Het regende

Inderdaad de rode draad door mijn bloggen ...



Aan de andere kant moet je soms je bek opendoen om dezelfde stijl te blijven wat woordkeuze betreft, want maar al te vaak wordt ons vertrouwen diep geschonden. Ofwel willen altijd terug die rode draad opnemen en tot zeventig maal vergeven, of zijn we misschien soms te goedgelovig.

Wat een ander je echter in vertrouwen heeft meegedeeld, daar loop je niet mee te koop ... Tenzij hij of zij hun verhaal zo geloofwaardig lieten klinken dat je toch maar weer eens de stap hebt gezet tot hulp in welke vorm dan ook ... en je er bekaaid en bedrogen uit komt.

Laat me positief afsluiten, net zoals hierboven met de woorden van het boek van Kardinaal Godfried Danneels met als titel: VERTROUWEN.

thuis best!

Als ik terugkijk op een deel van mijn leven en op de manier waarop ik zelfs blog, of hoe ik in het leven sta, dan denk ik soms dat de kiemen gelegd zijn in de periode waarop ik achttien werd.

Het was het laatste jaar van het middelbaar en in die klas zaten twee richtingen, een wetenschappelijke en een economische. Met één van de jongens had ik weinig tot geen contact, al was hij altijd vriendelijk en beleefd, en volgde hij die andere richting. Daarbij was hij in tegenstelling met mezelf een grote voetballiefhebber. We woonden verder zelfs nog heel ver van elkaar uiteen en  beiden waren we op dat moment extern.

Toen op een mooie avond zijn broer, die overal zo graag gezien was, van zijn vakantiejob naar huis reed met zijn bromfiets, is hij op onverklaarbare wijze tegen een muurtje aangebotst en was hij zo goed als op slag dood.

Het merkwaardige van dit alles is wat daarna volgde. Want zoals gezegd, we woonden niet in zelfde dorp en waren hoegenaamd niet close met elkaar. Maar de avond na de feiten kwam de vader naar ons toe met de vraag of ik zijn lessen wou aanvullen ... Nog later kreeg ik alle langspeelplaten bij me thuis, want met het grote verlies van zijn broer, werd geen muziek meer gespeeld.
Ik was voordien nooit bij hem thuis geweest, laat staan bij zijn familie. Maar na de begrafenis van zijn broer fietste ik wekelijks op zaterdag naar hem toe. Hij die zelf zo uitbundig was, leek geen vrienden meer te hebben, en had deugd aan mijn gezelschap. I8k was op de duur a.h.w. de vervangende zoon. Het kwam zo ver dat zelfs mijn ouders bij zijn ouders over de vloer kwamen en omgekeerd.
Op die zaterdagavonden werd er steevast kaar gespeeld, hij met mij, zijn moeder en de grootmoeder. Hijzelf ging nooit weg voor een fuif, niet eens voor in pint. En zo gingen jaren voorbij; eigenlijk de jaren waarop je anderen leert kennen, waarop je een eerste lief(de) ontmoet.
Maar ook voor mij was dit allemaal vanzelfsprekend. De rouw bleef er jaren hangen ...

En dan gebeurt iets waar ik zo blij mee was om hem. Hij had dan toch op één of andere manier een meisje leren kennen waar hij later ook is mee getrouwd. Zelf bleef ik plots verweesd achter.
Ik dacht en was er zelfs zeker van dat na al die jaren van gedeelde pijn, ik zijn getuige zou zijn op zijn huwelijk ... Ik heb hem echter nooit meer gezien, noch gehoord, laat staan getuige te zijn geweest.
Ik ben er dan ook van overtuigd dat die 'zwarte' jaren een heel grote invloed hebben gehad op wie ik nu ben, want enkel 'serieus' stond in mijn woordenboek, geheel opgeofferd aan hem en zijn familie ...
Ondertussen was ik jongvolwassene, hadden vrienden een relatie of gehuwd. Haal dan maar die schade in; want cafébezoek en zo zat er ook niet in. Dus moest ik beginnen met mensen die veel jonger waren ...