De lente wist het niet!

In deze maand maart nog even aandacht voor de figuur van Sint-Jozef, deze maal in een brandglas op een technische school.

Je vindt Sint-Jozef met kind centraal, met op de achtergrond de voorgevel van de school in de jaren vijftig en links en rechts de verschillende richtingen die deze school had : hout, textiel, elektriciteit en metaal.  Textiel is ondertussen verdwenen en er zijn honderden computers voor in de plaats gekomen.

EN RESPECT EN MEER DAN TERECHT!

Eindelijk is het mooie witstenen beeld van Sint-Jozef (de patroon van het VTI-Waregem) teruggevonden dat altijd in de inkom van de school stond en daar een jaar of negen geleden op onbekende wijze verdween. Waarschijnlijk werd het toen ‘voor even’ uit de weg gezet en geraakte het nooit meer op zijn plaats. Het was echter zo goed uit de weg gezet dat niemand er nog op lette en het ook vergeten geraakte dat het beeld in een zo goed als onopvallend hoekje stond dat als bergplaatsje gebruikt werd.

Er was ook niemand die nog wist wanneer het beeld weggenomen werd en door wie (en waarom.)  Er werd de voorbije jaren ongeveer alle hoeken en kanten van de school afgezocht en altijd over dat ene opberghoekje gekeken. Men wist niet meer van dat hoekje.

Enfin, Sint-Jozef is terug in de inkomhal : nog een beetje grijs van het stof en met hier en daar een 'kobbenette'… De directeur beloofde dat dat Sint-Jozef voortaan in ere gehouden wordt en weer iedereen zal begroeten die het VTI binnenkomt !

Net op tijd om zijn naamfeest vandaag te kunnen vieren! Proficiat aan allen die de naam van Jozef dragen! Het is mijn tweede naam, verwijzend naar mijn grootvader die jarenlang in de loopgraven lag!

Of ga in de natuur gaan spelen zoals  (met) de kinderen!

Als je rond je 90e denkt dat je zo ongeveer alles wel hebt meegemaakt nu, staan er ineens twee marsmannetjes buiten aan de venster gebaren te doen...zoals op de foto gisteren.

Maar ik was gisteren in de avond zo gelukkig toen ik nog eens de foto zag dat ik dat vreemde maar toch goede nieuws met jullie wilde delen, met taalfouten en al, dus maar vlug vandaag gecorrigeerd!

Vader die nooit zijn emoties heeft getoond in zijn leven, stak breeduit zijn armen naar ons uit. Zo mooi! Dat is liefde zonder woorden!

Na een telefoontje met de directie waren ze zo goed in te gaan op onze vraag of we onze ouders toch even konden zien, en zo gebeurde het. Verpleegkundigen kwamen hen speciaal uit hun kamer halen om hen naar een glazen wand te rijden. Zowel wij als mijn ouders waren heel blij elkaar eens te zien. Maar hoe dicht tegen het raam ook, we verstonden elkaar moeilijk tot ik op het idee kwam waarom niet contact maken via de gsm? De verpleegkundige hield haar smartphone tegen de oren van afwisselend vader en moeder terwijl mijn zus met hen belde. Het is een noodoplossing maar wel een oplossing! En toen het moment kwam om afscheid te nemen, had vader plots het idee en strekte wijd zijn armen uit alsof hij ons wou omarmen! We hebben hen zo lang mogelijk gevolgd via deze glazen wand. Met dank aan de verpleging die daar tijd voor maakten!

GEEN RELIEKEN VAN BERNADETTTE

TE DADIZELE DOOR HET CORONAVIRUS

Vele mensen zijn verwonderd,
Vele mensen zijn boos.
Geen relieken,
Geen geleid gebed...
Geen mis, geen...

 EN WE KUNNEN DE MAATREGELEN VAN TOEN OVERNEMEN

HET ZAL WEL MOETEN MAAR VOOR BETROKKENEN ZOALS ONDERGETEKENDE IS HET ZWAAR TE HOREN DAT IK MIJN OUDERS VOOR ONBEPAALDE TIJD NIET MEER MAG EN KAN BEZOEKEN IN HET WOON- EN ZORGCENTRUM.

ZULLEN ZE NIET DENKEN DAT WE HEN VERGETEN ZIJN? VADER DACHT HET IN HET BEGIN VAN HET JAAR AL TOEN HIIJ OP INTENSIEVE LAG. ZULLEN VERPLEEGKUNDIGEN HEN OP DE JUISTE MANIER OP DE HOOGTE HOUDEN EN HET HEN REGELMATIG VERTELLEN?

EN WAT MET DE WAS DIE WEKELIJKS  MOET GEDAAN WORDEN, DE ADMINISTRATIE DIE MOET WORDT BIJGEHOUDEN? REKENINGEN DIE OP TIJD MOET WORDEN BETAALD ALS WE NIET MEER TOT BIJ HEN GERAKEN?! IN MIJN/ONS GEVAL MOETEN BINNEN AFZIENBARE TIJD PAPIEREN GETEKEND WORDEN  EN DAT KAN ENKEL EN ALLEEN 'BUITENSHUIS'.

IK NOEM MAAR EEN PAAR DINGEN OP.

IK BEGRIJP DAT ER MOET DRINGEND INGEGREPEN WORDEN, MAAR IS OOK HIER NIET TROP IS TROP?

 zin in een fotoshoot!

in mijn geboortedorp en da al vele jaren!

 want zoals ik jullie liet weten in jullie gastenboeken

hoopte ik op een bezoek van mijn ouders; niet dus, dan maar hier een kus!

In de hete zomer van 1985 nodigt de excentrieke miljonair Edouard Schampenberg tien jonge, beloftevolle talenten uit op zijn landgoed in Zuid-Frankrijk. Het zijn maanden van hard werk, jaloerse intriges en schaamteloze liefdesaffaires, die een tragisch einde krijgen als de verleidelijke Kathy Maljeu in de kortste nacht van het jaar dood wordt aangetroffen in de rotspoel van het kasteel.
Dertig jaar later komt ex-televisiemaker Thomas Breens het verhaal toevallig op het spoor tijdens een reis in Frankrijk met zijn vriendin Kristien. Hij krijgt een gouden idee voor een nieuwe documentaire: een reünie van de tien grote talenten in het kasteel van toen. Maar dan blijkt dat oude geheimen en vetes beter met rust kunnen worden gelaten.

Ik weet dat ik maar pas een boek heb voorgesteld, en dan nog van dezelfde auteur, maar dit boek is zo goed en zo spannend geschreven dat ik het nu al hier voor jullie acherlaat! Ik had niet eens tijd om koffie te zetten!

Anders strafport als ik dit boek niet biinnenbracht...

Dat hoorde ik net op de radio. Maar is dat wel de realiteit, of zie je die fietsers gewoon op zondagvoormiddag of tijdens het verlof. Of populairder omdat ze electrisch worden aangedreven? Of populairder omdat je er in sommige gevallen nu een vergoeding voor krijgt?

Zalig zij die met een auto mogen rijden, want daar kom je overal mee; met een fiets helaas niet, en altijd afhankelijk van de weerrsomstandigheden. In het begin van mijn bloggen heb ik er nog uitgebreid over gehad dat ik me vaak 'de eenzame fietser' voelde, want over een afstand van twee maal twalf km. kwam ik haast nooit een medefietser tegen, of het was een jong gezin dat naar de supermarkt ging omdat zij zich geen auto konden verloven.

Nog steeds lijk ik een van de weinige  fietsers! Dit moest ik toch even kwijt!

MAAR WE HET AL MAANDEN MOETEN ONDERGAAN...

En toen brak de tijd aan
dat het risico
om vast te blijven zitten
in de knop,
veel pijnlijker was
dan het risico nemen
om open te bloeien.

Ellen Rademakers herinnerde zich haar nachtmerrie nog levendig: haar vriend had gezworen dat hij haar zou vermoorden. Maar wanneer ze diezelfde dag op een veiling een notitieboekje uit de achttiende eeuw ontdekt, is ze de droom alweer vergeten. Vanuit haar chambres dhôtes in Normandië gaat ze samen met Thomas op zoek naar de betekenis van de geheimzinnige aantekeningen.
Vele vragen worden opgelost, maar andere blijven voorlopig onbeantwoord. Wie is de arrogante Xander Govaart, die zich ongevraagd in hun leven nestelt? Is Thomas echt voor de beeldschone Rika gevallen? Wat hoopt het stel te vinden op het kerkhof van Montmartre? En de belangrijkste vraag van allemaal: waarom vertelt Thomas zijn bloedstollende verhaal vanuit een cel in de gevangenis?

Van dit boek heb ik volop genoten, zo origineel!