Zo veel vragen

Verwacht geen vergeving,
als je met de kleuren
van de wraak verft.

Hoop niet op barmhartigheid,
als je geen barmhartigheid toont.

Droom niet van kwijtschelding,
als je haat zaait.

Verwacht geen zoetheid,
als je bitterheid schenkt.

Verwacht geen lof,
als je niets van een ander
door de vingers ziet.

Zoek niet naar het positieve,
als je het negatieve plant.

Na het bisschoppelijk schrijven van Mgr. Johan Bonny en dit in voorbereiding op de synode rond het gezin, waar heikele thema's als communie voor echtgescheidenen, beleving van homoseksule paren en andere invullingen rond het gezin.

Doe ik soms kwaad als ik bemin?

Dat ben je vooor het leven!

Gelukkig kan ik zijn
met soms enkel een
kleine hand op m’n gezicht....
Gelukkig kan ik zijn
met in de kleine ogen
‘ik hou van jou’, op mij gericht.
Dan is zo’n dag
om eeuwig vast te houden.
Gelukkig kan ik zijn
met één woord van begrip
net als ik denk
ik weet niet hoe het moet
dan is dat ene woord een troost
dan is alles ineens weer goed.
Geluk is bij mij
blij zijn met elke nieuwe dag
ik leef, heb lief en denk
elke dag is meegenomen
men zegt, het leven is zo kort
ik wil met open ogen dromen

... maaar mensen voelen zich algauw ongemakkelijk bij het lijden en het verdriet van een ander. Zeker als betrokkene dan nog een gelovige duiiding wil aan geven. Juist waar SeniorenNet een klankbord zou kunnen zijn voor zo veel mensen met lijden en verdriet allerhande, wordt het leed afgestoten, en dat heb ik dus ook zelf afgelopen week weer eens mogen constateren.

Ik hoor het jullie al zeggen dat bloggen niet om het scoren gaat, maar ik kan er ook niet naastkijken, als je in enkele dagen, en dag na dag, naar beneden duikelt in de ranking dat het niet mooi meer is.

Er is maar één reden, en dat merk ik trouwens al in al die jaren van bloggen evenzeer, sinds het overlijden van mijn broer is het vanzelfsprekend dat mijn aandacht naar hem ging en alles wat met rouw te maken heeft.

Maar mensen lezen dat niet meer, willen het niet meer zien. En toch, juist nu heb ik jullie nodig; want is één van de werken van barmhartigheid niet: gij zult de bedroefden troosten.

Ik doe hier zeker niet aan zelfmedelijden. Ieder heeft zijn klein of groot kruis te dragen, maar ik stel enkel maar vast dat over echte pijn en verlies niet mag geschreven worden, of dat zich dit moet beperken tot 'de sensatie' a.h.w. is verdampt.

Zelfde geldt trouwens ook een als er uitdrukkelijker over geloven geblogd wordt.

Bij deze is het misschien het moment eens aan te halen dat mensen ook niet lezen wat er staat en dan totaal verkeerd reageren op een blogje, zeker als het over het overlijden gaat. Ja, ik merk een trend die terug is van weggeweest. Men probeert zo veel mogelijk gastenboeken te tekenen, zelfs meermaals per dag, om toch maar in de kiijker te lopen.

Zou het platvloerse het dan toch halen van meer inspirerende blogs, een fenomeen dat men ook moet vaststellen in de muziekwereld. Denken we maar aan de zomerhit 2014. Hoe minder men er van begrijpt, hoe groter de winstkans.

Als ik voor jou…

mag zijn,    een mens die luisteren kan

                   naar alles wat je drukt
                   naar alles wat je draagt.

Als ik voor jou…

mag zijn,    een mens die zoekt met jou

                   naar alles wat mogelijk is

                   naar alles wat nog overblijft.

Als ik voor jou…

mag zijn,    een mens die zwijgen kan

                   wanneer een woord teveel is,

                   wanneer alleen de stilte zegt

                   wat niet te zeggen is.

         Dan dank ik jou

         voor het vertrouwen

                                 dat je in me stelt.

             (Frans Weerts)

Je heelt jouw verleden niet door erin rond te dolen.

Je heelt jouw verleden door ten volle te leven in het nu.

De rouw van ouders is eindeloos.
Het raakt ieder aspect van hun leven....
Wanneer een kind overlijdt rouwen de ouders de rest van hun leven.
Hun verdriet wordt een onderdeel van zichzelf.
Terwijl de tijd verder gaat leren ouders dit verdriet te waarderen.
Hun verdriet bindt hun aan hun kind.
Zij eren het kind door hun verdriet.....
En het is het teken van LIEFDE dat NOOIT verloren gaat.

Voor een dag van morgen

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens,
ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.

Hans Andreus
Uit: Al ben ik een reiziger
Uitgeverij Holland 1959