Vader ...

is het mooiste dat je aan mensen kunt schenken.
Het kost niets om het te geven of te ontvangen,
je kunt het schenken aan familie, vrienden,
partner, kinderen, dieren...
Geef het, ontvang het, investeer het in elke dag
want wie in liefde investeert, investeert in het leven...

Een dag je zorgen maken is,
vermoeiender dan een week werken.

MOED, dit heb ik, moeder en mijn zussen, hard nodig nu vader plots en totaal onverwacht zwaar ziek is geworden en dat op bijzonder korte tijd. De tekst kon ook uit zijn mond gekomen zijn, al lag hij sprakeloos, slapend in bed...

HIER ZIJN GEEN WOORDEN VOOR NODIG!

Liefde is waarmee we geboren worden,

angst is wat we hier hebben geleerd.

OOK IN WOON- EN ZORGCENTRA

Waar zijn ze gebleven? Op de riommelmarkt of hangt er toch nog ergens één op de slaapkamer? Soms als herinnering aan jouw ouders of zo? Allemaal voltooid verleden tijd. Jonge mensen zullen zich de vraag stellen wat daar hangt, waaar dit toen dient, als ze nog eens zo een wijwatervat zien.

kom ik bij jullie binnenspringen. Nog niet echt veel tijd om in alle rust iets te schrijven over de verhuis en het leegmaken van de loods.garage/kot. Des te meer dat dit alles ook mijn ouders sterk heeft aangegrepen. Ze hebben wel alles gevolgd wat wij hen vertelden, en waren ook blij dat het goed is verlopen. Maar het moet voor hen heel zwaar zijn dit alles te moeten achterlaten. Vader zegde wel dat hij blij was dat alles eindelijk is opgeruimd, maar we hebben samen met de verpleging en de dokter de indruk dat het sterk doorweegt op hun gezondheidstoestand laatste weken. Toch nog even een foto plaatsen van dat kot waar vader werkte, en wij als kinderen speelden. Hoe vaak zegde moeder me 'het kot uit te vegen'...Dat kot was ooorspronkelijk een spinnerij maar door slecht beheer van de eigenaar ging de zaak failliet en konden mijn ouders toen alles kopen voor een spotprijs. Het schaapje was een voorbode, want de toekomstige eigenaars zullen schapen houden op het land achter de haag, zo een 90 meter diep!

In het boek Prediker wordt het verouderingsproces van de mens beeldrijk beschreven. Eer je Schepper zolang je nog jong bent, voordat de kwade dagen komen en de jaren dat je zegt: "Het bevalt me niet meer. " Voordat het zonlicht verduistert, de maan en de sterren verbleken, en de wolken na de regen blijven hangen. Als het zo ver is, staan de huisbewakers te beven ( = handen) en lopen de sterke mannen gebogen ( = benen). De weinige maalsters die er nog zijn, staken hun werk ( = tanden), de vrouwen aan het venster zien alleen maar duisternis ( = ogen). De huisdeur valt in het slot ( = isolement), het geluid van de molen vervaagt ( = verlies van kracht, van werk), het gefluit van de vogels verstomt, alle tonen sterven weg ( = gehoor). Onderweg is men overal bang voor, en iedere helling schrikt af ( = angst). De amandel smaakt niet langer, de sprinkhaan ligt zwaar op de maag en de kappervrucht helpt niet meer ( = impotentie): de mens is op weg naar zijn laatste verblijf, de rouwklagers staan op straat al te wachten ( = dood). (Prediker 12, 1-5 )

Weinig ouderen ontsnappen aan eenzaamheid. Statistieken wijzen uit dat het probleem onderschat wordt. Minder mobiel worden, vrienden en een partner verliezen en vooral hulpbehoevendheid maken eenzaam. Om eenzaamheid te ontdekken dien je naar het hart van mensen te gaan en te 'luisteren' met al je zintuigen. Eenzaamheid kan sociaal isolement zijn, geen klankbord meer vinden voor wat je meemaakt, wensen hebben die niet meer vervuld (kunnen) worden, niet meer nuttig zijn, lijden onder de teloorgang van waarden en ultieme (gelovige) levenszin. Zelfs temidden van veel mensen kun je eenzaam zijn. 'Netwerken' zijn soms een (louter virtueel) surrogaat. Door anderen echt 'ontmoet' worden vraagt veel aandacht en de 'noden van de ziel' op het spoor komen. Eenzaamheid mag niet direct vergeestelijkt worden. De nood aan de andere vraagt door iemand gezien te worden, aangesproken, gestreeld te worden.

NIET DE AFSTAND SCHEIDT MENSEN, WEL DE STILTE!

Ik spring hier heel even kort binnen, want het is letterlijk en figuurlijk hier nog op de toppen van de tenen lopen. Maar een einde is in zicht. Men gaat de laatste dag opkuis 'kot' in, bijna 10.000 kg van alles wat. Het huis zelf is op een paar prularia leeggemaakt, en bij mij is het verder zoeken naar alles een nieuwe bestemming te geven, zelfs tot het kleinste papiertje. Tijdens laatste kon ik telkens een blogje schrijven, ik denk maar aan de oude postzegels die ik zag passeren op weer al oude rouwbrieven of huwelijksaankondigingen. 

MAANDAG VOLGT DAN DE GROTE DAG:

ONDERTEKENING VERKOOPAKTE ...

TOT GAUW!

En wat dit met STILTE te maken heeft, vraagt u zich misschien af. Wel door mijn afwezigheid door het vele werk, valt er een virtuele stilte. Nog enkele uizonderingen komen mijn blogs zien na tien dagen...

Beste mensen,,

Ik had nog geen tijd veel te laten weten, laat staan uw gastenboek te tekenen. Ik hoop dat jullie daar begrip kunnen voor opbrengen; want uit het oog is algauw uit het hart. Vandaag wordt een moeilijke dag, want men begint met het leeghalen van wat we gemeenzaaam 'papa's kot' noemden. Elk voorwerp heeft zijn verhaal, waar het oorsporonkelijk vandaan komt, hoe hij het verbouwt heeft, waar hij van vele zaken iets totaal nieuws heeft gemaakt. Het verhaalt van zijn toen jong enthousiasme als mecanicien, later hoe hij alles in functie maakte voor het gezin, voor de tuinbouw. Tot men van heinde en verre kwam om zijn raad toen ze geen weg meer wisten met iets wat kapot was, met heel nadrukkelijk herstellen wagens, laatste allemaal in zijn vrije tijd. En julie weten dat er toen nog moest gewerkt worden tot de zaterdagmiddag vaak. Al deze voorwerpen, machines, een arsenaal aan sleutels en zo veel meer, daar hebben we van stilte afscheid van genomen toen we nog even rondwandelden. Een levensverhaal, of toch die kant van de medaille, wordt definief beëindigd nu men vandaag begint alles op te halen, en dat kan best nog twee dagen duren.

Verder heel kort, de verhuis is echt zeer vlot verlopen, dank zij zeer goede krachten. Niets werd beschadigd of onnodig vuil gemaakt. Nu alles weer een plaats geven, ondertussen onze belangstelling niet verliezen voor de ouders.

Later meer.

Dank en groeten,

Maarten

Wat er vroeger was raakt in vergetelheid,

het komt niemand ooit nog voor de geest.

Bovenstaande is eigenlijk een bijbelcitaat, maar nu ik volop in de verhuis zit, en je zo vele herinneringen ongewild tegenkomt, dan is het citaat maar al te waar. Je was het allemaal al lang vergeten, zit in dozen of op zolders, en plots komt alles weer tot leven, met een lach en een traan.

En zo moeten we verder gaan!

Oordeel nooit,

geef vriendschap!

En ik zal het maar luchtig opnemen. Ik weet echt niet hoe eraan te beginnen.

  Ik hoop dat jullie me een handje komen toesteken, al was het maar om me te blijven volgen.

Dus nog heel even ontspannen bij deze.

Beste blogvrienden, zoals je al eerder kon lezen zit ik deze week volop in een verhuis. Dus kan ik niet meteen iets bloggen of een gastenboek tekenen. Ik laat jullie daar nog iets over weten als het wat rustiger is, en ik hier wat ademruimte vind. Verder lijkt het dat er eindelijk een einde is gekomen aan die vervelende mensen die iets plaatsten in gastenboek of via mail die hier geen plaats heeft in dit blogland. Zelf ben ik al een paar dagen zonder dergelijke aanvallen! Ik hoop jullie ook en dan hoop ik dat we niet langer meer de zaken moeten goedkeuren die een ander heeft achtergelaten op ons gastenboek. Ik zal nu maaar verder doen, want slaapkamer is sinds gisteren weg, en dan zie je dat er meteen werk aan de winkel is, hoe goed alles onderrhouden is. Dus die kamer alvast maar klaarmaken tegen dat de slaapkamer van mijn ouders overkomt. Zoals iemand hier zegde: Je zal je maar verberteren. Maar is het allemaal geen luxeprobleem? Of toch niet? Ik wilde mijn eetkamer gratis van de hand doen aan iemand die weinig of niets heeft, maar hij weigerde met de woorden: Dat is te mooi voor mij ....  En dus kreeg je toch een blogje van mij.  Ja, er zijn er nog steeds die reageren op zelfde blogje als er niet gauw iets anders wijzigt.  Alvast dank voor uw medeleven!

God, het lijkt wel
of veel schitterende woorden hun glans verloren hebben.
'Vrede op aarde', 'God met ons', oude woorden
die met kerst in onze kerken klinken.
Maar wat zeggen ze ons nog in een wereld vol geweld,
waar mensen vol zijn van zichzelf en waar geen plaats is voor God?
Hoe kunnen we voorkomen dat ze afgezaagd klinken?
Hoe kunnen we ze weer iets van hun oude glans terug geven?
Hoe kunnen we ervoor zorgen, dat mensen erdoor geraakt worden, licht zien en hoop krijgen?
Misschien door ze nieuw leven in te blazen met daden?
God, help ons om het niet bij woorden te laten.
Geef dat er iets zichtbaar wordt van uw licht in de wereld van nu
voor ieder die in het donker zit.