IK BEKEN

Een woordje toelichting. Gisteren reageerden een paar mensen dat ze mijn tekst niet konden lezen. Jos sprak zelfs van Hebreeuws, en toch gebruikte ik zelfde lettertype en kon ik mijn eigen tekst wel lezen. Misschien was ik niet duidelijk; want wat je in die tekst leest is de bedenking van een paar senioren, mensen zoails jullie, die zich niet thuisvoelen temidden het jonge studentengeweld in Leuven of in andere studentensteden.  In die steden lijken veel ouderen overbodig. Met deze uitleg kan je de tekst misschien herlezen.

Olive Collins heeft drie maanden dood in haar huis gelegen. Haar buren in de gated community – een verzameling van voorbeeldige huizen, gras netjes gemaaid, de bewoners rijk en succesvol – zeggen geschokt te zijn, maar niemand van hen heeft opgemerkt dat ze haar al een tijdje niet hadden gezien. De politie stelt een onderzoek in waarbij langzaam maar zeker barsten in de façades verschijnen. Bovendien blijkt elk van de buren wel een reden te hebben om Olive dood te wensen…


‘Een moderne variant op Agatha Christie: één setting, meerdere verdachten en talloze motieven. Briljant gedaan!’ Irish Times

In de laatste zomer van hun lagereschooltijd spelen de vrienden Jonas, Nils, Ron, Daniël en Juul in de grotten van het Savelsbos. Volgend jaar zal alles anders zijn, en zal de club uitwaaieren naar verschillende scholen. Hun toekomst moet nog beginnen. Maar dan verdwijnt de mooie, opstandige Juul spoorloos. De vrienden zagen haar voor het laatst in de mergelgrot. Voor ze het beseffen ligt alle schuld bij hen en worden ze veroordeeld voor het incident.

Tien jaar later komt de verdwijning opnieuw in de media. De jongens besluiten weer bij elkaar te komen om voor eens en altijd de waarheid over die noodlottige dag aan het licht te brengen. Maar de vriendschap is veranderd en hun herinneringen lijken allemaal een andere waarheid te belichten.

In één ruk uitgelezen, spannend tot het laatste woord!

Dat ouderen vaak eenzaam zijn is algemeen bekend. Maar inderdaad, vlak ook jongeren niet uit. Meer dan de helft van de jongeren is eenzaam. De focus

ligt vaak op ouderen, zij hebben ons land opgebouwd. Maar jongeren hebben de toekomst.
De eenzaamheid bij jongeren is één op één gerelateerd aan prestatiedruk. 'Op school, op het werk, privé, jongeren moeten aan enorme eisen voldoen. Ze moeten er perfect uitzien en een geslaagd sociaal leven hebben. En als dat niet zo is, falen ze.

Terwijl al die foto's op Instagram/facebook hartstikke nep en bewerkt zijn. Maar het is heel moeilijk om dat als jongvolwassene in te zien. Veel jongeren die eenzaam zijn, kampen daarnaast ook met stoornissen. Denk aan eetstoornissen, automutilatie en depressies. Waarom is het nou zo'n taboe om uit te komen voor je eenzaamheid? Nou, juist dóór die focus op ouderen. Door het heersende beeld van verwende millennials die de hele dag alleen maar in de sportschool staan of juist cocktails drinken en selfies maken.

Eenzaamheid is een epidemie. Niemand praat erover en het wordt steeds groter.

Dan denk ik aan de vele alleenwonenden mensen, eenzame mensen, ook in woonzorgcentra. Kennen wij onze buren, weten we waarmee we hen een plezier kunnen doen? Het komt er niet op aan of ze gelovig of kerkelijk zijn. Op die manier brengen we de liefde bij die mensen!

Als je iemand vermoordt, steel je een  leven. Je steelt het recht van een vrouw op een echtgenoot, berooft zijn kinderen van een vader. Als je een leugen vertelt, steel je iemands recht op de waarheid. Als je iemand bedriegt, steel je zijn recht op een rechtvaardige behandeling.

Naar een oorlogsgetuige...