Code oranje

Moed houden,
eenvoudig voortgaan als je kunt.
De weg gaan die komt,
met zijn voor en tegen.
Je ogen die een lamp zijn van je ziel
en die meer zeggen dan je mond verwerken kan.
Doen wat voor de hand ligt :
antwoorden geven - als die er zijn -
met een lach, maar ernstig gemeend,
of praten met je allrliefsten
of zwijgen, als het mysterie te groot is.
En intussen niet teveel omzien,
want de weg van het leven gaat soms dwars door je hart.

Moed houden,
eenvoudig voortgaan als je kunt.
En als je niet kunt :
wachten en uitrusten bij wie je zorgen deelt,
of bij een vriend of een vriendin - als die ze is -
zomaar een gesprek, eerlijk en vertrouwd.
En als die er niet is, toch wachten
dan maar alleen
Wacht tot het weer beter gaat, straks.

Als de bekende televisiepresentator Oscar Stellendam de kans krijgt om een live-talkshow te presenteren, grijpt hij die met beide handen aan. Hij vlucht in het werk en probeert zo het trauma in het leven van hem en zijn vrouw te vergeten: de tragische dood van hun zoontje Jimmy. Zijn vrouw Stella doet er juist alles aan om de herinnering aan Jimmy levend te houden, en langzaamaan raken ze steeds verder van elkaar verwijderd. Het grote succes lijkt voor Oscar binnen handbereik, maar als hij door een onbekende wordt bedreigd, verandert zijn leven in een nachtmerrie. De stalker lijkt hem beter te kennen dan wie ook, waardoor Oscar op den duur niemand meer durft te vertrouwen?

Erg fijn boek, prettige schrijfstijl en een geloofwaardig verhaal (zeker voor wat betreft de doofheid van Stella). In sommige literaire thrillers weet je al snel in het verhaal wie het is. In dit boek werd ik steeds op het verkeerde been gezet en had ik steeds weer een andere verdachte voor ogen. De uiteindelijke stalker was niet geheel onverwacht en tóch was het een verrassing.

GELUKKIG BAN IK NIET DE ENIGE

Roddelen

Ze zeggen dat haar vader in de gevangenis heeft gezeten.
Ze zeggen dat zijn moeder is weggelopen.
Ze zeggen dat zij niet te vertrouwen is.
Ze zeggen dat het bij hen armoe troef is.

Zo gaat het overal, in de school, op straat, in het dorpshuis
En het wordt even pijnlijk stil als het slachtoffer binnenkomt.

"Neen, natuurlijk, we roddelen niet," kun je denken, "wij zeggen alleen maar de waarheid. En die mag toch gezegd worden, of niet soms?"

We praten over onze naaste en we verschuilen ons achter een anonieme macht : "Ze".
Daar sta je als mens machteloos tegenover: niemand kan het praatje achterhalen.
Wij, waarheidsmaniakken, ten koste van de anderen. "Ze zeggen..."

Woorden zijn zo gemakkelijk...
Woorden zijn zo gevaarlijk ...
Woorden zijn zo interessant ...
Woorden zijn zo liefdeloos ...

"Ze zeggen..."

om aandacht te vragen voor mensen met kanker...

Bedankt voor wie je bent,

voor alles wat je doet,

altijd recht uit het hart

en nooit omdat het moet.

Gebruik je eigen talenten: spreken,

luisteren of organiseren

Niemand kan alles.

  Loop met je talenten niet te koop

maar stop ze ook niet weg.

Als je hart ergens onrustig van wordt,

onderzoek dan wat er gebeurt.

Zo leer je te onderscheiden wat wel en niet bij je past.

Heb je het moeilijk en lukt het niet om alleen tot rust te komen,

zoek dan iemand die aandacht heeft en niet oordeelt.

Als je niet wil dat anderen over je oordelen,

oordeel dan zelf niet.

Eén slechte daad maakt van iemand geen slecht mens.

Alles is een momentopname.

Aan alles is iets voorafgegaan.

We wijzen snel iemand met de vinger,

maar als we zelf iets fout doen,

hebben we honderd verontschuldigingen.

Wees vriendelijk en liefdevol voor iedereen...

...maar sluit alleen vriendschap met mensen met wie je echt goede dingen kunt bewerkstelligen.

Heb respect voor mensen die een andere weg gaan.

Wat je ook te doen hebt: doe het met aandacht.

Concentreer je op waar je mee bezig bent

en doe de dingen één voor één.

Alles wordt mooier en beter.

O ja, kleine dingen verdienen dezelfde aandacht

als grote zaken.

Liefde kan zich manifesteren als een relatie

maar begint in diepe afzondering.

Als je gelukkig bent in je alleen-zijn,

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik de laatste tijd nogal wat boeken heb gelezen, iets wat ik heel laat heb ontdekt, maar wat STIJN hierover zegt vat het goed samen, zeker in deze nog donkere dagen.

Wees kalm te midden van het lawaai Wees kalm te midden van het lawaai en de haast en bedenk welk een vrede er kan heersen in stilte.

Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf geweld aan te doen. Zeg je waarheid rustig en duidelijk en luister naar andere, ook zij vertellen hun verhaal.

Mijd luidruchtige en agressieve mensen, zij belasten de geest. Wanneer je, je met andere vergelijkt, zou je ijdel of verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn dan jezelf.

Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen. Blijf belangstelling houden voor je werk, hoe nederig dat ook moge zijn: het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd.

Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen, want de wereld is vol bedrog. Maar laat je niet verblinden voor de bestaande deugd: vele mensen streven hoge idealen na en overal is het leven vol heldendom.

Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid, maar wees evenmin cynisch over de liefde, want bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als het gras. Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt.

Kweek geestkracht aan om beschermd te zijn bij onverwachte tegenslag maar verdriet jezelf niet met spookbeelden. Vele angsten worden geboren uit vermoeidheid en eenzaamheid. Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf. Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren: je hebt het recht hier te zijn.

En ook al is het je wel of niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt en zo is het goed. Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn.

En wat je werk en aspiraties ook mogen zijn, houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is het toch nog steeds een prachtige werelden.

Wees voorzichtig. Streef naar geluk.

Dit stuk heb ik eens gekregen van iemand, die het weer van een ander heeft gekregen. Het stuk is gevonden in 1670 in Baltmore. En het is nog steeds een prachtig stuk, om te lezen.

Wanneer Thomas Breens op een mooie lentedag de begrafenis bijwoont van een legendarische leraar wiskunde, ontmoet hij na zoveel jaar een oude studiemakker uit zijn collegetijd, Thierry De Jong.

Thierry is een ambitieuze fotograaf geworden. Hij was een van de zogeheten Golden Boys, een succesklas uit 1981-’82, waaruit ook een beroemd architect, een topman van de Nationale Bank en de Vlaamse minister van Economie zijn voortgekomen.

Hij stelt Thomas voor aan zijn vrouw en zijn zoon en laat hem kennismaken met een briljante vriend, die zijn leven in een rolstoel slijt.

Maar dan wordt er ingebroken in Thierry’s donkere kamer en komen Thomas en zijn vriendin Kristien langzaam maar zeker in een web van de meest gruwelijke intriges terecht.

Hierna

Wanneer mijn werk gedaan zal zijn,
Mijn adem stil, mijn ogen dicht,
Geneest mij van de laatste pijn
Dit nooit verloren vergezicht:

Er leeft een God, die alles schiep
Wat zichtbaar en onzichtbaar is.
Die mij tot zijn aanschouwing riep
Uit ondoorgrondbre duisternis.

Voorafgetekend loopt zijn pad
Dwars tegen mijn begeerten in,
Doch die ik 't liefst heb liefgehad
Gaf aan mijn heil zijn eerst begin.

 Anton van Duinkerken (1903 – 1968)