KERSTMAN, wat breng je voor me?

Vriendschap. Dat is een ander ontvangen in de woning van mijn hart op zo’n manier dat ze er thuis mogen zijn. Ik ben er niet toe verplicht een ander onder m'n eigen dak gastvrijheid te verlenen. Ik doe het omdat ik geraakt ben door wie die ander is. Daarbij is die ander ook werkelijk ‘anders’ en precies daarom voel ik me uitgenodigd om hem of haar te ontvangen. Mezelf hoef ik niet te ontvangen, ik ben al thuis bij mezelf. Wat niet betekent dat ik niet ook aan ‘mezelf ’ de nodige aandacht zou moeten besteden. Ook met ‘mezelf ’ mag ik goede maatjes worden, maar dat is wat anders dan vriendschap sluiten. In vriendschap verwelkom ik een vreemde als een gelijke en ben ik bereid m'n beste zorgen aan hem of haar te besteden.

Vriendschap is aandacht hebben.
Tijd en activiteit zijn onbelangrijk, alleen het bij elkaar zijn telt. Het is genieten van elkaars aanwezigheid. Spreken en zwijgen onderstrepen dat belangeloze gebeuren. Vriendschap is elkaars kwetsbaarheid kennen en er de nodige zorg aan besteden.

De vijf eenvoudige regels om gelukkig te zijn:

1. Bevrijd je hart van haat - Vergeef.

2. Bevrijd je geest van zorgen - het meeste zal nooit gebeuren.

3. Leef eenvoudig en waardeer wat je hebt.

4. Geef meer.

5. Verwacht minder van mensen, maar meer van jezelf.

Zijn wij daar elke dag wel zo mee bezig?
Overvolle agenda's, het werk, ons gezin en familie, sport, tv en computer. Zijn wij niet veel meer bezig met onze aardse toekomstdromen? Willen alles goed verzorgen en regelen voor de dag van morgen, maar zijn aan het belangrijkste niet toegekomen!

Goede God, miljoenen mensen smeken U dagelijks om Uw wederkomst. Mensen die ziek zijn, gehandicapt, eenzaam, vervolgd en zij die moeten vluchten voor oorlogen en natuurgeweld. Mensen die voelen dat zij niet op zichzelf kunnen bouwen, maar alleen volledig op U kunnen vertrouwen.

Help ons Heer,
om niet op onze eigen krachten te vertrouwen.
Onze welstand, ons eigen kunnen,
het kan morgen anders zijn!
We zitten hier zo vast aan ons bestaan,
Heer maak ons klein.
Leer ons met het oog op het hiernamaals te leven,
en U alle eer geven.

Bomen

Ik snap niet dat je kale bomen in de winter
saai, doods en deprimerend vindt...

Heb je dan niet zijn stevige takken gezien,
zijn statige stam,
buigend, deinend, onbreekbaar in de storm?

Zie je dan niet zijn tere twijgen,
ragfijn getekend tegen de vriesblauwe,
of regen- of sneeuwgrauwe lucht?

Voel je zijn spanning niet
in zijn rust, zijn wachten?
Spanning als van een zwangere vrouw...

Glanzende takken en twijgen,
dragende knoppen,
toch al vol van nieuw leven...

Zo rijk is zo'n boom,
zo wijs ook:
hij wacht zijn tijd en
is tevreden en gelukkig...

De ene mens wordt maar een jaar of 7,
de ander 100 en geen centje pijn.
Soms denk ik als ik nadenk over het leven;
ik had ook die van 7 kunnen zijn...

Toon Hermans.

EVEN GEEN INSPIRATIE

Elk jaar wereldwijd 1,35 miljoen verkeersdoden,

kwart voetgangers en fietsers.

Dromen zijn als sterren,

je mag ze nooit aanraken.

Maar als je ze blijft volgen,

zullen ze je naar een nieuwe bestemming leiden!

’s Nachts in mijn slaap zoek ik mijn lief.
Ik zoek hem, maar ik vind hem niet.
Laat ik opstaan, rondgaan in de stad,
laat ik in de straten, op de pleinen,
zoeken naar mijn allerliefste.
Ik zoek hem, maar ik vind hem niet.

Hooglied-3:1-2

EN IK WAS ERBIJ!

Dat moet je hier hoe langer op SN want de enen kunnen wel,de anderen kunnen geen reactie meer plaatsen, tenzij ze reageren waar anderen al een reactie plaatsten, meestal op een eerder bericht! Waar zijn we meee bezg, waar is SN mee bezig. BLOGGEN IS TOCH EEN HOBBY. Het is zelfs soms moeilijk nog te zien wie en waar iemand het gastenboek tekende.

Die kip is nog zo dom niet!

Klink beter in het dialect:

Da kieken is nog zo dom nie.

Ik woon niet zo ver van een lagere school met ook een kleuterafdeling. Ik was even aan het rusten na de middag toen ik gewekt werd door het aanhoudende massaal geroep van de kinderen, slechts met deze woorden: Zwarte Piet, Zwarte Piet... En dat ging zo maar door. Ik repte me naar bujiten, maar zag geen spoor van de heilige man, en toch schoot er een traantje in mijn ogen toen ik hoorde hoe die kinderen verlangend bleven roepen. Ik moet in slaap gedommeld zijn, en later was ik een boek aan het lezen  toen ik stemmen hoorde, en wie zie ik daar zomaar wandelen voor mijn raam, de Sint toch wel zeker met één van zijn Zwarte Pieten! Jaren geleden dat ik nog de Sint zo van dicht bij zag! Moge deze traditie nog vele decennia blijven duren!

Moet toch kunnen in deze adventstijd!

GISTEREN KON IK DIT PLOTS HELEMAAL NIET MEER, EN NU HOELIJK WEL!

Je kunt mensen niet dwingen om het
goede te doen,maar je kunt ze wel
inspireren..

Elke dag wordt wat korter.
Elke dag wordt het een beetje donkerder.
Elke dag een beetje meer nacht.

In de donkerte
van die nachten
ontsteken we elke week
een kaars meer
tot we de krans rond zijn
en er weer genoeg
licht en warmte zal zijn
om Hem een thuis te geven.

Als je merkt
dat duisternis en kilte
ook in en rondom mensen
voelbaar zijn,
wordt het verlangen groot
naar ‘anders’ en ‘beter’
- wacht niet af -
Als je warmte uitstraalt,
langzaam weer mens wordt,
meer mens met
de ongeziene mens,
dan is er groeiend licht,
dan is er hoop,
dan wordt het Advent…

 Hoop, geloof en liefde, zijn dit niet de mooiste dingen

die ons op weg helpen in deze bijzondere maand?!