VERDRIET

bij afscheid van mijn broer.

.

Maak van elke dag een dankdag

door uit dankbaarheid te leven.

maar dan vooral de mooie herinneringen aan de geliefde ...

Alleen een heel groot mens - en dan nog pas na jaren leed - kan sterven zien als

"ik mag opnieuw geboren worden".

Maar van één ding ben ik overtuigd: de mens is voor het leven gemaakt, niet voor de dood.

Alleen valt mijn gps ook soms uit.

Is het niet overal ter wereld wat aan het branden? Oekräine, Syrië, Gaza... Wat doet de internationale gemeenschap? Wij als kleine burgers kunnen niet veel.

De puzzel van het leven leg je stukje voor stukje en plots ben je er een paar kwijt ...

Je zoekt en zal blijven zoeken, maar ze zijn verdwenen... weg ...

Je kan enkel gissen hoe je puzzel er op het einde zou uitgezien hebben ...

OORLOG

4 augustus 2014

de oorlog is al lang geleden

...

maar is het wel waar of vraagt het inderdaad heel vele tijd om een leegte op te vullen?

Richten we onze ogen op Jezus

nu we onze geliefde broer ten grave hebben gedragen.

Het grootste wat de mens is gegeven,
is dat het in zijn macht ligt

grenzeloos lief te hebben.

Bij deze dank ik allen die heel gemeend via gastenboek of mail hun oprechte deelneming hebben betuigd bij het overlijden van mijn broer.

Wij hadden ons het diamanten jubileum van onze ouders inderdaad helemaal anders voorgesteld.

Maar laten we een voorbeeld nemen aan hen die 'grenzeloos lief hebben gehad', ook als het moeilijk wordt.

Genegen,

Maarten

U zal dan ook begrijpen dat ik voorlopig geen blogs kan bezoeken, noch gastenboeken kan ondertekenen.

Vandaag gedenken wij dat mijn ouders zestig jaar geleden in het huwelijksbootje stapten.

Een diamanten jubileum dus waar we met zijn allen naar uitkeken.

Het feest zou doorgaan op zaterdag a.s. 3 augustus.

Helaas is alles overschaduwd en afgelast door het plotse overlijden van hun beminde zoon en mijn goede broer ...

Toch wil ik bij deze en langs deze weg hulde brengen aan mijn ouders die zestig jaar lief en leed hebben gedeeld, en nog samen mogen wonen in eigen woning waar ze nog genieten van huis en tuin.

Om de schat in hen met wie wij leven te ontdekken geldt:
kijk niet naar wat de ander 'niet' doet, kijk wel naar wat de ander 'wel' doet!

Samen praten, samen lachen,
elkaar met respect behandelen,
samen mooie boeken lezen,
samen gekheid maken en ernstig zijn,
het met elkaar oneens zijn zonder boosheid zoals men het oneens is met zichzelf en dan met die onenigheid de eensgezindheid kruiden
aan elkaar iets leren of van elkaar iets leren
afwezigen met tegenzin missen,
de thuiskomers blij verwelkomen.
Deze tekenen die uit het hart komen,
smeden onze harten samen.

Naar Augustinus
in: tijdschrift VIEREN, 2014, nr.2

Dit beeld is geen unicum. Men heeft zich pas een tafeltje uitgekozen op een terras of de gsm komt boven. Heeft men elkaar dan niets meer te vertellen, zeker als vakantietijd een uitgelezen moment is om te werken aan de relatie wegens te druk op het werk? Maar dag en nacht is men  bezig - zowel jong als oud - met bekijken en versturen van berichtjes. Men zou maar iets moeten hebben gemist. Wandelend praat of tokkelt men verder. Vroeger was het eerste wat men uithaalde zijn pakje cigaretten; op vandaag is het de gsm of smartphone. En dat is ook het geval wanneer familie op bezoek komt of vrienden over de vloer komen. Het eerste wat de salontafel siert zijn de vele variaties van deze hebbedingen, want zeg nu zelf: ze erg heb je ze niet nodig. Maar ik hnoor heet je al zeggen: handig mocht er iets gebeuren. Laaatste kan ik beantwoorden, maar gebeur er dan zo veel of weten wze gewoon niet meer wat aan elkaar te vertellen? Is er nog oprechte aandacht voor het echte verhaal van de ander als om de haverklap een belletje gaat rinkelen. Helaas rinkelt het echte belletje soms te laat. Geen mobieltje, geen vrienden meer tenzij op facebook, maar waar zullen die genen zij als je ze echt nodig hebt? Ze wonen soms aan de andere kant van de wereld...