Vandaag zou mijn  broer 58 jaar geworden zijn.

Veel te vroeg heeft hij ons verlaten, en dit op 28 juli 2014.

Deze morgen zat volgend bericht in mijn mailbox van zijn zoon:

Beetje rare dag vandaag. Vanaf nu verjaart pa niet meer op 2 december...

wens ik alle kinderen een heel vreugdevol Sinterklaasfeest, ver weg van alle politieke discours, die er toch niets van begrijpen. Zij verlangen naar iets in hun schoentje, niets meer, niets minder.

Of hebben die 'volwassenen' zelf geen kinderen; zijn ze zelf geen kind geweest dan?!

of we nog blogvrienden zijn na al die jaren;

misschien is onze vriendschap zelfs wel intenser geworden.

ik hoor het wel van jullie.

Ik heb mezelf betrapt dat ik de voorbije dagen mezelf achterna loop wat bloggen betreft.

Misschien te veel naar mijn kat gekeken die ook te vroeg het weekend heeft gestart?

voor hen die het gegeven is in lengte van dagen, in lief en leed samen te mogen blijven in eigen woning!

“There are some people you like immediately, some whom you think you might learn to like in the fullness of time, and some that you simply want to push away from you with a sharp stick.”

voor die ene keer in het Engels, omdat het duidelijker overlomt.

breng ik je de mooiste rozen, die je straks kan gebruiiken voor jouw kerstversiering!

Hierbij dan de link van een nieuwe blogger die best wat hulp kan gebruiken.

Zet hem maar in de picture!

https://blog.seniorennet.be/jaak

Past het hier nog wat persoonlijkje mijmeringen achter te laten. Ik was gisteren nl. bij mijn ouders. Zoals u weet heeft mijn broer ons verlaten, en dat vrij onverwacht en abrupt, op 28 ,juli.

Het gedenkboek dat bij de begrafenisonernemer lag, en de uitgeprinte condoleances - die mensen achterlieten via hun pc - waren nog maar recent bij mijn ouders afgegeven. Tenslotten zijn de eerste betrokken de echtgenote, mijn schoonzus dus, en haar kinderen.

Ik kan u zeggen dat het ontroerend was al deze getuigenissen te lezen, zeker omdat hij pas 57 jaaar geworden was, maar misschien nog het meest omwille de vele dankbetuigingen van mensen die ooit les hadden gekregen bij mijn broer die onderwijzer was in het lager onderwijs. Wanneer je dan leest dat dit één van de beste 'meesters' was die ze gekendn hadden, dan doet dat iets met een mens, ook al zijn die kinderen nu zelf groot.

Toen ik één vvan die mooie teksten wilde voorlezen aan mijn moeder, kreeg ik de krop in de keel. Het mag troostend zijn, maar misschien niet goed deze wonden weer open te maken.

"Chris, waar ben je nu? We zullen je missen maar nooit vergeten!"

Rust op blog.... tijd voor familie.

Je moet nooit stilstaan in het leven. Je moet altijd rennen,

blijven strijden. En dan ben je altijd, altijd een overwinnaar.

Dat is wanneer het leven zo vluchtig lijkt als een vleugelslag van een vinder, het juist die volmaakte momenten zijn die ons bestaan zin geven. En dat zou wel eens een geschenk van God kunnen zijn.

We zijn misschien te lang gespaard geweest, maar de felle regens van gisteren en vandaag hebben ons met de neus op de feiten gedrukt. Het is HERFST! En meteen ook wat minder inspiratie om zinvol te bloggen.

Dan maar even  naar mijn 'dagboek'. Verleden week was er op een gegeven moment een mooie dag voorspeld met zonneschijn en zeventien graden. Ideaal weer om bij mijn ouiders de toch wel grote tuin klaar te maken voor de winter. Het was echter amper veertien graden en geen zonnestraal te bespeuren. Het was gewoon te koud na een paar uur nog verder te doen, en ik moest ook rekening houden met het uur, want dan moet ik nog twaalf kilometer met de fiets naar huis.

Gelukkig was het een paar dagen later prima weer zodat ik alles kon afwerken. Het was zelfs zo warm en zonnig dat ik mijn moeder vroeg of ze geen t-shirt liggen had.

Beiden tevreden van gedane werk zag ik in haar blikken dat er nog een karwei wachtte, en wat voor één. Wie een grote voortuin heeft, heeft dus ook een groot terras met oprit. Maandag l.l. zag de hemel blauw en dus de week maar meteen ingezet om drie uur intens te schrobben. Ik moet het jullie niet vertelen, maar ik kon amper mijn rug nog rechten. Nog moeilijker geraakte ik die avond uit de zetel... Maar tevreden en dankbaar voor het werk van mijn handen, en ergens blij dat ik dat nog voor mijn ouders mag doen.

Een mens wil dan, eens thuis, wat genieten door te bloggen, mailste lezen, maar daar komt Murphy aan. De pc wil niet mee - heeft die ook last van zijn rug? De zekerheid van een vriend die het euvel zou oplossen kon ik na smsjes ook vergeten. Hij kwam slechts een paar dagen later en vond het normaal. Ja, we lezen zo vaak over vriendschap op blogs, maar waar zijn ze als je echt iemand nodig hebt.

Hier regent het maar verder! Veel bloggenot vrienden!