In het huis van ...

... peter en meter ... daar heb ik deze tekst geschreven zoals je hem hieronder kunt vinden. Een tekst, die ik tot nu zorgvuldig bewaar - ondertussen al meer dan26 jaar.Zelfs nu nog ben ik verwonderd hoe ik op jonge leeftijd in dat huis over de middag "de thuiswacht hield" mochten er over de middag buren mijn grootmoeder willen groeten.
Dat deze tekst nu weer bij me naar boven komt is wellicht indirect het gevolg van een bijeekomst van de "kleinkinderen van toen" met hun partners zaterdag laatstleden.
Ondertussen zijn die kleinkinderen volwassenen geworden met al dan niet eigen kinderen en wanneer je dan hoort dat er daar ook al "twenties" tussen zitten, ja dan ...
Het is niet de plaats en de tijd om verslag te doen van deze bijeenkomst, hoe aangenaam het ook was elkaar als familie terug te zien; ik wou hier gewoon even verduidelijken vanwaar de tekst hieronder. En wanneer ik het herlees herken ik dat huis zo levendig en anderen met mij zullen dat ook wel doen nu ik heb begrepen dat Internet ook niet alleen aan lezers van Seniorennet is besteed.
Ja, de wereld kan soms heel klein worden maar we blijven dan ook familie zoals "meter" het in haar laatste dagen heeft gevraagd al is iedereen zijn eigen weg gegaan.
Het was goed elkaar terug te zien, in een ander huis en toch zo gelinkt aan meter en peter.
Wat zouden ze gelukkig zijn wanneer ze dat nu van hierboven meelezen.
Maar met grote eerbied aan hen heb ik dit aan de wereld vrijgegeven met een dankbare groet .
Aan u om verder te mijmeren.
Van harte,















