... dat je geen inspiratie (meer) hebt om te bloggen, dat de fut er a.h.w. uit is? Je wil zo graag verder gaan met dit verhaal in blogland maar je bent uitgeschreven. Of is het maar een dipje van het moment? Eigenlijk moet ik toegeven dat sinds ik SeniorenNet ken, ik mijn blog als partner niet meer kan missen, of beter gezegd: ik kan zo vele mensen achter de verschillende en uiteenlopende blogs niet meer missen. En iedereen heeft zo zijn gave, al dan niet beperkt door leeftijd, ziekte, aandoening, aanleg. Noem het maar op.
Wel bij deze zoek ik iemand die voor mij af en toe een button wil maken voor mijn blogs. Ik geef eerlijk toe en dat ondanks de vele probeersels en goede lessen die ik hier kreeg, ik er niets van bak, en dat ondertussen mijn tijd beter is besteed aan wat ik hier wil neerpoten, zij het rond dit blog, of rond het blog geloven, of rond mijn fotoblog.
Dus bij deze, wie dit tot het einde heeft gelezen en zich geroepen voelt me af en toe bij te staan, ik zeg jullie nu al van harte DANK! En, neen , stuur me geen lessen hoe het moet, en zeg me ook niet hoe gemakkelijk het is. Voor mij dus niet. Misschien omdat ik een man ben?! Lol.
Lieve Martine ik heb ook al vaak gedacht om te stoppen met alles,
Maar ik zou al mijn lieve vrieden missen
Als de pijn je leven bepaald ! Als je wel wil, maar niet meer kan ! Als pijn overheerst Wat dan ? Dan zoek je licht, in het duister, die je pijn verlicht, of een oor die zegt;Ik luister ! Denk niet, wat je niet meer kan, maar, maak er het beste van ! Nikki
Heeft het nog zin dat je sommige
mensen helpt? Als helpen geen hulp meer is....deur voorgoed sluiten voor dit
soort mensen....ze zijn volwassen genoeg om te genieten van de geneugten...laat
ze hun problemen zelf oplossen, ze leren het anders nooit. Laat ze dobberen in
hun ( zelf veroorzaakte ) ellende, leg die lasten niet op jouw schouders...zorg
voor medemensen die jouw zorg appreciëren ;-) die geven voldoening en
levenskracht, de andere worden en zijn levenslast. Onze moderne maatschappij
heeft deze schepsels gekweekt, mensen uit onze moderne maatschappij moeten ze maar
oplossen. Klinkt raar maar is realiteit. Geniet zelf van het leven zoals je die
meekreeg in jouw opvoeding. Drugs sex enz....laat het voor wat het is, en zij
die het gebruiken, laat ze doen, ze willen het zo.
Ook al is het ondertussen vijftien jaar terug dat ik er voor de laatste maal was, ik herinner me nog steeds de verdraagzaamheid die ik zag in de scholen waar godsdiensten samen leven in harmonie. Ik heb hen dan ook vaak geluk gewenst met de manier waarop ze met elkaar omgingen. En ja, India blijft voor altijd in mijn hart en geheugen gegrift, maar dat wisten jullie al langer.
Wat te doen en te denken bij he zien van zoveel mislukkingen ondanks onze filantropische ijver? Als wij ondankbaarheid zien van hen die we hebben geholpen? Of als ze ons belachelijk maken als onaangepast en naïeve idealisten? Kunnen wij mensen het echt wel alleen rooien? Of hebben we iets of Iemand anders nodig?
Eve Duncan, de beroemde forensisch beeldhouwer, heeft al tweemaal een verzoek van een van 's werelds meest gezochte criminelen afgeslagen. Maar uiteindelijk dwingt een gruwelijk dreigement haar toch in te gaan op zijn gevaarlijke voorstel. Ze vertrekt naar de Zuid-Amerikaanse jungle, waar de misdadiger wil dat ze helpt met de identificatie van een schedel. Hoewel ze beseft hiermee haar eigen leven op het spel te zetten, móét ze wel meewerken: de man heeft haar de sleutel beloofd tot de oplossing van het pijnlijkste mysterie uit haar verleden - de vermissing van haar dochter.
Dit boek heb ik in één dag verslonden, dus sterk aanbevolen!
Jouw besluiten in het leven zijn
niet de mijne om te maken,
noch te beoordelen.
Ik kan je alleen steunen,
aanmoedigen en je helpen
als je daar om vraagt.
Ken
je dat gevoel van " ik ben misbruikt"? ..
Maar ja, mensen met het hart op de juiste plaats
die blijven bekommerd om anderen .. niets aan te doen;
daar bestaan geen medicijnen tegen!
God, wees ons genadig
en zegen ons, laat het licht van uw gelaat over ons schijnen, dan zal men op
aarde uw weg leren kennen, in heel de wereld uw reddende kracht.
Wees vooral vandaag hen genadig die dakloos zijn en door eigen fout amper een brood kunnen kopen. Dat zij door ons Uw licht en aandacht mogen voelen in concrete daden van naastenliefde. Dat zij de échte weg leren kennen, ver van alle kwaad.
Soms kan je niets anders meer dan bepaalde mensen te laten gaan, hoe veel energie je er ook hebt ingestoken, hoe vele kansen je hen ook hebt gegeven. Zelfs al heb je hen tot zeventig maal zeven maal hun misstappen vergeven, er is een tijd omwille van zelfbehoud en eigen geestelijke gezondheid dat je deur definitief moet dichtgooien als er nogmaals wordt aangebeld; zeker als ze je al wat je voor hen hebt gedaan, zelf in de naam van ons doorleefd geloof, je nog door het slijk halen, je beliegen en bedriegen.
Na deze nuchtere doch spijtige vaststelling nu toch even zwaaien naar mijn ouders, die nadat ze een moeilijk jaar achter de rug hebben vandaag toch hun negenenvijftig jaar trouw mogen vieren! Proficiat en dank!
De briljante Amerikaanse student Seth krijgt een ongewone gave: hij kan flitsen van de toekomst zien. Of beter gezegd, niet van de toekomst, maar van vele mogelijke toekomsten.
Zijn pad kruist dat van Miriam, een Saoedische prinses, die haar land ontvlucht om te ontkomen aan een gedwongen huwelijk. Er zijn echter grote belangen gemoeid met Miriams huwelijk. Ze moet dan ook gevangengenomen worden of gedood. Dankzij zijn gave kan Seth haar helpen ontsnappen - maar voor hoelang?
Als opgejaagd wild moeten Miriam en Seth hun achtervolgers vóór blijven, terwijl het net steeds strakker om hen heen gespannen wordt.
Doorheen deze thriller loopt ook de vraag naar de ware God; de God van Mohammed of de God van Jezus, wat het bijzonder interessant maakt.
Ja, niet zoals nu, maar reeds de dag na mijn geboorte werd ik boven de doopvont gehouden, en dan nog in de kapel van het ziekenhuis met enkel de peter en de meter; zonder receptie nadien.
Vandaar vandaag dan ook deze tekst.
Moge God, die ons hoop geeft, u in het geloof geheel en al vervullen met vreugde en vrede, zodat uw hoop overvloedig zal zijn door de kracht van de Heilige Geest.
Een bedenking die je kan maken op een verjaardag, maar voor de goede verstaander; deze was reeds op voorhand gepost toen ik inderdaad me weer bijna had laten inpakken.
Vandaag mocht er hier een totaal andere post gestaan hebben. Misschien iets in deze zin van ... nu we sneuvelen van de hitte.
Aan de andere kant moet je soms je bek opendoen om dezelfde stijl te blijven wat woordkeuze betreft, want maar al te vaak wordt ons vertrouwen diep geschonden. Ofwel willen altijd terug die rode draad opnemen en tot zeventig maal vergeven, of zijn we misschien soms te goedgelovig.
Wat een ander je echter in vertrouwen heeft meegedeeld, daar loop je niet mee te koop ... Tenzij hij of zij hun verhaal zo geloofwaardig lieten klinken dat je toch maar weer eens de stap hebt gezet tot hulp in welke vorm dan ook ... en je er bekaaid en bedrogen uit komt.
Laat me positief afsluiten, net zoals hierboven met de woorden van het boek van Kardinaal Godfried Danneels met als titel: VERTROUWEN.
Overkomt het u soms ook ...
1 reactie op dit bericht
Fijne nieuwe week maatje
Als de pijn je leven bepaald !
Als je wel wil, maar niet meer kan !
Als pijn overheerst
Wat dan ?
Dan zoek je licht,
in het duister,
die je pijn verlicht,
of een oor die zegt;Ik luister !
Denk niet, wat je niet meer kan,
maar, maak er het beste van !
Nikki