Oktobermaand - missiemaand!

Het mysterie van de verdwenen kroonprins van Frankrijk eindelijk ontrafeld. 1795. Louis XVI en Marie Antoinette hebben hun hoofd al verloren op de guillotine. En dan sterft ook hun zoontje, troonopvolger Louis Charles de Bourbon, in erbarmelijke omstandigheden. Of toch niet? In die bloedige dagen van de revolutie ontstaat een groot historisch mysterie. 2004. Professor Cassiman van de Katholieke Universiteit Leuven haalt het wereldnieuws met zijn genetisch onderzoek op wat gezien wordt als het hart van de kroonprins van Frankrijk. Volgens een Vlaamse familie onderzocht hij evenwel het verkeerde hart en werd het echte samen met de rest van de dauphin begraven in Wachtebeke. Was Frans Rombaut, die in 1875 overleed in Wachtebeke, inderdaad niemand minder dan Louis XVII? Hebben zijn nakomelingen recht op een fabelachtig fortuin, dat hun werd ontstolen door een samenzwering van valse en echte Bourbons, het Vaticaan, de Rothschilds en Leopold II? Patrick Bernauw oogstte succes met zijn thrillertrilogie rond documentairemaker Maarten Dejonckheere. Een van die boeken, Nostradamus in Orval, bracht hem in contact met een Vlaamse familie die zich beschouwt als de erfgenamen van Louis XVII.

Een mysterie dat ook u net als ik zal bezig houden tot aan de laatste regel, en nog lang daarna.

Laten wij geschiedenis schrijven door compassie te hebben met mensen op de vlucht. Compassie wil zeggen: opvang en gastvrijheid. Het zal niet altijd gemakkelijk zijn en het stelt ons voor grote opgaven en uitdagingen. Echter het kan ook betekenis hebben voor de toekomst van het land en de samenleving. Vreemdelingen en vluchtelingen zijn niet uitsluitend een probleem, maar brengen nieuwe krachten in een ‘oude’ samenleving.

En vanuit Bijbels perspectief... Achter elke vreemdeling kan God schuil gaan, en aan het begin van zijn leven gingen Maria en Jozef met Jezus op de vlucht voor het geweld van Herodes. En Herodessen zijn er nog steeds in onze dagen.

Het is een snikhete zomer op het verlaten Franse platteland. De Engelsman Sean loopt door een verwilderd bos en trapt in een wildklem. Hij raakt bewusteloos van de pijn. Gelukkig wordt hij gevonden door een jonge vrouw, Mathilde. Zij en haar zusje slepen hem mee naar hun afgelegen boerderij. Als Sean opknapt, gaat hij werken voor Mathildes vader, een rauwe, norse man die jaagt en varkens fokt. Er hangt een lugubere sfeer. Dan blijkt dat de vorige klusser verdwenen is. Iedereen op de boerderij draagt onrustbarende geheimen met zich mee. Maar ook Sean houdt veel verborgen...

Spannend verhaal en een zeer goede sfeer- en landschapbeschrijving. Je zit echt helemaal in het verhaal en het blijft na afloop nog lang "nazoemen". 

In 323 voor Christus had Alexander de Grote zijn zinnen gezet op het veroveren van de Arabische wereld, toen hij ten prooi viel aan een mysterieus virus. Archeologen en schatzoekers zoeken al 1500 jaar naar zijn laatste rustplaats, waar zich volgens de legende een wonderbaarlijk genezend serum zou bevinden.

Nadat hij op het nippertje aan de dood is ontsnapt tijdens een brand in een Deens museum, hoort Cotton Malone van zijn goede vriendin Cassiopeia Vitt dat dit het zoveelste incident in een reeks van brandstichtingen door heel Europa blijkt te zijn.
Het spoor leidt naar een aantal voormalige sovjetrepublieken dat zich heeft verenigd in een nieuwe staat, Samarkand, die wordt bestuurd door de meedogenloze dictator Irina Zovastina. Zij heeft maar één verlangen: Alexander de Grote te overtreffen als de grootste veroveraar uit de geschiedenis. Om de wereldheerschappij te bemachtigen verzamelt ze de meest vernietigende bacteriële wapens, waarmee ze een biologische oorlog wil ontketenen. Ze is vooral geobsedeerd door het serum in de tombe van Alexander de Grote.

Cassiopeia en Cotton stellen alles in het werk om Zovastina tegen te houden. Hun doel om een wereldwijde pandemie te voorkomen leidt hen via de Deense kust en de Venetiaanse paleizen naar het ruige berggebied in Centraal-Azië. Er staat veel op het spel: de ontcijfering van het eeuwenoude mysterie rond het serum van Alexander de Grote zou miljoenen levens kunnen redden – of verwoesten…

'Berry bewijst eens te meer dat hij een goed gevoel heeft voor de feitelijke lacunes die geschiedenis nu net zo fascinerend en ongrijpbaar maken.' The New York Times

'Een must voor liefhebbers van avonturenthrillers!' Booklist

Het Venetiaans bedrog is de vijfde succesvolle thriller van Steve Berry, wiens boeken alom worden geprezen vanwege hun rijkdom aan historische details en de grondige research. De boeken van Berry worden in 29 landen vertaald.

De belangrijkste nalatenschap van Alexander de Grote is nog steeds het grootste mysterie aller tijden…

TERECHT EEN 5-STERRENTHRILLER, en bepaalde bloggers zullen echt blij zijn dat ik nog eens een boek als dit aanbeveel.

We schrijven vrijdag 18 september. Op donderdag was ik naar mijn ouders geweest om er o.a. de bovenverdieping, vier kamers, eens grondig met water te kuisen. Blijkbaar had ik nog energie over om zelfde te doen in eigen woning, eveneens vier kamers boven.

Maar ik had al tot mezelf gezegd hoe dwaas ik misschien was, want o zo een mooie zonnige dag. Toen ik plots de weerman hoorde zeggen op de radio, en dit terwijl ik volop bezig was, dat dit wellicht de laatste avond zou zijn om een terrrasje te doen, wist ik het.

Wel tot het einde doorgewerkt, me verfrist en me omgekleed en dan naar stad, want ik woon wel buiten centrum, maar lekker wandelweer. De vele ruime terrassen leken allemaal bezet tot mijn ogen plots vielen op ene vrijstaand tafeltje, volop in de zon. Normaa hou ik het niet lang vol in volle zon, nu wel.

Ik bestelde me een lekker bruin biertje, en keek naar de mensen. Even aan niets en niemand denken wat me normaal niet lukt. En wat zie je dan?

Twee jonge mensen waarvan de liefde uit de ogen straalt; Ze raakten elkaar wel niet aan en het waren ook geen tieners meer, misschien niet eens een koppel, maar je werd gelukkig bij zo veel verliefdheid in die ogen dat het pijn deed toen ze plots opstonden en  vertrokken.

Maar algauw was hun tafel ingenomen door twee relatief jong dames, zwaar bepakt. Die waren zeker gaan shoppen. Als ik even naar schuin voor me kijk bemerk is dat de vrouw in verwachting is, vandaar de vele zakken? Ik drink verder van mijn biertje en vang plots enkele woorden op waaruit moet blijken dat de andere vrouw ook in verwachtring was. Een blik naar haar buikje was voldoende om dat te bevestigen. Nog een stel gelukkiige mensen.

Nu de zon deugd deed bestelde ik een tweede glas. Om me hen kijkend zag ik een gast van om en bij de 25 jaar die leek te tonen aan de wereld: Kijk, ik ben homo en ik ik ben er fier over. Je zag het aan alles, het hemdje, de zonnebril, de haarsnit. Nog een gelukkig iemand dus. Wat de zon toch allemaal vermag. Ik voelde me trouwens ook gelukkig na twee dagen intens werken.

Toen ik een plaats had gevonden, had ik eerst en vooral mijn huissleuitels in een broekzak gestoken waar ze zeker niet zouden uitvallen... Ik verlaat na een paar uur het terras, ga nog even naar het toilet en kuier verder naar mijn woning, windowshopping toe plots  iemand naar me roept. Ik draai me om maar herken de man niet, en ik lop dan ook maar door tot hij nogmaals roept en me blijft volgen. ik sta stiil en hij komt nader. "Meneer deze werden gevonden op de hoek, wellicht zijn dat uw sleutels". Met een stamelend bedankt steek ik de sleutels op een andere plaats; me afvragend waar en hoe ik ze verloren ben en van waar die man plots opdook, want zat niet op het terras. Dank u man, want wat zou ik zijn zonder die sleutels, een avond vol ellende wellicht.

De maan maakt de nacht tot een sneeuwwit veld.
een man heeft zijn vriend van zijn leven verteld:

er is door dit spreken een wonder gebeurd:
hun harten zijn zozeer eender gekleurd

dat de een als hij soms naar de ander ziet
bij zichzelve zegt:

maar ben ìk dat niet?

Hendrik Marsman