Echt gebeurd!

Maar ook dit zijn beelden tijdens eindejaar!

mensonterend!

Vaak zeggen we bij een overlijden: we zullen je niet vergeten.

Zelf zei ik bij het dode lichaam van een vriend: vergeet me nu niet.

Mensen bidden tot "heiligen" als voorsprekers bij God.

Waarom niet bidden en om voorspraak vragen van hem die ik zelf als een mens naar Gods wil -een heilige dus- gekend heb?

Beperk "heiligen" niet tot de gevierden op het St ¨Pietersplein.

Vaak leven heiligen in jou, in alles wat ze jou gegeven hebben, in alles waarin je hen mist.

Moge je volgend jaar
een beetje gelijken op de figuren uit de kerststal:

een beetje op Maria, ingaand op Gods aanbod om lief te hebben,
steeds dienstbaar aan anderen...

een beetje op Jozef, dat je iets mag hebben van de bescheidenheid
en de trouw waarmee hij zijn verantwoordelijkheid heeft gedragen...

een beetje op de engelen, boodschappers van goed nieuws,
van vrede, vreugde en geluk...
een beetje op de herders, die hun schapen leiden en beschermen...

een beetje op de ezel, één en al oor, luisterbereid en veel verdragend;
moge je ook iets hebben van zijn koppige trouw
om door te zetten op de goede weg...

een beetje op de os, het dier dat trekt,
want trekkers zijn er nodig, voortrekkers en spoortrekkers...

en veel, heel veel op het kind,
dat ook in jou iets mag doorstralen van het echte leven
en dat jouw liefde onweerstaanbaar wordt, iedereen verwarmend.

Uit: Op weg naar Kerstmis 2014

Het boek kan bijna dicht.
Het boek van een jaar terug.
Het boek waarin het verhaal staat van plezier en van verdriet.

Dit boek zetten we terug in de boekenkast  met een gebogen rug.

Het boek van het oude gaat op slot en nooit meer open.
Het boek van het oude jaar dat we hebben doorlopen.
Het boek van het oude laten we achter ons en slaan we dicht.

Het boek van het nieuwe jaar slaan we open

met misschien wat vrede, liefde, geluk en nieuw inzicht.

Duisternis kan geen duisternis laten verdwijnen,
dat kan alleen het licht.
Haat kan geen haat verdrijven, dat kan alleen de liefde.

Martin Luther King  

Even stil staan

De stille dagen komen eraan

tijd om even stil te staan

overdenken en bezinnen

afsluiten of opnieuw beginnen

wat te doen met wensen of dromen

dingen die jou zijn overkomen

laat ze zijn en laat ze achter

de ergste worden zachter

de mooiste krijgen een plaats in je hart

maak ieder jaar een nieuwe start

begin aan je oude of nieuwe dromen

laat het leven op je af komen

heb lief, bewonder en geniet

meer dan dit leven heb je niet.

Chris, waar ben je nu? vroeg de priester op de uitvaart van mijn broer.

Ik moest er aan denken toen ik gisteren volgend lied hoorde op de radio.

VREDE EN ALLE GOEDS!

tegen de stroming in te gaan!

Wanneer ik deze post acherlaat is het staken hopelijk voorgoed voorbij, maar toch mooie woorden van Frederik Sioen, ingegeven uit het hart.

"staak(t) het vuren! laat mensen in hun overtuiging en hun meningsuiting… stop vooral om zonder enige vorm van argumentatie elkaar uit te kafferen, of over te gaan tot belachelijke grapjes over het andere kamp… het zijn tijden waarbij we elkaar nodig hebben, van welke overtuiging dan ook… stop de polarisatie… probeer elkaar te begrijpen in plaats van in de val te trappen van een wederkerig geschiedkundig gegeven als 'verdeel en heers'… iedereen heeft zijn achtergrond, zijn problemen, zijn situaties, … misschien is de mooiste vorm van staken 'even met elkaar op een rustige manier een babbelke doen'."

We gaan binnenkort weer kerstmis vieren, dat feest van licht en vrede voor iedereen. En in deze voorbereidingstijd op dit feest is het goed dat we ons afvragen: ben ik wel licht voor anderen, breng ik wel vrede in mijn omgeving, en dat in de gewone kleine dingen van het leven.
De tijd van de kerstkaarten is weer aangebroken, we wensen elkaar alle goeds, maar zo'n wens uitspreken is gemakkelijk genoeg. Het gaat er toch vooral om wat we uitstralen naar anderen toe, en we kunnen... alleen iets goeds uitstralen als het van binnen aanwezig is.
In die zin moeten we allemaal een spiegel zijn, niet om naar onszelf te kijken of anderen naar zichzelf te laten kijken, maar een spiegel om het licht en de vrede waar het kerstkind voor staat, zo helder mogelijk te weerspiegelen naar anderen toe, niet alleen in mooie woorden en prachtige wensen, maar juist in de dingen die we doen met elkaar en voor elkaar. Dan zijn wij, ieder van ons op onze eigen manier, ook wegbereiders voor het kind van Betlehem, voor zijn boodschap van licht en vrede. Dan kan het echt Kerstmis worden.

Iemand koopt zich des winters een bontjas,

de ander koopt brandhout.

Wat is het verschil tussen hen?

De eerste wil alleen zichzelf,

de tweede ook en ander warmte geven.

Wie gisteren het blogje heeft gelezen, weet dat vruchten van moed en vertrouwen, zeker in gevoelens hier hun doel hebben bereikt, al is deze weg nooit ten einde. Alvast een bloemetje!

Waarom is het zo moeilijk geworden jouw gevoelens te tonen? Het lijkt er op dat ze neer te pennen op het vrtuele papier voor velen nog de enige uitweg is.

Omdat het toelaten van echte gevoelens deuren openzet naar pestgedrag door anderen? Misschien omdat het ook nu op 'vertrouwen' aankomt, een diepe grondhouding die we in deze wereld hoe langer hoe meer zijn kwijt geraakt?

Durf in elk geval over jouw gevoelens te praten in een veilige omgeving, tussen vrienden die voor jou een springplank kunnen zijn, want enkel wanneer een ander kan openstaan voor jouw gevoelens, wordtt het leven waard geleefd de worden en zal je schoonheid uitstralen! Ik wens jou dan ook veel moed toe!

kreeeg ik niets van de Sint.... Dan zal de kerstman me ook deze keer vergeten zeker?

Beste medebloggers, er is inderdaad veel verdoken armoede. Maar kinderen mogen daar nooit het slachtoffer van worden. Vele acties worden opgezet voor een 'warme winter'. Mogen wij dit jaar onze aandacht richten op het kind in ons midden!

Hier volgen een paar eenvoudige en doeltreffende antwoorden.