Vergeven

Is nog altijd het beste van een maaltijd.

Ik ben niet labiel. Ik ben emotioneel flexibel.





Voor zij die zich daar ergens in herkennen.

\"YES\", ging het daarnet wanneer ik zopas van \"bompa Peter\" een mailtje kreeg met een andere afbeelding van mijn patroonheilige Sint-Maarten, en wat voor één!
Wellicht de meest bekende, een schilderij van Anton Van Dyck; ik herinner me nog de prent(en), verzameld door mijn moeder met Soubryzegels om daar na verloop van tijd een mooi \"kunstboek\" van te maken.
Maar met deze afbeelding ben ik wel heel blij. Mocht ik nu nog een gelijkaardig schilderij vinden om ergens in mijn woonkamer op te hangen, dan wordt een lang gekoesterde wens waar.
Ja, ik heb iets met Sint-Maarten. Maar dat zullen anderen al wel hebben gemerkt doorheen het bloggen door.
Wie weet leest hier iemand deze \"advertentie\". Alvast dank bij voorbaat.

Wat zouden ze gelukkig zijn wanneer ze dat nu van hierboven meelezen.
Maar met grote eerbied aan hen heb ik dit aan de wereld vrijgegeven met een dankbare groet .

Aan u om verder te mijmeren.
Van harte,

DE VLOER

Om de zoveel tijd loop ik zelf met een emmertje sop door mijn huis. Ik heb op zich geen hekel aan dit soort werk, en dat is dan ook de voornaamste reden om dit werk niet uit te besteden. Ik kan zo geestelijk lekker tot rust komen, dingen,’zonde’ overdenken en of zo het een of het ander weer helder op een rijtje krijgen.

Bovendien wil ik tijdens het kuisen van het toilet nog wel eens een creatieve inval krijgen en dat is ook nooit weg.

De laatste keer dat ik de kamervloer aan het dweilen was, was mij net gevraagd om wat na te denken en neer te schrijven over functioneren binnen het bedrif.

Tijdens het boenen zag ik duidelijke symboliek tussen die kamervloer en mijn leven.

Eigenlijk zou ik het liefst het vinyl op de vloer vervangen, bij voorkeur door fraai parket want dat hoort tegenwoordig. Maar door allerlei omstandigheden, met name van financiële aard, is dat er niet van gekomen en ziet het er naar uit dat ik het nog wel twee jaar met deze vloer zal moeten doen.

Tijdens het dweilen werd ik me dus bewust van de parallel met mijn eigen vloer. Ook die vind ik niet ideaal, maar ik moet het ermee doen.
Als kind heb ik van mijn ouders, puur technisch gezien, niet zo’n fraaie vloer meegekregen.

Vermoedelijk hadden zij tijdens het leggen hun handen vol met het repareren van hun eigen vloertje en waren zij zelf met gebrekkig gereedschap het leven ingestuurd.

Ondanks dat deze vloer mij dierbaar is, bleef ik tot mijn ergernis struikelen over scheve tegels en omhoog gekromde planken. Tijdens het genoemde gesprek heb ik geleerd rustiger naar mijn vloer te kijken in plaats van direct met agressie op onvolkomenheden te reageren; daarmee de vloer en dus mijzelf beschadigend.

Mijn vloer en ik, we moeten samen nog een tijdje voort. Als ik hem met liefde behandel, hem goed verzorg en het hem niet kwalijk neemt dat hij niet perfect is, dan zal ik nog veel woongenot en levensgeluk kunnen hebben. Wie weet komt er dan nog een leuke prins/prinses over de vloer.

Mensen praten niet meer, zegt men vaak; alles gebeurt nu via mail en vooral BERICHTJES via GSM, en toch kan zo een berichtje verdomd deugd doen.
Ook velen communiceren via Messenger met hun \"vrienden\" en naast hun nickname komt soms een tekstje te staan. Meestal is het dan een profiel van hoe ze zichzelf voorstellen, maar anderen passen hun nick soms ook aan als een groet aan betrokkene.
Deze vond ik vandaag met dank aan de afzender!

LEVEN IS MOOI ALS JE STEUN HEBT VAN IEDEREEN