Dinsdag 21 mei 2013
Luisteren
en oprecht aandacht schenken ...
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Maandag 20 mei 2013
Het afscheid voorbij.
Voelen en
zien moet een mens leren
en alle signalen leren serieus nemen
zonder te
oordelen of veroordelen.
Zondag 19 mei 2013
Vaarwel Eline
Eline
Je was mijn licht
Je was mijn lieveling
Je was mijn god
Je was papa's oogappel
Je was mama's trots
Je was je broers kleine zus
Je was een geliefde schoondochter en schoonzus
Je was je mémé's en pépé's kleine fiere meid
Je was Lucies lieve meter
Je was voor iedereen nog zoveel meer
We zullen je allemaal heel erg missen,
de rest van de nabije familie en je vrienden
iedereen in en rond Handzame.
We zullen je lach, vreugde, talenten missen
En nog zoveel ontelbare dingen...
Hopelijk vind je de rust die je zocht.
En wees gerust, we zullen je nooit, nooit vergeteen.
Veel liefs,
je schatje
en iedereen xxx
Zaterdag 18 mei 2013
Bijnhet afscheid van mlijn nichtje.
“’t Was hemels vol liefde.
’t Samenzijn te kort,
maar ’t blijft in ons hart
eeuwig.”
Zaterdag 18 mei 2013
Leren LUISTEREN naar SIGNALEN!
We leven in een maatschappij waarin elke ruimte, elk ogenblik,
schijnbaar met initiatieven, activiteiten, geluiden moet worden gevuld.
Vaak blijft er zelfs niet eens tijd over om naar elkaar te luisteren en
met elkaar te spreken. Laten we niet bang zijn om het rondom ons
en in ons stil te laten worden, als we in staat willen zijn om niet alleen
Gods stem waar te nemen, maar ook de stem van wie nauwe banden
met ons heeft, de stem van de anderen.
Goed en attent luisteren en niets zomaar afdoen als bv. 'trek het je niet aan' kan er misschien voor zorgen dat mensen minder vlug uit het leven stappen ....Ja, nog beter luisteren naar eigen familie...
Vrijdag 17 mei 2013
leef vandaag
.... al is het moeilijk wanneer zoals nu een geliefd iemand uit het leven stapte ...
die zo graag wou leven en iedereen liefhad,
geboren met een glimlach op het gezicht,
maar helaas misschien daarom benijd tot stervens toe,
het pesten en de jaloezie moe ...
Donderdag 16 mei 2013
Oorlog en vrede.
Voor er oorlog was, was er vrede! Voor haat was er liefde. Voor zelfzuchtige eerzucht was er dienstbaarheid. Er was schoonheid zonder einde, die nooit had moeten vervagen.
Maar degenen die toen leefden, lieten zich in met een ziekelijke eerzucht en egoïstische hebzucht. Ze verlangden naar macht. Ze verlangden ernaar om meer te hebben dan ze hadden gekregen. Ze voerden oorlog. Mens doodde mens, vol razernij en afgunst, vervuld van de behoefte om zich de dienstbaarheid van anderen toe te eigenen. De liefde werd vermorzeld door de behoefte om te beschermen wat geen eigendom was. De mens negeerde de oproep om de weg van de Maker te volgen wiens banier vrijelijk geschonken liefde is, niet met geweld in bedwang gehouden en ook niet door onderwerping of loyaliteit van anderen geëist.
Dat is de tekortkoming van de mens.
Woensdag 15 mei 2013
Het gevoel
Het gevoel leidt het verstand
vaak op een dwaalspoor.
Dinsdag 14 mei 2013
onkruid
Ik moest een paar dagen terug aan mijn ondertussen lang overleden grootmoeder denken, toen ik twee dagen na elkaar drie uur onafgebroken onkruid had gewied tussen de fruitbomen van mijn vader. De man kan het jammer genoeg niet langer zelf. Maar hoe vaak heb ik de verhalen van 'meter' gehoord hoe ze met kapotte knieën en een stijve rug van het veld kwam, en dat dagen en weken - soms een ganse zomer in de blakende zon - en dat allemaal om het onkruid te wieden tegen een hongerloon. Slechts zes uur in twee dagen, en ik voel mijn knieën niet meer...
Maandag 13 mei 2013
Vriendschap
Vriendschap en wederzijds respect
zijn soms 1 grote illusie.
Zondag 12 mei 2013
Moederdag
Dankbaar, zeker op vandaag nu een jonge moeder haar kind liet dopen.
Nog meer dankbaarheid nu mijn eigen moeder het terug goed stelt.
Zaterdag 11 mei 2013
STERFELIJK
Er zijn negen emotieloze jaren voorbijgegaan sinds de held Rom voor het eerst het verboden bloed dronk dat bij hem een onbeheersbare hartstocht opwekte. Nu heeft hij een groep volgelingen verzameld die net als hij het bloed hebben gedronken - de enige stervelingen in een wereld van doden. Maar De Orde jaagt met een leger op deze levenden, terwijl verraad voor onderlinge verdeeldheid zorgt. De laatste vlam van hoop voor de mensheid lijkt langzaam uit te doven.
Het vraagt enige bladzijden en wat geduld om in te treden in dit bijzonder verhaal, maar eens je de sfeer hebt geproefd, wil je in één ruk doorlezen tot het einde.
Persoonlijk ben ik geraakt door twee invalshoeken, misschien niet door de schrijver bedoeld, maar je kan er moeilijk als lezer omheen. De beschrijving in het eerste deel doet denken aan de concentratiekampen en het uiroeien van bepaalde 'rassen'. Daarnaast kan ik me niet ontdoen van een a.h.w. een verborgen christelijke boodschap, zeker wanneer heet personage Jonathan het lettelijk heeft over: 'Ik ben gekomen om jullie een nieuw leven te geven, een koninkrijk van leven'.
Hoe dan ook is dit boek een wonderlijke vertelling!
Vrijdag 10 mei 2013
Nooit alleen!
Je bent nooit alleen in wie je bent en wat je voelt.
Onthoud dat. Dat moet ik ook!
Donderdag 9 mei 2013
Nooit meer oorlog
... Maar nog altijd overal vluchtelingen waar dan ook ter wereld.
Misschien even nadenken hoe goed wij het hier en nu hebben en
ons herinneren wat onze ouders en grootouders moesten doorstaan,
zeker in deze meimaand.
Ja, een foto zegt veel meer dan duizend woorden... Kun jij je voorstellen hoe het is zo te moeten rondtrekken met haast niets meer, en zonder uitzicht op een betere morgen?
Woensdag 8 mei 2013
De smalle weg.
Het tijdelijke, het genotvolle, de geschapen troost, alle objecten van de driften in feite, zijn ruimschoots gesorteerd en in geuren en kleuren steeds voor handen. Je wordt niet geconfronteerd met verleidingen, maar er mee om je oren geslagen en gestreeld, en om al je andere zintuigen. De bekoringsdichtheid in onze tijd en cultuur is ontstellend gestegen kun je zeggen. De kat is steeds op het spek gebonden waar hij ook kijkt of gaat. Dan is het al moeilijk de smalle weg te onderscheiden als men die kent. Maar door de afval raakt die weg steeds verder verwijderd van en uit het collectief geheugen. Wie zal dan nog gered kunnen worden?
Dinsdag 7 mei 2013
Engagementen
Hoe moeilijk is het vandaag niet om definitieve beslissingen te nemen. We worden aangetrokken door het tijdelijke, we zijn slachtoffers van een trend die ons duwt in de richting van het vluchtige, net alsof we ons leven lang pubers zouden willen blijven. … Laten we niet bang zijn om definitieve engagementen aan te gaan.
Maandag 6 mei 2013
Vrijheid ...
Het komt er niet op aan om zo maar alles te doen wat in je opkomt, je te laten overweldigen door passies, zonder nadenken van de ene ervaring over te gaan naar de andere en te doen wat de mode je voorschrijft. Vrijheid betekent niet dat je alles wat je niet zint, bij manier van spreken, zomaar door het raam weggooit.
Zondag 5 mei 2013
was er even niet
door de omstandigheden thuis ...en wie niet blogt wordt niet gelezen,
heb ik in een paar dagen reeds gemerkt...
maar daarom laat ik je van deze schoonheid genieten of dromen, zeker voor de zieken!
Vrijdag 3 mei 2013
geven en ontvangen
Het leven bestaat niet uit geven en nemen,
maar uit geven en ontvangen.
Donderdag 2 mei 2013
Meimaand is ook een herdenkingsmaand.
Past in deze begindagen van mei waarop we de bevrijding herdenken...
In Flanders Fields
...
In Flanders Fields staan de papavers rood
onder het zwart gelid der houten kruisen.
De leeuwerik vliegt tegen vuur en dood
gevederd in de hemel van Diksmuide
en zaait zijn lied tussen schrapnels en schroot.
Wij zijn de doden thans. Maar kortgeleden
nog levenden die liefhadden en streden
voor dat schoon land waarvan wij zonen waren.
Nu liggen wij alleen in Vlaanderens aarde,
in Flanders Fields!
In Flanders Fields staan de papavers rood
tegen de grijze schilden van de zerken.
De wind waait als een boom boven het groot
landschap tussen Langemark en Klerken
dat zich beschermt gelijk een moederschoot.
Wij zijn de doden thans. Maar kortgeleden
nog levenden met leuzen en gebeden
voor dat schoon land waarvan wij zonen waren.
Nu liggen wij voorgoed in Vlaanderens aarde,
in Flanders Fields!
In Flanders Fields staan de papavers rood
als roest gespat over verminkte graven.
De blauwvoet met zijn zuivere vleugels stoot
tegen de hiërogliefen van de namen,
de regen leest de zwarte letters bloot.
Wij zijn de doden thans. Maar kortgeleden
nog levenden almachtig aangetreden
voor dat schoon land waarvan wij zonen waren.
Nu liggen wij doodstil in Vlaanderens aarde,
in Flanders Fields!
Anton Van Wilderode
naar John Mc Crae
uit: zachtjes, mijn zoon ligt hier,
Facet 1988
1 reactie op dit bericht
Fijne Dinsdag gewenst blogmaatje
Ik luister naar de muziek
Ik laat me meeslepen
Ik ga kopje onder,
Ik laat me steeds verder meeslepen
Door de melodie
Ik verdrink bijna
In de noten, klanken
Nikki