En hier dan die prent

Bij het opruimen van het ouderlijk huis deed ik nog een leuke vondst in het keldergat op het bankje waar de vazen en allerlei (lege) flessen staan. Een kleine rumfles (dus : géén kleine fles rum, want ik denk dat er nu olie in zit voor de naaimachine… ) van het illustere merk “Rum Rose Marie”. Dat flesje staat daar al zodanig lang dat je er natuurlijk nooit op let. Maar OK… als rum-liefhebber sprong het mij nu weer in het oog en het smeekte om meegenomen te worden en niet te eindigen in de glasbak.

Het is een merk van rum uit de periode 1950-1960 en wanneer je nu zo’n fles (75 cl) koopt op een veiling, betaal je tussen 110 en 220 euro. Santé !

Maar het was het madammeke op het etiket dat ik zo leuk vind. In piepkleine lettertjes staat er op “d’apres Millière” en ik ben even aan het zoeken gegaan en… bingo ! Het is gebaseerd op een prent van een Antilliaanse schone van Maurice Millière, een kunstenaar die prachtige tekeningen en schilderijen maakte voor o.a. La Vie Parisienne, de Playboy van rond de Eerste Wereldoorlog.  Ik vind die vrouwenfiguurtjes schitterend : beetje de garçonne-look, kleine borstjes, teder figuurtje…

MORGEN VIND JE DIE MOOIE TEKENING

Ik vraag me af aan wie ik, wanneer mijn tijd komt, mijn bezittingen zal nalaten? De klok en het mariabeld uit het huis van mijn ouders, die op mijn schoorsteenmantel staat, mijn bescheiden bibliotheek, mijn cd's, mijn foto's, mijn pc en inhoud? Zal ze iemand in huis nemen, of zal mijn huis worden geruimd door een handelaar en verkocht worden op een reeks vlooien- en rommelmarkten, of erger nog, gedumpt worden op een treurige plek, de oude kleiputten van weleer, zodat de foto's wit worden door de regen, de boeken worden aangevreten door de ratten en mijn mooie kostuum langzaam uiteenvalt bij het donkere en eenzame water?

Wat heb ik nu echt bereikt in mijn leven? Wie zou zich nu eigenlijk herinneren als ik morgen doodga?

van de heilige paus Johannes-Paulus II bij zin  honderdste verjaardag

In "Een klasse apart' heeft het jongensgymnasium St. Oswald een roerig jaar achter de rug: een moord, het vertrek van het schoolhoofd, een rampzalig eindexamenresultaat... Roy Straitley, leraar klassieke talen, had eigenlijk met pensioen zullen gaan maar hij voelt dat hij zijn school nu niet in de steek kan laten. De komst van een nieuw schoolhoofd zal hopelijk rust brengen.
Maar het nieuwe hoofd blijkt een oud-leerling te zijn die zelf het middelpunt was van het schandaal dat de school eerder aan de rand van de afgrond bracht. Straitley wordt verscheurd tussen zijn loyaliteit jegens St. Oswald enerzijds en de angst dat hij zelf de school te gronde zal richten anderzijds. Kan hij zowel zijn geliefde school als zichzelf trouw blijven?

Een briljant plot. Met haar kenmerkende zwarte humor zet Joanne Harris de lezer continu op het verkeerde been. Het einde is zowel buitenissig als goed gevonden; maar het verhaal geeft ook weer hoe er het aan toe gaat in de lerarenkamer, ook hier en  nu!

armoede, en kinderen in armoede, beschamend, dat is het minste dat je kunt zeggen

en zeggen dat er mensen zijn die vijftig euro per dag eisen van de regering omdat ze niet naar hun eigendom kunnen

en dat dat blijkbaar ook effect heeft

dat is ook beschamend

er blijft een heel lange weg te gaan naar een rechtvaardige en solidaire samenleving

Omdat mijn ziel huilt,

omdat mijn hart

doodziek is van verdriet,

omdat mijn hele wezen trilt

van moeheid,

kom, Jezus, ik smeek U:

kom, o kom!

Bron van alle rust en leven!

Spreek!

Wat wilt U mij zeggen

door deze mensen,

door al wat er gebeurt,

door deze tijd?

Jezus, ik smeek U:

verkort deze tijd van beproeving

voor mij, voor de mijnen

en voor mijn uitgeput volk.

Jezus, ik bid U om erbarming

voor allen

voor wie Gij wilt dat ik bidden zal.

Dit gebed komt oorspronkelijk van vier Litause meisjes gevangen in Noord-Siberië. Op kleine blaadjes papier schreven zij gelijkaardige gebeden neer om een zuster te redden uit de wanhoop.
De omslag van het gebedenboekje is gesneden uit de grote communistische krant “Pawda”.

Zo begint het, dacht ik. Een grote vrachtwagen die wordt aangedreven door geruchten en hatelijkheden, verplettert goede mannen onder zijn wielen. Zo eindigt het, maar de brave man die te zijn werk deed en er voor geprezen werd, draagt de bandensporen een leven lang mee.

Marinus van den Berg is een Nederlandse priester die vaak in Brugge komt. Hij schreef een mijmering naar aanleiding van de afgelasting van de Heilig  Bloedprocessie Brugge.

De tekst is op een affiche verwerkt

Maar doe het in navolging van vele parochies in deze bijzondere meimaand,

plaats een Mariabeeld voor jouw raam!

Veertig jaar na de ontvoering van zijn broertje verdwijnt Joel Klingberg. Danny Katz, Joels vroegere legervriend en ex-junkie, gaat naar hem op zoek. Maar Danny raakt tot over zijn oren in de zaak verstrikt als hijzelf opeens verdacht wordt. Om de waarheid boven tafel te krijgen, ziet Katz zich gedwongen af te reizen naar de Caraïben, waar de Klingberg-familie zijn fortuin vergaard heeft. Op deze plek, maar haar donkere geschiedenis, ontdekt Danny wat er echt achter de verdwijning van de twee broers schuilt.

MEER DAN EEN AANRADER!

Ik denk/geloof/hoop dat God Goedheid is.

Maar het is jammer dat sommige (leidinggevende (of ‘leiding opeisende’)) mensen God omkneden tot wie zij willen dat Hij is en dat beeld opdringen aan de ‘gelovigen’.

Ik geloof dat God het je méér dan gunt om seks te hebben met wie je wil, zo lang dat met wederzijdse instemming en wederzijds genot is en je niemand anders kwetst.

En of het God kan schelen of je anders bent door een kwaal ?

En of het God kan schelen dat hij ons een ziekte heeft gestuurd en ons kinderloos liet blijven ?

Dat gaan we hem ten gepaste tijde vragen.

Leven is: Gaan zitten
Met je hoofd in je handen
Wat haalt het allemaal uit
En waar begin ik aan
En toch weer opstaan en verder gaan
En in godsnaam niet weten
Waar je de moed vandaan haalt

Leven is: Vertrouwen dat het goed komt
Is onverwoestbaar een mens zijn
Is niet kunnen geloven dat alles afgelopen is
Maar hopen dat er toekomst is

Wat vindt u, meneer?

Waarvan?

Ik denk dat het God niet echt iets kan schelen wat je eet of wat je draagt, of van wie je houdt. Ik denk dat als God de sterren heeft gemaakt, Hij wel een bredere kijk moet hebben.

Waarmee ik bedoel dat God te groot is om zich druk t maken over de vraag met wie je seks hebt. Waarom zou het Hem iets kunnen schelen? Is er überhaupt iets wat Hem kan schelen? En toen begon ik na te denken over mijn Kwaal, en vroeg me af hoeveel het God zou kunnen schelen als Hij erachter kwam dat ik anders was…

 en een gemeend dankuwel voor alle die instonden voor pre-teching!

MEI die normaal heel vele bedevaarders ontvangt is nog nooit zo vol licht geweest. Sinds de Coronatijding werden nog nooit zo veel kaarsen verkocht, ook in supermarkten. Hier bieden enkele zusters hun diensten aan in de basiliek te Dadizele. Het zijn deze zussters die normaal de helpende hand zijn in het Woon- en zorgcentrum, voor hen een levenslange roeping, maar ze mogen gezien hun leeftijd er niet meer binnen....

HET WORDT HET NIEUWE NORMAAL, EN  IK ZAG AL EEN HEUSE MODETREND

DIE NIET MEER VERDWIJNT. PURE DURE FASHION

.. sprong me in het oog en toch heb ik het amper gezien in de vele jaren dat ik er schoo liep en er later nog vaker langskwam voor vergaderingen allerhande. Als twaalfjarige werd ik er achter gelaten voor een volle week, maar ik draag nog altijd de waarden mee die Don Bosco me heeft mee gegegeven. Zoals het omzien  naar allen diet het om welke reden dan ook het minder hebben. Daarnaast heeft de rol van Maria zeker een blijvende rol gespeeeld tot op heden. Meer dan anders roepen we MARIA aan in deze tijden dat Ze ons een uitweg biedt, vrij van angst en vol vertrouwen een nieuwe toekomst tegemoet. Zomaar wat bedenkingen toen ik deze foto zag.

Henrik Pettersson, ook wel HP genoemd, zit in de trein naar Stockholm. Op de zitplaats naast hem vindt hij een gloednieuwe mobiele telefoon, die een direct aan hem gerichte uitnodiging blijkt te bevatten voor deelname aan een spel. HP kan de belofte van spanning en snel geld verdienen niet weerstaan. Het duurt niet lang of Het Spel neemt HP’s leven over. Wat eerst een grap leek, blijkt al snel een gevaarlijk crimineel spel, en HP raakt betrokken in een complot waarvan hij de gevolgen niet meer kan overzien. Rebecca Normén is alles wat HP niet is: ze heeft haar leven op orde en maakt snel promotie bij het beveiligingsbureau waar ze werkt. Dat succesvolle leven wordt grondig verstoord als iemand anonieme briefjes en oproepen voor haar achterlaat met informatie die niemand had kunnen hebben …

Geloof het of niet, maar in dit boet van 2012 wordt gesproken over een virus dat ons allen zal besmetten! Game is gekozen tot beste Zweedste thrillerdebuut. En daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Want mij heeft het boek in ieder geval geboeid en nieuwsgierig gemaakt naar de volgende boeken van Anders de la Motte.