Oorlog en haat.

AANDACHT!

Je vindt me op plaats 100 en niet op plaats 10

zoals verkeerdelijk werd ingesteld in het bloggerhoekje.

Maar wie me wil vinden, vind me wel.

Vergeet niet om van jezelf te houden.

Søren Kierkegaard

Weinigen van ons hadden nog nooit ‘een gebroken hart’:
er is zoveel leed, zoveel onmacht en onvermogen,
zoveel ziekte, zoveel wat ons kleinmoedig maakt …
Wij zijn belaagde stervelingen,
we hebben een redder nodig,
iemand die ons uit onze broosheid en vergankelijkheid redt;
die ons, midden in wat tegengaat, sterkt en helpt,
geneest en nieuwe perspectieven biedt:
iemand als Jezus.
Dat de Heer ons zijn Zoon zendt als onze Redder,
stemt ons tot erkentelijkheid en grote dankbaarheid.

Bloggen moet een plezier, een hobby zijn en blijven en zeker geen plaats om de medeblogger een mes in de rug te planten. Zeker niet na wat we meemaakte in Parijs en wat we elkaar toewensten bij de jaarswisseling.

Geen haat, dus ook niet op SeniorenNet. Nergens en nooit!

Het kan niet dat door een bezoekje min of meer er dingen gebeuren die een ander diep treffen.

heel vaak herhalen, aan ieder die we mogen ontmoeten,

van welke religie dan ook, aan jong en oud.

dat is vooral God een plaats geven in je leven, zeker na alles wat we beleefden de afgelopen weken.

Waarom is het zo moeilijk over ons christelijk geloof nog te bloggen met risico verguisd te worden?!

Ik ben graag alleen, zonder me eenzaam te voelen.

Ik heb misschien weinig contacten, maar ze zijn diepgaand.

Ik hou niet van koetjes en kalfjes en van oppervlakkigheden

 maar van inhoudelijke gesprekken.

Ik kan goed luisteren.

Mijn ja is een ja.

En zeg me niet dat ik me afsluit of vaker een koffie moet gaan drrinken,

anders heb je bovenstaande niet goed begrepen.

Want ik hou wel degelijk van mensen.

Soms te veel ...

Wat is ware liefde?

Misschien deze zonder woorden...

We beleven onze goede dagen zonder ze op te merken.
Pas wanneer er slechte dagen komen, wensen we ze terug.

Arthur Schopenhauer

Mogen mensen jou laten zien

waar de schatten van vreugde en vertrouwen

verborgen liggen.

Naast wensen voor een goede gezondheid, las ik op een kaart van mensen die me zeer dierbaar zijn volgende woorden die me sterk geraakt hebben. Daarom deel ik ze en wens jullie hetzelfde toe:

HEEL VEEL WARMTE OM AAN ANDEREN TE GEVEN

maar inkt moet vloeien.

Ik hou van mensen die van elkaar houden.

Als je elkaar kan liefkozen,

dan kan je alles.

Op een week tijd twee schepen vol vluchtelingen maar zonder bemanning stuurloos op de Adriatische Zee. Vandaag "maar" 450 vluchtelingen aan boord van een schip dat gebouwd is ooit om vee te vervoeren. Vergeten sommigen die enkel op gewin uit zijn dat vluchtelingen mensen zijn, met een menselijk gelaat dat een immens ethisch appel uitstuurt?
Terloops werd in het ochtendnieuws vermeld dat de rijkentaks in Frankrijk stilletjes is afgevoerd. Nihil novi... Ook in 2015 haalt de economische wetmatigheid het op de ethische menselijkheid.

Op zoek naar een reispartner voor India jaren terug, kwam ik een man tegen die toen een vijftal jaar jonger was. We zochten gezamenlijk nog een paar andere mensen op in het Vlaamse land.

De uitkomst was dat ik wél naar India ging, maar hij toen thuis bleef daar hij op onze zoektocht een meisje had leren kennen. Of hoe het leven zijn wendingen kan hebben.

We hielden wel verder contact. Ondertussen trouwde hij. Ik kwam er over de vloer bij zijn moeder. Toen ik op een gegeven moment vejaarde had ik het zotte idee eens niet enkel mijn familie, maar ook met vrienden op restaurant te gaan. En zo was hij natuurlijk ook uitgenodigd, ondertussen met zijn vrouw die op zelfde dag als ik verjaarde.

Jan, want zo heet hij, kwam af en toe op bezoek en wist me nog te verrassen met een handgeschreven kaart of brief... tot plots alle contact verdwenen was.

Af en toe dook hij op in mijn achterhoofd, mij afvragend of hij soms naar het buitenland was. Toen ik recent wensen aan het schrijven was, zag ik zijn adres in het adressenbestand. Ik weet niet wat er toen in mij omging, maat ik tikte zijn naam in Google in. Tot mijn grote verbazing zag ik dat hij nog steeds op zelfde adres woonde met zelfs zelfde telefoonnummer.

Ik wist niet wat ik zag. Ik weet dat ik er nooit heb overgekeken, en toch. Ik nam de telefoon, ik kon maar een neen krijgen, maar ik herkende meteen de stem van Jan. Hoorde ik daar trilling in zijn stem? Ik gaf gauw mijn mailladres door alsook mijn gsmnummer. Het verbaasde me dat hij zegde mijn blog nog te volgen.

Toen ik zegde dat we elkaar gauw moesten zien, zegde hij dat het moeilijk zou zijn. Meer nog, dat hij misschien een berichtje zou sturen of een brief sturen. En dan kwam de aap uit de mouw. Toen hij op één van hun reizen een kaartje aan me aan het schrijven was, zegde zijn vrouw dat hij moest kiezen tussen haar of ik....

Ik kreeg inderdaad een kaartje met nieuwjaarswensen en een boterbriefje er tussen, 'van een vriend' ..