IK WENS JE

Mijn ouders, uw ouders; het waren kleine spaarders en meestal éénverdieners. Vader ging uit werken en moeder bleef thuis om voor de kinderen en het huishouden te zorgen. Van hete weinige geld dat ze verdienden probeerden ze iets aan de kant te leggen als een appeltje voor de dorst. Eens ze kinderen kregen, deelden ze niet enkel van hun liefde maar zorgden toen al dat hun kinderen later het goed zouden hebben, en zetten af en toe een bedrag op een spaarrekening. Nog later werden ze aangeraden dat geld te beleggen met de zekerheid daar heel wat voor terug te krijgen. Zo werden onze ouders  en wij op onze beurt aandeelhouders, al was niet één geïnteresseerd in de beursgangen. Er was een verzekerde opbrengst beloofd.... Het resultaat kennen we ondertussen; na jaren van rechtspraak, worden al die brave spaarders gedumpt! MAAR zij die er rijk van  werden, gaan nu naar de beurs!

Toen ik zaterdag naar het WZC ging om mijn ouders te gaan bezoeken, was ik aangenaam verrast. Mijn moeder, pas ontslagen uit het zieknhuis, zat buiten in het zonnetje te genieten, en dat naaat vader. Zelf lag hij tot voor kort nog volledig ingepakt languit op bed. Er zijn dus nog altijd kleine mirakelen als er maar de wil is. Want zoals jullie weten hadden we hem al lang opgegeven. Hij is daarbij helder van geest, zeer geïnsteresserd in alles om zich heen, en weet velen te auseren met zijn verhalen. Het mag dus ook eens goed nieuws zijn na drie maandern van spanning en onrust tot angst. Moeder heeft daar dus heel even de prijs voor betaald, maar genooit alvast terug van de eerste echte warmte!

SeniorenNet werd opgericht om het senioren eenvoudiger te maken op INERNET te surfen,  maar het doel is voorbijgestreefd.

Te jonge gasten aan het roer die de wereld van ouderen niet echt kennen! Mijn gedacht, maar zo haken voor de zoveelste maal heel velen af, voor wie het bloggen ergens nog enige vorm was en is van contact en afleiding!

Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.

Een citaat dat vele reacties los kan maken, maar laat me toe het bij het essentiële te houden:

WAT BEN IK MET GELD EN BEZITTINGEN ALS IK JE NIET KAN BEMINNEN, NIET BEMIND WORD? KORTOM ALS  IK ZONDER LIEFDE LEVEN MOET.

Tijdens een fundraisingdiner van de Venetiaanse beau monde raakt commissario Brunetti in gesprek met de oude Contessa Lando-Continui over haar kleindochter die op vijftienjarige leeftijd bijna verdronk en daardoor een hersenbeschadiging opliep. Ze heeft zich nooit neergelegd bij dit drama en zoekt antwoorden op haar vragen. Brunetti belooft uit medelijden met de Contessa de zaak nog eens te bekijken, en ontdekt dat er inderdaad een zaak is.

Te midden van de dagelijkse drukte van het Venetiaanse leven, tekent zich het verhaal af van een vrouw die door het noodlot gevangen raakte in een eeuwige jeugd.

Haar laatste boek, een vijf sterren waard!

“Brood, Bed en Bad” zijn voor de mens elementaire biologische levensbehoeften. De mens is echter meer dan enkel een biologisch wezen. Daarom heeft hij, ook in een verzorgingsstaat, aan die drie B’s niet genoeg.

Er zijn nog andere B’s die geen enkel mens kan missen. Die andere B’s hebben te maken met het hart, met de psyche, met de binnenkant, met mens-zijn.

Enkele van die B’s zijn: Begeleiding, Begrip, Belangstelling, Bemoediging, kortom Brandende liefde.

Miljoenen mensen op de wereld, ver weg en dichtbij, snakken naar brood, bed en bad, maar ze snakken vaak nog meer naar de hartverwarmende B’s, naar erkenning van hun mens-zijn.

In een afgelegen abdij in Duitsland ontmoeten de kopstukken van alle religies van de christelijke traditie elkaar. Ze vormen het Ibrahim-comité dat twee keer per jaar in de grootste geheimhouding beraadslaagt over de dreigende beschavingsoorlog tussen de islam en het christendom. Alle aanwezigen hebben trouw gezworen aan de regels van het genootschap. Ontrouw wordt onverbiddelijk met de doodstraf betaald.

Ondanks de strenge veiligheidsmaatregelen slaagt journalist Harry Witters er in om de abdij binnen te dringen. Hij was tot voor enkele maanden een onbetekenende redacteur bij een advertentieblad, nu gaat een wereld van intriges, moord en hypocrisie voor hem open. Wat wil de Vaticaanse geheime dienst van hem? Welke rol speelt de vriendin van zijn overleden vader? Is paus Romanus wel die Heilige Vader? De waarheid is onthutsend. Maar kan hij die waarheid publiceren? Als de westerse wereld verneemt wat Harry Witters weet, dreigt de ondergang.

Het Ibrahim-comité is een spionageroman waarin de auteur de grenzen tussen journalistiek en politiek aftast. Het is vororal de weerslag van  hoe de Islam onze christelijke wereld overneemt, met politieke en geestelijke leiders van vandaag.

Jezus wil ons in de goede week laten zien dat waarachtig leven vraagt dat je moeilijke dingen niet uit de weg gaat, dat je trouw blijft aan je levensopdracht: je dienstbaar maken aan medemensen. 

Ik hoop dat jullie allemaal ezels willen zijn, geen domme ezels, ook al zijn jullie dat misschien in de ogen van anderen, die er niets van begrijpen. Maar wel trouwe ezels, bereid om lasten van anderen mee te dragen. Misschien ook een beetje koppige ezels, koppigheid schijnt ook een eigenschap van ezels te zijn. Koppigheid in de zin dat je je niet op sleeptouw laat nemen door de mode van deze tijd, die houding van ieder voor zich en God voor ons allen, maar dat je durft vasthouden aan je overtuigingen. Dan alleen doen we recht aan die profeet Jezus, die koning op een ezeltje.