Danny Hansen ontvluchtte Bosnië na de oorlog. Nu is hij priester in de Verenigde Staten. Zo op het oog leeft hij een bestaan vol liefde en mededogen, maar diep van binnen koestert hij een diepe haat tegen onrecht – vooral wanneer die wordt veroorzaakt door hypocriete gelovigen.
De priester zet de Bijbeltekst 'Oordeelt en gij zult geoordeeld worden' naar eigen hand en besluit zelf in te grijpen in de samenleving. Wat krom is, buigt hij eigenhandig recht en hij deinst er niet voor terug hierbij grof geweld te gebruiken. Dan kruist zijn pad dat van Renee Gilmore. Zij blijkt het slachtoffer van een man die zijn macht misbruikt. Nadat ze aan zijn klauwen is ontsnapt, heeft ze slechts één doel voor ogen: wraak nemen. Als ze Danny en zijn levensfilosofie leert kennen, bundelen de twee hun krachten. Maar dan zijn de gevolgen niet meer te overzien.
In Dodenakker brengt Ted Dekker op een beangstigende manier feit en fictie bij elkaar zoals geen ander dat kan Opnieuw is het hem gelukt een super spannend verhaal uit te denken met voor de kenner een sterke christelijke boodschap.
Als een bloem, zo is het leven, het begin is teer en klein. De ene die bloeit uitbundig, ... de andere geurt heel fijn. Sommige bloemen bloeien lang, weer anderen blijven maar even. Vraag niet bij welke bloem je hoort, want dat is het geheim van het leven...
Hier alvast nog een (voorlopige) laatste reactie rond het pesten op het werk.
Ik
denk dat meedogenloosheid het slechtste antwoord is dat gegeven kan
worden.
Dat bevestigt en vergroot alleen de haat en het lijden in de wereld.
Enkel het tegendeel kan iets helen.
Desnoods in zijn meest minimale vorm van mekaar niet te schaden
(en voor de rest met rust te laten).
Dat te stellen doet geen afbreuk aan het onuitsprekelijke leed dat
mensen ondergaan of ondergaan hebben of aan het mensen appelleren op hun
verantwoordelijkheid.
Dat ik je half zoveel zou
missen En ik had nooit gedacht dat ik
me zo zou voelen Zoals ik me voel Over jou Zodra ik wakker word Elke nacht, elke dag Ik weet weet dat jij het bent
die ik nodig heb Om de triestheid weg te nemen
Het moet wel liefde zijn,
liefde, liefde Het moet wel liefde zijn,
liefde, liefde Niets meer, niets minder Liefde is het beste
Hoe kan het zijn Dat we zoveel kunnen zeggen
zonder woorden? Zegen jou en zegen mij Zegen de bijtjes En de vogels Ik moet dicht bij je zijn Elke nacht, elke dag Ik zou op een andere manier Niet gelukkig kunnen zijn
Het moet wel liefde zijn,
liefde, liefde Het moet wel liefde zijn,
liefde, liefde Niets meer, niets minder Liefde is het beste
Zodra ik wakker word Elke nacht, elke dag Ik weet weet dat jij het bent
die ik nodig heb Om die triestheid weg te nemen.
Het moet wel liefde zijn,
liefde, liefde Het moet wel liefde zijn,
liefde, liefde Niets meer, niets minder Liefde is het beste
We hoopten
samen oud te worden. Dat was onze afspraak. Het voelt alsof jij die
afspraak hebt verbroken.
We hoopten
samen oud te worden. Nu al moet ik verder zonder
jou. Nu al kan jij geen moeder voor onze gedroomde kinderen
zijn. Steeds vaker is er een moment waarop ik denk. “Waar blijf je toch?”
We hoopten
samen oud te worden. Bijna niemand kan ik zeggen dat ik ook boos ben op jou. Boos dat je maar zo kort in mijn leven bleef. Zoals wij ruzieden en liefden voor deze dood zo ruzie ik nog met je, om dicht bij je te zijn.
Hoe moeilijk en verwarrend ook, voorbij de angst,
leegte, de woede, de schuld en de vragen,
moeten we ons denken richten naar de gezochte rust die uit zo'n beslissing
spreekt. Het eindigen van streven, van eindeloos zoeken. In nederigheid en
acceptatie voor de gezochte volledigheid, voorbij de initiële oorzaken, voorbij
de schuld .
We mogen niet verdwalen in de woede om de druk tegen/in het leven. Of om wie
wat wou.
Veeleer moeten we nu eerst denken aan dit- onontkomelijk - pad, haar pad. En
wat er voor ons uit voortkomt.
Beste blogwereld, het zal jullie heus niet ontgaan zijn dat mijn bloggen een duister kantje kreeg, maar hoe kan het ook anders na wat ons is overkomen in eigen midden, en dat allemaal door pesten en jaloersheid...
Het menselijke hart is een delicaat ding. Het verdriet dat je voelt, maakt dat je naar liefde kunt hunkeren. Zonder het lijden zou er geen ware vervulling zijn. Zonder tranen is er geen vreugde. Zonder gebrek geen verlangen. Dat is het geheim vaan het menselijk hart. Je voelt veel pijn, maar er is ook liefde. Het enige wat de moeite waard is om voor te leven, is uiteindelijk liefhebben. Schenk de mensheid die liefde en leef. Waarom doen wij anderen ons dan zo veel pijn zodat op een moment twee geliefden elkaar nooit meer zullen kunnen vasthouden, verstrengeld in die liefde? Is er dan wel nog iets om voor te leven, wellicht een terechte vraag na een onverwacht overlijden ....
Afscheid
