PRATEN, PRATEN, PRATEN ...

Verstaan we elkaar nog wel doorheen al het geruis?

Ik denk hier ook aan de vele talkshows,
maar wat hebben we er van onthouden?
Wat verwerken we en wat doen we er mee?
Maar ook op straat en winkels luisteren we niet
echt naar een ander, toch niet altijd, want
jou ook ,al opgevallen dat men totaal verkeerd
reageert?

Van elkaar houden
 is haast voor alles op de wereld
 de beste oplossing.

wat God van mij weet is belangrijker
dan wat de mensen van mij denken

“Wees voorzichtig”, is een van de vele manieren om te zeggen “ik hou van je”.

maar ik WIL het vooral zo hard al besef ik dat dit nooit meer het geval zal zijn.

Naar MAMA!

 Hoor, hoe de eik sprak tot het riet:

"Jij bent gering van waarde!
De wind die door het luchtruim speelt, die zachtjes langs mijn takken streelt, buigt jou al plat ter aarde. Ik sta. De wereld is mijn tuin en ik heb niets te vrezen.
Al slaat de bliksem om mijn kruin, ik sta! Maar jij hangt bang en schuin, een klein en nietig wezen!
Wanneer ik dichter bij je was, zou ik je kunnen stutten. Maar nee, het riet in zak en as, staat altijd aan de waterplas. Ik kan het niet beschutten."

Het riet zei zachtjes tot de eik:
"Jouw zorg ontroert me hevig, maar wees gerust. 't Blijft mij gelijk of ik moet buigen in het slijk. 'k Ben dun, maar ook heel stevig. Pas jij maar op voor de orkaan die opsteekt in het noorden. wie niet kan buigen, gaat eraan! Jij arme eik, het is gedaan met al jouw mooie woorden!"

De eik stond recht en stijf en stram, trotseerde elk geweld. Totdat de storm een aanloop nam en rukte aan zijn dikke stam. Toen werd de eik geveld.

De eik, die van geen buigen wist, had zich toch in zijn kracht vergist: al raakt je hoofd de hemel aan, wie weet hoe zwak je voeten staan?

Het gebeurde in een ver land, in een stad hoog in het gebergte, in volle winter. Er was angst in de stad. De mensen wisten niet goed wat ze moesten doen. Uit het gebergte hogerop waren onheispellende berichten gekomen. Er leefden daar honderden mensen zonder huis, soms in een tent zonder dekens. En het werd 's nachts bitter koud.

Nu werden de mensen boos. 'Waarom hebben wij geen huis? Waar het warm en gezellig is, waar de laden goed gevuld zijn met brood en kaas en vlees en melk? Waarom moeten onze vrouwen honger lijden?' morden de mannen.
'Willen we naar de stad trekken en de mensen die daar wonen uit hun huizen verdrijven?'

Dat waren onheilspellende berichten. En de mensen uit de stad werden angstig. De burgemeester van de stad riep alle mensen samen. 'Wat gaan we doen?' vroeg hij gejaagd. 'Laten we met veel geld wapens kopen', stelden sommigen voor. 'Ja, we maken een leger om die armen te verdrijven', opperden de leiders.

Er was echter een wijze vrouw die zei:
'Laten we in ieder huis de tafel groter maken en een kamer bijbouwen; in die kamer zetten we dan een warm bed en een kast vol brood en melk en vlees en kaas …' Ja, dat vonden de mensen goed. Gejaagd begonnen de mannen te timmeren. En de tafels werden groter en aan ieder huis werd een kamer bijgetimmerd en een bed en een kast werden er in geplaatst. De vrouwen bakten brood en maakten kaas en maakten de bedden op. Toen het werk klaar was, riep de wijze vrouw iedereen samen op het marktplein. Zij zei: 'maak een bord en schrijf erop: wie geen huis heeft wordt hier verwacht! Steek iedere avond een kaars aan, zodat de mensen uit het gebergte dat kunnen lezen.'

Het was van toen af een vreemd gezicht. Zoveel kaarsen die elke avond brandden in de stad. En het werd nog kouder en de mensen in de bergen hadden nog meer honger. Op een nacht besloten zij naar beneden te gaan en de stad te plunderen. Toen ze beneden kwamen waren ze erg verwonderd: waarom al die lichtjes? En nabij gekomen waren ze erg verrast. Ze lazen: wie geen huis heeft wordt hier verwacht!

Wat nu? Eén onder hen waagde het. Hij klopte aan … Daar ging de deur wijd open en de mensen die er woonden zeiden: 'jij bent hier verwacht. Niet alleen jij, ook je vrouw en kinderen.' De mannen uit de bergen gooiden al de knuppels die zij bij hadden op een hoop op het grote marktplein. Ze liepen naar de bergen om vrouw en kinderen. En toen ze weer beneden kwam zagen ze op het marktplein een groot vredesvuur branden. Het was daar één grote familie. Van die dag af was er vrede.