Respect.

ik weet: men noemt me soms naïef –

ik heb de paardenbloemen lief

en sta met tranen in de ogen

als mensen toch worden bedrogen

...

Onderstaande mag dan een grote waarheid zijn, maar als je alle vertrouwen gesteld hebt in iemand, hem of haar probeert een nieuwe toekomst te geven, ondanks dat je misschien ergens aanvoelde dat het niet goed zou komen met deze of gene, dan is het te pijnlijker dat je al die tijd weer eens werd omgeven met leugens. Men mag niemand laten vallen zegt men, maar hoeveel kansen kan een mens krijgen?!

Gekwetst zijn in het vertrouwen is veel pijnlijker dan alle materiële en financiële dat je aan zo een mens gaf/verloor.

Een priester werd in zijn gebed gestoord

door kinderen die onder zijn venster speelden.

Om van hen verlost te zijn riep hij:

“Daar bij de rivier zit een verschrikkelijk monster.

Haast jullie, jullie zullen het vuur uit zijn neusgaten zien spuiten.”

Als een lopend vuurtje

verspreidde het gerucht over het monster zich door het dorp

en allen stormden naar de rivier.

Toen de priester dat zag, liep ook hij de menigte na

terwijl hij dacht: ‘je weet maar nooit ...’

om te denken aan en te bidden voor alle slachtoffers en nabestaanden die dit niet gewild hebben...

maar wat je voor elkaar betekent!

“De bal! Hou de bal in het oog!” prent elke coach zijn spelers in.
Toch verliest iedereen mij, de bal uit het oog.
Niemand heeft het over mij, de bal.
Ik word gestreeld, getoetst, gekopt, gedroogd en gegooid, geknald ...
Ik word, zoals voorgeschreven, gelegd op de lijn, op de stip, achter de gespoten streep, maar wat ik zelf wil komt niet aan bod. Zelfs belanden in het net wordt mij belet en dan zeggen en schrijven ze verwijtend: ‘De bal wil er niet in’, terwijl ik niet l...iever wil!
Ik word met de voeten getreden al bewerk ik dat nationale, regionale en partijpolitieke tegenstellingen smelten als sneeuw voor de zon.
Door mij raken plakboeken vol en kent men spelers, coaches, scheids- en lijnrechters, de kleur van de nationale Jupilervaan en rijdt men toeterend over de baan.
Bij het laatste fluitsignaal ben ik plots wel belangrijk, maar dan is het gedaan, is mijn taak voorbij. Als het over is en uit word ik gegeerd, als trofee gesigneerd en zichtbaar achter glas gestald. Eens door heel de wereld met argusogen gevolgd, krijgt haast niemand mij nog te zien.
In onze maatschappij zijn ze niet te tellen de velen die zeggen: “Dat ik meetel, daar geloof ik geen bal van!” Ook zij springen niet in het oog hoe belangrijk ze ook zijn ...

Jos Gregoire

gaf ik je al mee in tientallen toonaarden, maar het is en blijft een werkwoord.

van gisteren: en toch begrepen hebben en  eventueel een hand reiken.

maar nog steeds actueel!

liefde is de beste hartmassage!

des te meer je kunt GENIETEN

in het leven

des te groter de RUST

in jezelf.

Het is zo waar, een mensenleven lang, ook al denk je dat je verwijderd bent van elkaar ....

Waarom wij dan niiet, mensen, zwart en blank, homo en hetero, gelovig of atheïst?

Het is niet eens een lastige trap; je kan zelfs telkens halt houden en even stil staan bij elke traptrede.

Je zal er met een gelukkig gevoel boven komen, en vol inspiratie weer de draad opnemen.

Bewandel deze trap zo vaak je maar kan, want voor je het goed en wel beseft, is je tijd over.

Het wordt tijd da tik het écht leer ...

Helaas begrijpen velen dit niet of denken er het nut nie van in te zien, want wat 'brengt het op'?!

... niets is mooier, ook al is ze van korte duur ...

Aan allen die nu op vakantie gaan of gewoon thuis blijven, deze tijd is een tijd om elkaar in liefde te hervinden.