schaduw
Waarom toch zijn zovelen bang van hun eigen schaduw en zijn ze bij leven al lang dood?
Uit vrees om gezien te worden ook al hebben ze niets verkeerds gedaan?
Om een verleden dat maar niet begraven geraakt waar het toen wél mis liep?
Uit vrees weer eens gekwetst te worden nu alles weer op zijn pootjes valt?
Omdat men toch weer eens verkeerd begrepen werd en dit omdat de ander niet eens weet wat er aan de basis ligt van het gedrag van de 'schaduwganger'?
Zelfs afgeschermd van de buitenwereld en levend in hun piepkleine cocoon - zeg maar achter en met hun pc - blijken zovelen geschaduwd te worden, wantrouwig geworden voor de buitenwereld.
Het lijkt er zelfsop dat het vroegere Oog van "God ziet mij" meer uitwerking heeft dan ooit te voren, al is alle religieuse connotatie al lang verdwenen. Hoe is het zo ver kunnen komen vraag ik me nu af?
De vraag in aanvang gesteld zette me aan het denken omdat het blijkbaar niet langer uitzonderingen zijn die zelfs niet eens durven te leven met hun schaduw. De gang naar psychologen en psychiaters liegt er niet om, en voorwaar ook een waar slagveld als je ingaat op mensen die bloggen, lid zijn van Facebook of andere communities. Daar lijkt het voor sommigen nog de laatste uitlaatklep, reddingsplank, maar ook daar wordt angstvallig vermeden te zeggen wat mensen echt bezig houdt en hen geen vrijheid geeft.
Misshien, of moet ik zeggen zeker waren we beter af met een doorleefd gelovende gemeenschap onder de kerktoren, waarvan iedereen zelfs de kleine kantjes kende van de ander, dan in een anonieme wereld waar de schaduwen alsmaar groter en langer worden.
Waarvoor zijn we dan zo bang geworden? Een vraag die ik me gisteren nog stelde toen iemand eindelijk uit zijn schaduw wou treden, de echte wereld in, maar het uiteindelijk toch liet afweten.
Hoe kan een mens dan verlangen naar een eeuwigdurende vriendschap als hij zlfs de deuren van zijn huis niet opent, laat staan deze van zijn hart?! Misschien openen te velen de deuren van hun virtuele hart maar blijven ze in hun schaduw leven ... slotbedenking na wat ik gisteren nog meemaakte!
DRAAIT DEZE VRAAG UITEINDELIJK NIET OM LIEFDE GEVEN EN KRIJGEN?









1 reactie op dit bericht
hallo maarten