet in zijn eigen naam maar voor Jezus, die hij zijn HEER EN MEESTER noemt. Het doet me denken aan de apostel Thomas; maar wie durft en kan zeggen zoals deze man dat God zijn baas is?! Een baas die een droom heeft met de mensen, en die gast wil niets liever dan die droom waar maken tussen de jeugd van Chotanagpur … Wat een draadloze overgang is naar “onze” Lievensmissie “ te Moorslede, Roeselare, Ranchi. Of hoe klein onze wereld dan ineens wordt!

In de tijd van pater Lievens, -  van wie de stoffelijke resten een korte tijd terug naar India werden overgebracht door de bisschop van Brugge en op vraag van de Indische bevolking!, - werden “onze Vlaamse zonen” uitgestuurd over geheel de wereld om het evangelie te verkondigen en zo de mensen daar een leefbare wereld te geven. Bij bovenstaande getuigenis lijkt het precies de andere richting op te gaan. Het is zoals deze gedreven Indische lekenapostel die nu aan ons vanuit zijn gedrevenheid en rotsvasst vertrouwen en geloof het ware goede nieuws komt brengen en zegt zoals pater Lievens; VIER (vuur) MOET BRANDEN! Dat is de ware betekenis van liefde voor  Christus doorheen de mens van vlees en bloed. Néén, de katholieke kerk, en zeker het geloof is nog niet dood zoals een commentaarstem zegde deze middag!!!
En ik ben blij dat ik zo een getuigenissen mocht vinden, zomaar op het profiel. Wat hebben wij nog veel werk aan ons eigen profiel of zouden wij erdoor vervolgd worden? Misschien wel, alléén al door deze woorden achter te laten. Ik wens julle een 'goede Goede Week' toe met dank aan die "lekenapostel".
Genegen,
Maarten

NIET JE EIGEN AVONTUUR

Naar Godfried Danneels en eigen gedachten en geactualisseerd : Vasten kun je in één zin omschrijven: keer je om en geloof in het evangelie. Die ommekeer heeft te maken met je verstand: je eigen gedachten moeten plaats maken voor de gedachten van God – zeker in deze dagen voor Pasen. Het is de tijd om je te laten vormen - en ergens diep van binnen weten we dat ook goed – om eens een geloofsboek in de hand te nemen, zodat je verstand gevoed wordt door de rijkdom van het geloof.  Het is het moment om dagelijks langer stil te staan voor het beeld van Maria, of bij het slapen gaan te mediteren bij de piëta op de nachttafel. De vrouw van smarten die zoveel leed draagt op haar schoot, en daarbij denk ik aan mensen van vlees en bloed, ver weg of heel dicht bij.

Daarom heeft vasten ook met je geheugen te maken: dar ligt je hele geschiedenis en die van anderen in opgeslagen. De ommekeer bestaat erin dat je nog eens andere en belangrijkere dingen herinnert dan je eigen avonturen. Vasten slaat op je hart: daar schuilt de kracht om lief te hebben. De ommekeer is dan: jezelf iets minder beminnen, God iets meer, met heel je hart, en je naaste zoals jezelf, méér en veel méér dan het Broederlijk Delen!  En hoe vreemd ook het moge klinken, zeker toen we het deze dagen in de media lazen over nieuwe zonden, maar vasten is ook de ommekeer van je eigen wil: dingen loslaten om je te hechten aan wat belangrijker is, zodat je meer zorg krijgt voor de schepping want die is niet ons eigendom: ze wordt ons door de Schepper geleend, we moeten haar bewaren voor wie na ons komt.

Wie echt bemint zal groeien in liefde, een leven lang.

Kijk naar de zon,

dan valt de schaduw achter je!

Beminnen hoe doe je dat? – stap drie.

In het echte leven en het groeien naar elkaar toe in liefde zijn deze stappen natuurlijk niet zo theoretisch vastgelegd, maar toch is er één van beiden die voelt dat er meer dan chemie in de lucht hangt, ook al is liefde op eerste zicht het mooiste wat je kan overkomen. Maar tot nu heb je de stap naar de ander gezet,heb je naar hem gekeken, geluisterd, bevestigd, aanvaardt ook al was het soms lastig en begon je te ondervinden dat er ook dingen zijn die je zult moeten meenemen wanneer je verder samen wit gaan. Maar een prille liefde staat dan ook veel toe. De derde en laatste stap is dan ook de vaststelling dat de ander naar mij kijkt, dat hij of zij blij is in onze nabijheid te vertoeven, ons hart verwarmt; en daar staat nooit een leeftijd op. Maar dit te aanvaarden is niet altijd eenvoudig, want we moeten dan ook onze eigen afscherming laten vallen. Is het bij die derde stap precies niet dat het zo moeilijk lukt, vraag ik me dan af, zowel tussen jongeren, jongvolwassenen als bij ouderen? Heel zeker wanneer je al een eigen leven heb opgebouwd, boompje, huisje, tuintje. Maar die muren slopen, die afscherming durven laten vallen is wel een voorwaarde om de eenzaamheid te milderen om zo echt te mogen thuis komen bij de ander, een leven lang.

 Drie stappen, drie aspecten over: loskomen van onszelf over kijken naar de ander, tot de vaststelling komen dat de ander ons verwacht. Deze stappen lopen soms door elkaar of worden in andere volgorde gezet, maar elk der stappen moet opnieuw worden gezet. 

Had ik het in deze poging nu over de liefde onder de mensen? Misschien en ook heel zeker; of zoals deze blog ook geïnspireerd over de liefde tot God? Over allebei, want het ene sluit het ander in. Er is maar één liefde: God is liefde. God heeft ons eerst bemind, schrijft Paulus. “

“Petrus bemint ge mij? – Heer, Gij weet dat ik U bemin.”

Mooi en goed om zo de Goede Week te starten.

Beminnen hoe doe je dat? – stap twee. 

Een eerste stap noemde ik het loskomen van onszelf. Nu graag even een tweede stap zetten in het hoe in het beminnen. Eigenlijk allemaal dingen die we weten, kennen en meemaken, en toch. Maar al te graag willen we naar de ander toe, soms heel letterlijk te nemen. In het proces naar echt beminnen is kijken naar de ander, uitkijken naar zeer belangrijk; weten dat er iemand is die op ons wacht – iemand die misschien speciaal koffie heeft gezet – of die ons nodig heeft. Wat kan ik doen om hem of haar gelukkig te maken. Dit overschrijdt al vel sterker het gevoel van de eerste affectieve benadering. Vooral hier ligt het grote werk van de liefde, dat naamloze, woordeloze maar zo levensnoodzakelijke dat uitstijgt boven het emotionele. Daarop slaat dan ook het gebod waarover ik gisteren schreef. Ik moet niet zozeer begaan zijn meet mijn eigen welbehagen, maar met dit van de beminde, van hem of haar die op mijn liefde mogen rekenen. Dit klinkt vreemd in een tijd waarin vooral gesproken wordt over zelfontplooiing en zelfredzaamheid. Nochtans komt de eigen persoonlijkheid het best tot ontplooiing als men zich inzet voor de medemens, in genegenheid en liefde. En dat is maar al te waar wanneer die ander de teer beminde word. Hoeveel energie maakt dat bij een mens vrij?! Iedereen kan hier over meepraten. Ook dat heet gelukkig zijn. Zo hebben we de stap naar die gans andere gezet. Straks zetten we de derde en laatste stap tot vriendschap en liefde, sleutel voor een écht leven.