Wensen

maar inkt moet vloeien.

Ik hou van mensen die van elkaar houden.

Als je elkaar kan liefkozen,

dan kan je alles.

Op een week tijd twee schepen vol vluchtelingen maar zonder bemanning stuurloos op de Adriatische Zee. Vandaag "maar" 450 vluchtelingen aan boord van een schip dat gebouwd is ooit om vee te vervoeren. Vergeten sommigen die enkel op gewin uit zijn dat vluchtelingen mensen zijn, met een menselijk gelaat dat een immens ethisch appel uitstuurt?
Terloops werd in het ochtendnieuws vermeld dat de rijkentaks in Frankrijk stilletjes is afgevoerd. Nihil novi... Ook in 2015 haalt de economische wetmatigheid het op de ethische menselijkheid.

Op zoek naar een reispartner voor India jaren terug, kwam ik een man tegen die toen een vijftal jaar jonger was. We zochten gezamenlijk nog een paar andere mensen op in het Vlaamse land.

De uitkomst was dat ik wél naar India ging, maar hij toen thuis bleef daar hij op onze zoektocht een meisje had leren kennen. Of hoe het leven zijn wendingen kan hebben.

We hielden wel verder contact. Ondertussen trouwde hij. Ik kwam er over de vloer bij zijn moeder. Toen ik op een gegeven moment vejaarde had ik het zotte idee eens niet enkel mijn familie, maar ook met vrienden op restaurant te gaan. En zo was hij natuurlijk ook uitgenodigd, ondertussen met zijn vrouw die op zelfde dag als ik verjaarde.

Jan, want zo heet hij, kwam af en toe op bezoek en wist me nog te verrassen met een handgeschreven kaart of brief... tot plots alle contact verdwenen was.

Af en toe dook hij op in mijn achterhoofd, mij afvragend of hij soms naar het buitenland was. Toen ik recent wensen aan het schrijven was, zag ik zijn adres in het adressenbestand. Ik weet niet wat er toen in mij omging, maat ik tikte zijn naam in Google in. Tot mijn grote verbazing zag ik dat hij nog steeds op zelfde adres woonde met zelfs zelfde telefoonnummer.

Ik wist niet wat ik zag. Ik weet dat ik er nooit heb overgekeken, en toch. Ik nam de telefoon, ik kon maar een neen krijgen, maar ik herkende meteen de stem van Jan. Hoorde ik daar trilling in zijn stem? Ik gaf gauw mijn mailladres door alsook mijn gsmnummer. Het verbaasde me dat hij zegde mijn blog nog te volgen.

Toen ik zegde dat we elkaar gauw moesten zien, zegde hij dat het moeilijk zou zijn. Meer nog, dat hij misschien een berichtje zou sturen of een brief sturen. En dan kwam de aap uit de mouw. Toen hij op één van hun reizen een kaartje aan me aan het schrijven was, zegde zijn vrouw dat hij moest kiezen tussen haar of ik....

Ik kreeg inderdaad een kaartje met nieuwjaarswensen en een boterbriefje er tussen, 'van een vriend' ..

"Ga eerlijk zijn, ik zie al iedere dag mensen op mijn werk, 6 op 7 dagen en heb zelf maar enkele uren in een dag om mijn eigen dingen te doen tijdens de week. Ik zou trouwens niet weten over wat bij te praten.".

Dit was het laatse smsje dat ik kreeg nadat ik de persoon in kwestie mijn nieuwjaarswensen had gestuurd. Ik kreeg wederwensen en hij vertelde dat hij in de streek was komen wonen, waarop ik hem antwoordde dat het begin van het jaar misschien een goede gelegenheid was om bij te praten.

Ik wist niet wat ik las. Dit is dus reeds een kennis minder om het jaar in te gaan!

Misschien moest ik toch nog volgende geantwoord hebben:

Verander van een egoïst... in een bewogen mens. Vandaag!

Maar ook dit zijn beelden tijdens eindejaar!

mensonterend!

Vaak zeggen we bij een overlijden: we zullen je niet vergeten.

Zelf zei ik bij het dode lichaam van een vriend: vergeet me nu niet.

Mensen bidden tot "heiligen" als voorsprekers bij God.

Waarom niet bidden en om voorspraak vragen van hem die ik zelf als een mens naar Gods wil -een heilige dus- gekend heb?

Beperk "heiligen" niet tot de gevierden op het St ¨Pietersplein.

Vaak leven heiligen in jou, in alles wat ze jou gegeven hebben, in alles waarin je hen mist.

Moge je volgend jaar
een beetje gelijken op de figuren uit de kerststal:

een beetje op Maria, ingaand op Gods aanbod om lief te hebben,
steeds dienstbaar aan anderen...

een beetje op Jozef, dat je iets mag hebben van de bescheidenheid
en de trouw waarmee hij zijn verantwoordelijkheid heeft gedragen...

een beetje op de engelen, boodschappers van goed nieuws,
van vrede, vreugde en geluk...
een beetje op de herders, die hun schapen leiden en beschermen...

een beetje op de ezel, één en al oor, luisterbereid en veel verdragend;
moge je ook iets hebben van zijn koppige trouw
om door te zetten op de goede weg...

een beetje op de os, het dier dat trekt,
want trekkers zijn er nodig, voortrekkers en spoortrekkers...

en veel, heel veel op het kind,
dat ook in jou iets mag doorstralen van het echte leven
en dat jouw liefde onweerstaanbaar wordt, iedereen verwarmend.

Uit: Op weg naar Kerstmis 2014

Het boek kan bijna dicht.
Het boek van een jaar terug.
Het boek waarin het verhaal staat van plezier en van verdriet.

Dit boek zetten we terug in de boekenkast  met een gebogen rug.

Het boek van het oude gaat op slot en nooit meer open.
Het boek van het oude jaar dat we hebben doorlopen.
Het boek van het oude laten we achter ons en slaan we dicht.

Het boek van het nieuwe jaar slaan we open

met misschien wat vrede, liefde, geluk en nieuw inzicht.

Duisternis kan geen duisternis laten verdwijnen,
dat kan alleen het licht.
Haat kan geen haat verdrijven, dat kan alleen de liefde.

Martin Luther King  

Even stil staan

De stille dagen komen eraan

tijd om even stil te staan

overdenken en bezinnen

afsluiten of opnieuw beginnen

wat te doen met wensen of dromen

dingen die jou zijn overkomen

laat ze zijn en laat ze achter

de ergste worden zachter

de mooiste krijgen een plaats in je hart

maak ieder jaar een nieuwe start

begin aan je oude of nieuwe dromen

laat het leven op je af komen

heb lief, bewonder en geniet

meer dan dit leven heb je niet.

Chris, waar ben je nu? vroeg de priester op de uitvaart van mijn broer.

Ik moest er aan denken toen ik gisteren volgend lied hoorde op de radio.

VREDE EN ALLE GOEDS!