LIEFDE

Christus thuis brengen.

In een vorig leven had ik het voorrecht – het genoegen klinkt hier niet op zijn plaats, en verder waren er ook weinig gegadigden die deze taak op zich wilden nemen – op zondagmorgen de gangen van een ziekenhuis, annex rust-en verzorgingstehuis, te mogen doorkruisen, om de communie naar zieken en bejaarden te mogen brengen.

Toen, net zoals nu herinnen ik me dat dit zo anders was dan  alle andere gehaaste verplaatsingen. Het begon al bij het onthaal waar ik de sleutel kwam ophalen om de kapel te openen . Ook al kende men me al jaren met mijn goede en kwade kantjes, er werd anders naar me aangekeken. Zelf, al was het niet nodig, ik kreeg  voorrang op anderen toen ik om die sleutel vroeg. Meer nog, men hoefde niet eens te vragen waarom ik kwam. Gelovig of ongelovig, praktiserend of niet, de dames aan de balie hadden een vorm van respect, ook al werd dit niet uitgesproken, maar ze wisten dat ik iets zou gaan doen dat boven het gewone dagdagelijkse staat, en zelfs niet direct van mezelf kwam.

Alleen al het binnengaan van de kapel was zo anders dan op een ander moment tijdens de dag of de week. De sleutel omdraaien in het tabernakel was niet gewoon het openen van een deurtje; noch minder was het wanneer ik mijn hand uitreikte om de kelk te nemen. Ik ging er steevast voor knielen en hier begon mijn gebed dat me de ganse weg innerlijk zou volgen. Het was telkens bevreemdend wanneer ik de kapel uitstapte en a.h.w. met de Heer de werkelijkheid van nde wereld en  van alle dag binnentrad. Het lopen van elke dag werd haast een voorbij schrijden, zeker op de verpleegafdelingen. Maar ook bij het noodzakelijk doorkruisen van technische ruimtes zoals de keuken en liften nam een heel apart gevoel vanbinnen de leiding. In die luttele seconden werd ook door de ‘toeschouwers’ die bijvoorbeeld aan de afwas bezig waren plots gezwegen. Allemaal vrij raar maar o zo mooi. Nooit werd ik er later op aangesproken, in tegendeel, en dit in een wereld vol van pluriformiteit. 

Ik was me er wel degelijk van bewust dat ik Christus bij de mens bracht en dat telkens opnieuw. Vandaar dat ook verpleegkundigen het even stil maakten toen ik langs de kamers passeerde, even opzij schoven, al gereed de kamerdeur openden; of ik denk maar aan de poetshulp die even het werk lieten liggen. Het viel me trouwens op dat tijdens het toedienen van de communie deze mensen soms even een kruisje maakten of uitdrukkelijk zegden aan de patiënt: “Daar is de meneer met de communie”. Af en toe werd gevraagd of ik priester was. Niet om me te taxeren, maar in tijden van ziekte en lijden wil men een priester naast het bed; dat is mijn ervaring. Sommigen waren zelfs ergens teleurgesteld omdat ze geen priester aan hun bed zagen en zegden dat ook uitdrukkelijk. Anderen vroegen dan weer na het ontvangen van de communie of ik ze nog zou willen bezoeken in de komende dagen … En ik heb me aan deze belofte gehouden en zo deed ik tijdens de week aan zieknbezoek door gewoon even binnen te wippen bij deze mensen die soms van niemand nog bezoek kregen, vooral door hun eigen hoge leeftijd.

Toen men me zag, met de kelk in de hand, sloegen de meesten een kruis, begonnen ze spontaan een Onzevader of een Weesgegroet te bidden.Anderen waren er op voorbereid en hadden steevast de rozenkrans in de hand.  Elk bezoek is een mystiek gebeuren, altijd anders maar zo doordringend.

Sommigen vroegen wekelijks naar de communie, anderen dan weer niet. Maar vaak gebeurde het ook dat in een meerpersooonskamer een derde om de communie vroeg. En gezien het zondagmorgen was gebeurde het ook dat de vroege bezoeker, tot zelfs het aanwezig personeel,  ook wilde aan de communie deelnemen. Voor al deze mensen werd de communie een bijzondere kracht; zelfs plots even weg uit het steriele van een ziekenkamer,de ogen gericht op het kruis. Er werd niet veel gesproken, want iedereen sprak op dat moment met de Verrezen Heer, veel intenser dan wij dat doen wanneer we gezond zijn. 

Er waren ook mensen die zeer moeilijk de communie konden ontvangen door slikproblemen. In die gevallen werd eerst overlegd met de verpleegkundige en werd ook nog eens uitdrukkelijk de vraag gesteld of het wel zou gaan. Maar hoe moeilijk ook soms, mensen zagen daar echt naar uit. Het was niet altijd gemakkelijk zo de communie bij de patiënt te brengen, maar de dankbaarheid door een glimlach of een stevige hand op de mijne deed alles vergeten en dan besefte ik dat God in mij aan het werk was geweest, mede door de verpleegkundigen of de poetsvrouw. Neen, die tijd was geen tijdverlies geweest eens terug thuis. Misschien had ik er wel het beste van mezelf gegeven op een volledige week.

Pesten, afdanking, herkenning. 

Na die preek van mijn baas ben ik naar mijn kantoor gegaan en ben beginnen mijn spullen op te bergen, al wist ik niet waarom. Het enige waar ik aan kon denken was wraak. Die trut die dacht evenveel in haar mars te hebben als ikzelf, maar nog geen jaar ervaring had, was gaan klikken. Ze was gaan klikken omdat ik haar vakantieplannen had getorpedeerd. Let wel ze had vooraf  met me overlegd en kon zelfs instemmen met mijn vakantieplannen. Ze was zelfs blij voor mij dat ik eindelijk eens na zo vele jaren een gewoon verlof kon opnemen.  De baas heeft het nooit met zoveel woorden gezegd dan met die ene vraag: Klopt het dat je de agenda kent van je collega? En die windbuil, gebuisde manager, heeft haar geloofd. Het woord van een manager - die terwijl zijn eigen baas met verlof was het naambordje ‘directeur” tegen de deur had geplakt - tegen het woord van een sullige bediende. Hij is niet onmiddellijk in actie gekomen, die smeerlap. Neen, als een giftige slang ging hij tewerk. Dagen-,nee wekenlang heeft hij me geduldig geobserveerd en een paar poppetjes ingeschakeld om me te schaduwen, want zoals in het lijdensverhaal kon hij nergens schuld in me vinden … om dan toe te schieten, in een zwak moment. Een manager ontkent nooit ook al weet hij dat hij daarmee in de fout ging, maar hij zag al met fonkelende ogen uit naar de komst van die trut, want deze droeg tenminste een rok. 

Maar ach, alles waar ik toen bang voor was voelt niet langer aan als een gemis of een bedreiging. Integendeel, het is nu een luxe, een prettige ervaring.


NOOT: Voor een goed begrip; bovenstaande is semi-autobiografisch, ,gebaseerd op de realiteit die je ook vindt toen ik het bloggen hier heb opgestart - zie archief - en is ook de stem van anderen die zich herkennen; meteen ook het resultaat van verwerking door veel te lezen wat dan weer resulteert tot het schrijven van deze bijdrage. Want lezen werd inderdaad meer dan een hooby, vandaar vlug nog even deze noot ter aanvulling. Dank voor de belangstelling en medeleven. Maar wees gerust, ik voel me goed!
Ik neem echter geen woord terug van wat ik schreef want hoe omschrijf je al deze gevoelens doorheen die pijnlijke tijden in een fragmentarisch blogje.

"Ik ben protestantse … Ik ben ter wereld gekomen, en dit énkel en alleen door het toedoen van Onze Lieve Vrouw. Drie jaar na het huwelijk van mijn ouders kon mijn moeder niet in verwachting geraken.  Maar toch bleef ze geloven in Moeder Maria. Ze begon te vasten gedurende één jaar en dat elke vrijdag. Ze bad tot Maria dat ze ten minste één kind mocht baren … “zoals Jij Jezus in jouw handen mag houden, met al uw genaden”.

Onze hemelse moeder heeft deze wens tot vervulling laten komen.

En zo gebeurde het dat na heel wat tegenslagen ik geboren werd."

’t Is gewoon bijzonder

jij haalt de liefde in mij naar boven
laat mij dingen doen wat ik voorheen
nooit zou gedaan hebben
jij laat mij zinnen schrijven
waar ik voorheen nooit aan dacht
jij haalt gewoon naar boven
datgene wat ik opborg
jaren geleden
 
voel mij zo goed bij jou
want jij laat mij zijn wie ik ben
jij laat mij doen waar ik van geniet
en nooit zeg jij
dat zint mij niet
jij haalt tederheid bij mij naar boven
aandacht voor een ander
jij haalt verlangen bij mij naar boven
een luisterend oor
jij zorgt er voor dat ik me weer als mens gedragen kan

en weet je schat
dat was reeds zolang geleden
dat ik nog enige aandacht schonk
aan een ander
dat ik nog wou weten wat een ander verlangde
dat ik mij nog tegen iemands mond liet rusten

och mijn schat
ik hou van jou

Eens de tranen voorbij ...

niet zomaar een gedicht,
 klik maar even open.

Het is met het geloof zoals met de supportersclub van een voetbalploeg. Toen een tijd geleden Club Roeselare niet zo goed meer scoorde begonnen supporters af te haken. Maar enkele weken later werd er letterlijk gescoord en hoe! De euforie was er en er werd gesproken en geschreven  over deze match. “Heb je dat gezien?” vroeg een toeschouwer aan een supporter toen ze elkaar tegenkwamen bij de beenhouwer.  “Neen, ik heb het niet gezien want ik ga al langer niet meer naar die matchen kijken, waar de verwachtingen toch niet langer worden ingelost”. “Ze kunnen ook eens gewoon veel geluk hebben” werd er nog aan toegevoegd. “Neen”, antwoordde de ander, “het was een prachtprestatie, dat moet je echt gezien hebben, alle fans waren uit hun dak”. Maar de ondertussen ex-supporter kon het niet geloven … Hij had het niet gezien met eigen ogen. Hij was blijven stilstaan bij de laatste match die hij gezien had, maar niet bij de vorderingen de club had gemaakt de voorbije maanden.

Zo verging het ook Thomas wanneer Jezus verscheen aan zijn leerlingen en hij er niet bij was. Allen waren vol van het feit dat ze Jezus hadden gezien, zelfs hadden aangeraakt, maar Thomas wilde zien en dan pas geloven. Erger nog, hij had zich in zijn binnenste al lang afgekeerd van die mensen en de leer, hij had afgehaakt; hij was niet langer supporter, want hij bleef draaien in de cirkel omdat hij de veranderingen niet zelf had meegemaakt. 

Datzelfde geldt vandaag voor het kerkbezoek. Mensen hebben op een gegeven moment afgehaakt en wanneer men hoort spreken hoeveel mensen er op de paaswake aanwezig waren, hoe lang het applaus heeft geduurd voor het bijzondere koor dat de diensten heeft opgeluisterd rond en tijdens de Goede Week, dan wil men het niet geloven … omdat men er niet bij was. Men is blijven stilstaan terwijl alles is blijven verder evolueren. Men is blijven steken in wat men toen beleefd heeft en men heeft geen idee meer hoe het er op vandaag aan toe gaat in een eucharistieviering. Het is zoals de supporter van de voetbalclub die heeft afgehaakt en denkt dat alles bij het oude is gebleven en zo niet meer kan zien dat er vernieuwing, verandering is.

Tegen mijn wang vlei jij jouw wang
en ik zal jou teder omarmen.
Mijn brandend hart tegen jouw hart
het vuur zal ons zinderend verwarmen.

En zelfs onze tranen van louter geluk
kunnen de vlammen niet blussen.
En als jouw mond op de mijne zich drukt
sterf ik in eeuwig kussen.