De rouw van ouders is eindeloos.
Het raakt ieder aspect van hun leven....
Wanneer een kind overlijdt rouwen de ouders de rest van hun leven.
Hun verdriet wordt een onderdeel van zichzelf.
Terwijl de tijd verder gaat leren ouders dit verdriet te waarderen.
Hun verdriet bindt hun aan hun kind.
Zij eren het kind door hun verdriet.....
En het is het teken van LIEFDE dat NOOIT verloren gaat.

Voor een dag van morgen

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens,
ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.

Hans Andreus
Uit: Al ben ik een reiziger
Uitgeverij Holland 1959

Noveen ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele

Van 8 tot 16 september

Eucharistievieringen op weekdagen om 7.30 uur, 9 uur, 16 uur (rosarium) en 18.30 uur. In het weekeinde van 13 en 14 september op zaterdag om 16 uur en 18 uur, op zondag om 6 uur, 7 uur, 8 uur, 9 uur, 10 uur, 11 uur, 16 uur en 18 uur. Het koor Cantabile Dadizele verzorgt de viering van 10 uur muzikaal.
Dagelijks is er om 15 uur een mariale gebedsviering in de kapel van het rosarium; op zondag in de basiliek.
Vrijdag 12 september om 20 uur is er een eucharistieviering met daarna een kaarsprocessie.
Zondag 7 september heeft om 20 uur in de basiliek ‘Van Ave Maria tot Salve Regina’ plaats, een licht- en tekstevocatie afwisselend met liederen. Medewerking van sopraan Inge Zutterman, het mannenkoor Gaudeamus Igitur, fluitiste Beatrijs Deboutte, hoboïste Gerlinde Vanbrussel, pianiste Veerle Vinckier.   Mattliss verzorgt de choreografie. Joost Vanbrussel heeft de algemene leiding in handen.
Vrijdag 12 september is er om 20 uur een orgelconcert met het Grimmertingekoor uit Moorslede in de Sint-Theresiakerk te Slypskapelle
Woensdag 10 september zegent mgr. Jozef De Kesel om 17 uur de kinderen.
Info: pastoor André Monstrey, tel. 056/50.91.50 en andre.monstrey@telenet.be

Nog nooit zo sterk ervaren hoe dicht dankbaarheid en verdriet elkaar raken na het overlijden van mijn broer.

...

Verwonderd dat iemand jaren terug gegaan is in mijn archief, en deze bezoeker dit artikel aanstipte, wil ik het hier herplaatsen. Misschien vooral omdat er bij mij ook veel stil verdriet is na het plotse overlijden van mijn broer op 28 njuli.

18-11-2010

zoveel verdriet

Wie heeft er toch zoveel verdriet uitgevonden  en al die tranen? Nadat ik dit had gepost las ik volgend commnentaar waarmee ik dit blogje graag aanvul. ja, inderdaad ..Maar het triestige er aan is dat er mensen zijn die dit leed ALLEEN moeten dragen ..; niemand hebben om te helpen dit verdriet draaglijk te maken,dat is nog erger .. Laten we daarom open staan voor het verdriet van elkaar! Een luisterend oor, een zakdoek vol begrip, een schouderklopje met hoop! Het kost niet veel en het kan een hemelsbreed verschil maken! Met dank aan de co-auterur voor deze bedenking, en vooral laten wij inderdaad een luisterend oor zijn voor zovelen van wie wij hun leed amper vermoeden.

eindelijk geprofiteerd van wat zon om de rozen die het overleefden binnen te halen, en de andere helaas vroegrtijdig en in vollle bloei op de composthoop te gooien. Heel erg en jammer, zeker voor iemand die niet wil dat het geknakte riet niet breekt, zij het een bloem of een mens.

Liefde, zorg en geduld

kunnen voor mirakels zorgen.

gedreven door een passionele drang

vallen mijn doffe ogen

in de glans van verlangen op dit scherm

luiden mijn verkrampte vingers

hun concerto in het digitale boek

en zoekt mijn gedempte stem

het keizerrijk van de liefdeszang

Onderweg zijn is stapje voor stapje verder komen op je levenspad. Is telkens weer groeien en leren van hobbels die je moet nemen. Is telkens weer de sprong wagen naar het onbekende.

Onderweg zijn is bij iedere kruising opnieuw kiezen waar je heen wilt. Is de keuze maken tussen een snelweg en een voetpad. Is kiezen of je alleen wilt reizen of samen wilt gaan....

maar hoe echt en doordringend zijn deze woorden nu ik het nooit meer aan mijn broer zal kunnen zeggen...

Als je hem tegen komt een dezer dagen
Haal hem in huis, probeer het een keer
Geef hem een stoel en dan moet je hem vragen
"Hee ouwe droom, hoe zat het ook weer
Dat jij ons meenam langs wegen van liefde tot hoog in de bergen, naar toppen van kracht
De wereld hervormen, de hemel bestormen
Met nieuwe ideeën, nog niet eerder bedacht

Want die stokoude droom heeft nog heel veel te geven
Hij heeft een geheim en dat zijn wij soms kwijt
Maar hij zal ons ook allemaal overleven Hij is zo oud als de wereld, maar zo jong als de tijd
Maar je moet hem beschermen, je moet hem verzorgen
Je moet hem koesteren onder de zon
Je moet hem vertrouwen, en vandaag al of morgen
Weet je het weer waar het ooit om begon.

Kijken met je hart,
spreken met liefde
  er helemaal zijn voor de ander.
  Je zelf wegcijferen dus…

Helende woorden en horende oren...
  halen die ander uit de put,
  laten die ander weer lachen.

  Door zulke naastenliefde en warme gevoelens
komt er verandering in een hulpeloos gevoel,
  komt er weer blijdschap in een moedeloos hart.