Groetjes.

Dit kon het logo zijn van  mijn blog, waar uiteindelijk alles mee begon in SeniorenNet, maar wat nog steeds een rode draad is doorheen mijn bogggen. Natuurlijk gaat het me om vel meer dan een titel, maar om een waarde die ik probeer te doorleven. Vertrouwen dat ik aan anderen wil aanbieden die de weg kwijt zijn. En ja, ik weeet dat van dit vertrouwen soms misbruik wordt gemaakt. Maaar ik blijf geloven in het goede van de mens tegen ale beter weten in. Het is dan ook van groot belang de andere blijvend kansen te geven. Ooit krijg je er veel voor terug.

Met vertrouwen en geloven,
kom je elke zorg te boven.
Angst en twijfel zijn een last.
Hoop doet leven, dat staat vast.

Of het nu den bok of het paard was, ik geraakte over geen van de twee.Een onderdel van de turnles dat ik nooit graag deed. Hier dus herinneringen aan 'den' bok, want dat paard had vier poten!

Zo, de dag loopt ten einde en wat zie ik? Ik was lang niet de enige die een hekel had aan dit toestel!

Er zit meer in jezelf als je een keer andere wateren induikt. Kom uit je comfortzone! Laat de andere maar denken waar gaat die naartoe?

Dit kortverhaal inspireert me al heel lang!

Een man stapt op de bus met slechts één schoen aan. Iemand spreekt hem aan: "Wat een zielige dag voor jou, je hebt maar één schoen".  Waarop de man antwoordde: "Het is net een positieve dag. Ik heb net een schoen gevonden".

Liefhebben is het beste voor de ander wensen.

Thomas van Aquino

De betekenis van de Hemelvaart van Maria
wordt pas echt zichtbaar en voelbaar, als we ernaar kijken
vanuit de indrukwekkende werkelijkheid van haar leven.
Of met andere woorden,

haar tenhemelopneming krijgt betekenis en zeggingskracht
als je ernaar kijkt vanuit de weg
die ze gegaan is in haar leven.
Maria heeft een spoor getrokken door deze wereld,
een spoor waarin mensen zich veilig voelen.
Soms als het heel donker wordt, licht zij ons voor.
Zoiets vergeten mensen niet.

Wie was Maria ?
En wie is Maria voor ons, vandaag?
Dit feest - in volle zomer -
tekent ons geloof met schitterende kleuren.
Het vertelt ons waar het om gaat:

Gods belofte dat het leven voortduurt in eeuwigheid. 

Aan allen die vandaag MOEDERDAG vieren:PROFICIAT en VEEL GELUK!

Deze heel speciaal geplaatst n.a.v. de geboortes van Tuur en Annamaria, achterkleinkinderen van mijn ouders met een speciale attentie voor de beide ouders, broer en zus die elk nieuw leven mochten verwelkomen een tijd terug!

Ruim ze op of ze blijven je pijn doen, ruim ze dus op of

probeer van de mooiste stukken iets nieuws te maken.

Noem het vergeven!

herkent deze nog? Heb je er zelf herinneringen aan?

Ik ben mijn ouders in elk geval zeer dankbaar dat ik een heel goede opvoeding mocht genieten, en die blijft duren!

Wacht niet tot morgen
om wie ontmoedigd is
een hand te reiken ...
want jij kunt nieuwe horizonten openen
en voor hen een houvast zijn.

Door je te ont-doen van al je moeten,

ont-moet je jezelf.

  Beter sereen afwezig

dan opdringend en irritant aanwezig.

mmm, is misschien toch een beetje uit de hand gelopen.

Bij het nakijken van mijn mails, deze teruggevonden. Het origineel steekt in mijn portefeuille. 

Toen meter was overleden moest ik bij peter blijven over de middag. Peter sliep en ik had blijkbaar papier en een stylo bij en ik schreef in de stilte van het huis.

IN HET HUIS VAN METER EN PETER 

In het huis van meter en peter

aan hun tafel,

alleen

samen met peter,

rustend en slapend

in zijn zetel

met voor hem,

ja voor hem

niets anders meer

dan een zetel,

die leeg staat

waarop vandaag

en ook morgen niet

niemand durft in neer

te zitten

omdat juist daar die

afwezige aanwezigheid

heeft plaatsgenomen.

Alles lijkt doodgewoon.

Het regent, en de regen draagt

de storm in zich.

Je hoort de wind

door de schoorsteen huilen,

en peter slaapt

zoals hij het altijd doet

over de middag.

Maar ik zit hier,

en schrijf;

schrijvend in zijn huis

in het huis, de thuis

van mijn vader.

Ja, hier werd hij opgevoed,

heeft hij geleerd en gespeeld,

samen met broers en zussen,

net als ik nu.

Ja, haast onvoorstelbaar.

Maar de kamer hiernaast

waar we als kleinkinderen

nooit zijn in geweest,

daar is het stil,

even stil als altijd;

maar sedert gisteren is het

er ook donker.

Tot gisteren was de kamer

voor ons vol geheimen.

Nu is zij er één van eerbied,

vervuld van een heilige stilte.

Daar ligt meter,

Ja, daar ligt zij,

Slaapwel heb ik haar gezegd.

Maar ik weet

en jij hebt het al begrepen.

Hier passen alleen stille woorden,

een woordenloze

aanwezigheid;

want slapen doet zij

... in eeuwigheid.

Nog altijd wind en water

en een roodgloeiende kachel.

Aan dit huis is niets veranderd.

En ook zij is er nog,

en hij,

beiden even stil.

Mijn blikken omhoog gericht,

is daar het kruisbeeld,

en meer dan dat is Hij daar

nu samen met Haar, om

wiens hulp ons meter gevraagd

heeft tezamen naar Hem

te gaan:

"Lieve Vrouwe van Dadizele,

kom mij toch halen".

Wij zijn allen hier geweest,

deze laatste week.

Ze heeft ons verteld over vroeger,

net als weleer.

Ze heeft gelachen, en wij met

haar, want ze had zo gaarne

leute.

Van allen heeft zij onze namen

genoemd, ze heeft gevraagd

dat we nog dikwijls zouden komen.

Tot morgenavond hebben we dan

gezegd.

Maar wetende wat zou gebeuren

heeft ze mijn hand vastgenomen,

langer dan gewoonlijk,

het maakte me gelukkig,

en toen ze losliet wou ik nogmaals

dat gevoel overdoen.

Het is het laatste geweest.

Een mooi afscheid,

net zoals mensen elkaar de hand

geven wanneer ze uit elkaar gaan.

... En toch, zij is er nog,

daar in de kamer.