Trouwen in coronatijd

Na de ‘berenzoektochten’ voor families met jonge kinderen en het zoeken naar kleurrijk versierde stenen in de ‘rocking gemeenten’, steekt er een nieuwe trend de kop op: ‘Maria in de tuin’, zien we in Het Belang van Limburg.

Het initiatief gaat uit van de parochiegemeenschappen van Bree, Oudsbergen, Kinrooi en Dilsen-Stokkem. ‘De afgelopen weken hebben we allemaal tijd gehad om onze tuin in orde te maken’, zegt René Luyten, lid van het parochieteam in Bree.

‘We nodigen iedereen uit om die tuin op te fleuren met een Mariabeeldje. Plaats dit beeldje, al dan niet met een kapelletje, in je voortuin, op je balkon, aan je voordeur … maakt niet uit. Dat beeldje mag daar de hele maand blijven staan, maar dat moet niet. Alleen op je verjaardag, of op de verjaardag van een kind of kleinkind, of om de andere dag in afspraak met je buren: alles mag.’

Gaan we terug naar de middeleeuwen waar melaatsen zich moesten aankondigen van verre om anderen  niet te besmetten? Toen ik een toertje in de buurt deed zag ik op één enkel raam drie afffiches aangeplakt met in rode letters:

HIER WOONT EEN PERSOON UIT DE RISICOGROEP!

De familie, buren en kennissen zullen dat wel weten zeker! HEEL ERG VIND IK DIT!

Wie aandachtig luistert en de ander echt toe laat in zijn leven,

zal er niet omheen kunnen hoeveel  verborgen armoede er is,

zeker bij onze jongeren!

Geboren onder de toren van de basiliek te DADIZELE was 1 mei voor mij vooral een hoogdag, feestelijke opening van het bedevaartseizoen. Jarenlang was ik er ook lector en dan keek ik naar een bomvolle basiliek, hoorde de gekende Marialiederen. Helaas nu doods en verlaten!

ONZE- LIEVE - VROUW VAN DADIZELE, BID VOOR ONS.

 EN HERLEEF

 BIJZONDER

... gebruiken de trap om te water te gaan

Brugge, die stille

Hoe stille is ’t in Brugge

‘k hore geen vliege of geen mugge

de toeristen zien noar huus

met de latsten ottobuus

de cafees zien op slot

nievers nog nen Brugschen zot

geen pralienen, kletskoppen of wafels

in de restaurants alleene lege tafels

‘k zie geen koetsen meer passeren

geen gidsen die me wat kunnen leren

de bootjes liggen aan de kant

moar de zwanen vinden dat plezant

Van Eyck het zien boetiek moeten sluten

we bluven in ons kot, we meugen nie mee buten

op d’ holletorre wappert nu 'n witte doek

en de triomklokke roept: “hoedt junder kloek!”

De straten zijn verlaten en de deuren blijven dicht
De afstand is nog nooit zo groot geweest
Ik staar wat voor me uit en voel de zon op mijn gezicht
Ik zweef al dagen tussen hoop en vrees

en ik ben bang maar ik weet, ik voel me net als iedereen
de lente komt, daar troost ik me mee

Laat het voor de liefde zijn
dat jij en ik hier wachten met zijn twee
Laat het voor de liefde zijn
we komen er , we komen er doorheen

Ik zie vermoeide ogen van verpleegsters op tv
dokters redden levens dag en nacht
buren helpen buren want je kan het niet alleen
we vechten samen tegen overmacht

Ik besef nu weer wat er echt belangrijk is
hopelijk onthouden we dit

Laat het voor de liefde zijn
dat jij en ik hier wachten met zijn twee
Laat het voor de liefde zijn
we komen er , we komen er doorheen

En op een dag, een mooie dag
kom ik dichtbij en schud ik weer jouw hand
We zingen want het is voorbij
Ik drink en lach, omarm jou en dans

Laat het voor de liefde zijn
dat jij en ik hier wachten met zijn twee
Laat het voor de liefde zijn
we komen er , we komen er doorheen
We komen hier , we komen hier doorheen

 misschien toch u houden aan de terechte berichtgevingen!

Puur natuur wanneer ik in de vroegte ga wandelen.

In de namiddag was het wat anders toen ik ging fietsen langs de vaart.

Vroeger was ik er alleen en nu moest ik opletten voor de vele fietsers!

ze moeten daarom meer dan negentig jaar geworden zijn en zo eindigen...

Veertien dagen geleden dachten de meesten onder ons dat dit de ideale periode was de grote schoonmaak te doen nu er niets mocht. Ook velen hebben dit ondertussen gedaan, maar nu alles is opgeruimd is lijkt het lezen van die boeken wel een aangename verpozing.

In het slaapstadje Grant County ontstaat grote deining als een jonge lerares wordt verkracht en vermoord. De vrouw wordt gevonden door Sara Linton, de plaatselijke kinderarts en lijkschouwer. Samen met politiecommissaris Jeffrey Tolliver, haar grote liefde van vroeger met wie ze op gespannen voet staat, probeert ze het mysterie van de moord op te lossen. Intussen verricht ook Lena, de zus van het slachtoffer, op eigen houtje naspeuringen. Dan dient het volgende slachtoffer zich aan.

Een zeldzaam goed boek, dat je vanaf de eerste bladzijde bij de keel grijpt, je hebt geen rust voor je weet hoe het afloopt!

Er is licht aan het einde van deze donkere tunnel!

Ooit komt alles goed!

In het Rijksdomein van Hofstade wordt het lijk van een jonge vrouw gevonden. Gizzy Van Genechten werd naakt begraven. Haar stoffelijke resten verpakt in een plastic vuilniszak. Uit de autopsie blijkt dat ze op een extreem brutale manier is gewurgd.

Inspecteurs Nadia Mendonck en Dirk Deleu kunnen onderzoeksrechter Jos Bosmans ervan overtuigen om de identiteit van het meisje voorlopig niet vrij te geven. Met de medewerking van Demeulenaere en Smekens, twee lokale agenten die het dorp Zemst en zijn inwoners kennen als hun broekzak, laten ze de geruchtenmolen op gang komen in de hoop dat de dader zichzelf gaat verraden.

Al snel komt er een logische verdachte in beeld: Ben Duchatelet, die een knipperlichtrelatie had met Gizzy. Maar bij zijn arrestatie gaat een en ander grondig fout. Demeulenare verliest de pedalen, Nadia schiet Duchatelet dood. Een daad van wettelijke zelfverdediging. Of toch niet? En was Ben Duchatelet wel echt de moordenaar van Gizzy?