Naar de inhoud

liefde en vriendschap als sleutel

elxax6yg.jpg

seniorennet.beseniorennet.be
VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

verlost


Waar LIEFDE (licht) afwezig is, komt ANGST (duisternis) naar boven.

Je overgeven aan God (de Oneindige Schepper ) betekent : loslaten (alle ergernis, woede, verleden, verdriet, pijn, teleurstelling ....angst) en alleen liefhebben.

Als we doen wat we kunnen om de andere(n) te helpen, zal er altijd iemand zijn in de buurt om hetzelfde te doen met ons.

Als we bijdragen aan de pijn van een ander, zal het altijd bij ons komen spoken.



Deze tekst vond ik bij Ingrid waarvoor dank. Sluit naadloos aan bij wat ik zelf eerder schreef als een rode draad door mijn blog.






Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:54 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

gedachte


Bevrijding is inzien dat je nergens anders hoeft te gaan,
niets hoeft te doen, en niemand anders hoeft te zijn
dan precies degene die je nu bent.

Michael Roads (ingestuurd door: Viviane Claes, Schoten)
uit Dagelijkse gedachte
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 18:46 Reageer op dit bericht Stuur door

weekend 3


In mijn enthousiasme en wellicht omdat ik ook zaterdagavond genoten heb en meegeleefd bij de halve finale van "dancing on ice" schreef ik hieronder dat ik blij was met de overwinning, maar het definiteive verdict is inderdaad pas op zondagavond gevallen waarvoor excuses.

Ik zal eerlijk toegeven dat ik een fan was van "ons Stafke", al gunde ik ook de anderen alle succes, maar in stilte hoopte ik dat Staf Coppens deze wedstrijd zou halen al was ik er niet voor de 100% van overtuigd dat hij de echte winnaar zou worden maar in elk geval was zijn laatste kür adembenemend en verdiende een 10, alleen al door zijn gedrevenheid en zijn uitstraling, maar ook door zijn eenvoud en charisma. Het waren mooie beelden die graag opnieuw bekeken worden, die blijdschap, die diepe vreugde na een zeer mooi en foutloos parcours. Hoe ontroerend dan ook wanneer zijn naam genoemd werd! Ben je toen ook rechtgestaan en heb je ook geapplaudiseerd?!

Ja, ik heb me deze keer laten kennen van een andere kant op deze blog.
In elk geval was het voor mij een mooi en deugddoend weekend met niets anders dan hoogtepunten.
GENIETEN is dan ook de samenvatting van deze dagen, een woord dat ik weer kan BELEVEN en dat ten volle!
Groeten aan Nida, Yvette, Vergeetmenietje,Ka, en al die anderen die ik nu wel vergeet!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:46 Reageer op dit bericht Stuur door

weekend 2

 Zoals al eerder aangekondigd was er voor dit weekend nog een activiteit gepland en ook deze keer op onze parochie en dan nog in de Sint-Jozefskerk zelf te Roeselare. De uitnodiging en de toegangskaar had ik deze keer wél al ruim op tijd want een aperitiefconcert met W.A.Mozart op het programma, en dat gebracht door het 65-jaar bestaand en bejubeld Koninklijk Sint-Jozefskoor, begeleid met orkest, zou een voltreffer worden!  De kerk zat dan ook afgelopen vol. De opbrengst van het concert ging integraal naar het Rode Kruis. Het was een bijzonder geslaagde opvoering waarvan je alleen maar kan getuigen wanneer je het zelf hebt meegemaakt. Werkelijk een moment om echt te genieten van zowel de muziek, de uitvoerders als de vele stralende gezichten. Het is me inderdaad nog nooit zo sterk opgevallen hoeveel enthousiasme was af te lezen van zowel zangers als violisten! Al die glimlachende gezichten en dat op een zondagmorgen. Ik moet toegeven dat het grote applaus vooral bestemd was voor de tenorsoliste die een fragment bracht uit Don Juan KV 527 en haar collega die naast zangeres ook acteurstalenten uitstrooide bij "Zweite aria der Königin der Nacht" uit Die Zauberflöte.

Voor hen die verder geïnteresseerd zijn in het doen en laten van dit koor verwijs ik graag naar deze link:
http://www.jozefskoor.be/

En dan was er apéritief!


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:25 Reageer op dit bericht Stuur door

weekend1


Naar jaarlijkse gewoonte wordt op de parochie waar ik nu ondertussen al bijna 17 jaar woon (amaai wat gaat de tijd!) een parochiemaal georganiseerd om de financiële lasten van het onderhoud van de lokalen te helpen dragen zodoende dat alle organisaties daar zo goed als gratis een jaar lang kunnen van gebruik maken. Ook dit jaar werd ik uitgenodigd een steentje bij te dragen en dus in elk geval een kaart te kopen. De dame in kwestie was nogal verwonderd dat ik daar deze maal niet op inging maar kon me begrijpen ook al voelde ik een bepaalde aandrang van haar kant, trouwens een heel lieve dame, maar ik dacht ook nog aan een andere uitnodiging voor datzelfde weekend.
Wanneer ik zaterdagmiddag me even voor de deur begaf werd ik aangesproken door de overburen   die vroegen of ik niet naar het parochiemaal zou gaan. Mijn verwondering was groot want eigenlijk hebben die mensen zich nooit echt betrokken gevoeld bij de parochie. Dus we zouden ooit wel later zien. Eens terug de deur dicht getrokken begon ik te denken dat dit wel een ideale gelegenheid was ook die mensen beter te leren kennen en misschien toch mee te gaan naar dat eetfestijn, want heb ik zelf al niet verschillende malen pogingen gedaan om buren dichter bij elkaar te brengen door samen te tafelen en waren die ook niet altijd zeer goed gelukt!? Dus waarom niet met die 'nieuwe' mensen?
Ondertussen verder gewerkt tot er later in de nammiddag met aandrang wordt aangebeld. Deze keer door de buurvrouw van naast de deur - nota bene, de dochter van de kaartenverkoopster - met de vriendelijke uitnoding om samen naar het parochiemaal te gaan! Ik wist niet wat ik hoorde en voelde me meteen moreel verplicht en vooral, ik zat ineens ongewild tussen twee vuren want wat met de uitnoding van de overburen van een paar uur geleden en zo ja met wie meegaan!? Dus ben ik maar direct gaan aanbellen en zo zouden we elkaar onverwacht samen aan tafel zien! Ergens voelde ik wel aan dat het precies de kaartverkoopster was die me nog eens uitnodigde, maar deze keer via haar dochter en mijn buurvrouw, maar in elk geval geeft dat een mens een goed gevoel te weten dat er goede buren zijn al heb ik daar nooit eerder aan getwijfeld. Nog een ander koppel die 'van dienst' was op dat feest zijn ook nog eens buren en dit allemaal zonder afspraken, of hoe we er blijkbaar zonder vele woorden er dagelijks mogen zijn voor elkaar! Later dacht ik aan de slogan: "Nodig een eenzame uit" want van waar die uitnodigingen ineens, maar neen, zo eenzaam  ben ik niet.
En over de kaarten voor morgen heb ik het straks. In elk geval had ik nog de tijd zaterdagavond om te genieten van onze winnaars op de dansvloer, maar dan wel voor de tv, tezamen met anderhalf miljoen kijkers.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 20:56 Reageer op dit bericht Stuur door

gedachte


'De liefde verdraagt het te werken met instrumenten die niet af zijn,
 zelfs met psychisch onriijp materiaal.'

Godfried Kardinaal Danneels

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 18:41 Reageer op dit bericht Stuur door

geestelijke gezondheid


Beste vrienden, 

Er houdt me al een paar dagen iets bezig dat niet in woorden te vatten is of juist wel misschien; het is iets wat niet op het gelaat van een mens is af te lezen maar waardoor hij op één of andere manier levenslang kreeg en dan denk ik concreet aan die groep mensen die op het eerste zicht er heel normaal uitzien, blijkbaar ook gewoon functioneren op het werk of in relaties, maar die vanbinnen een diepe pijn met zich meedragen en die niet gezien wordt dan door enkele vertrouwelingen en dan nog ...
Ik heb het - en ik weet dat ik hier een sprong maak (maar wel heel bewust) van de gedichten die ik recent publiceerde - over mensen met epilepsie,mensen met autisme, mensen in een depressie... Het zijn één voor één mensen waarvan je meestal niet ziet dat ze een zware last meedragen maar ZIJ voelen het wel, de één al meer dan de ander, maar uiteindelijk levenslang! Die mensen VOELEN gewoon dat ze ergens niet thuishoren. Ik beperk me maar tot deze "categorieën" maar bij elk van deze is er vroeg of laat dat gevoel van machteloosheid, van hulpeloosheid, ja, van AFHANKELIJKHEID, ... van niet-meer-meeetellen.  Vooral wanneer die mensen ouder worden stijgt nog de afhankelijkheid. Laat me maar beperken tot epilepsie en autorijden. De "patiënt" is afhankelijk van de goodwill van familie, buren, kennissen om ergens te kunnen meerijden, want openbaar vervoer is er slechts tot een bepaald uur. Er mag bijvoorbeeld ook niet gedronken worden ... en al deze zaken tezamen zorgen er op de duur voor dat je er niet echt bijhoort; je krijgt een stempel mee want altijd hulp van anderen moeten aanvaarden geeft je op de duur een minderwaardigheidsgevoel. Zo is er bijvoorbeeld meer tijd nodig om nieuwe zaken eigen te maken en in een wereld waar je pas je mannetje kan staan als je goed weg kan met de pc wordt dat een hele klus. "Kan hij dan niets alleen?" hoor ik de modale burger al denken!  Gevolg is dat men niets meer durft vragen en er langzaam een faalangst groeit. En dan kan betrokkene meestal niet uitleggen waarom hij dit niet kan of mag, want dan krijg je zeker een etiket opgeplakt. Want hoe leg je uit als   epilepsiepatiënt je (plots) abscences krijgt tijdens een (voor de toehoorder) een gewoon gesprek?!
De psychologische gevolgen op de werkvloer zijn niet min maar worden door menig diensthoofd of zelfs directielid niet erkend of herkend. En het zijn precies deze mensen die het best presteren, zeer correct en punctueel zijn, maar de "traagheid" (althans zo zien de werkgevers het!) van hen geeft soms een indruk van niet-willen of niet-kunnen wat uiteindelijk tot zeer nefaste gevolgen kan leiden! Ook collegae staan meestal niet stil bij het gedrag van die persoon omdat hij er uiterlijk zo gewoon uitziet en ook handelt als een ander, maar ze nemen wel in stilte afstand van die persoon wanneer zich hoe langer hoe meer symptomen voordoen, ook al gaat het om hele kleine dingen, maar in een machowereld die dan nog eens prestatiegericht is worden deze mensen al vlug als doetjes afgedaan ... tenzij ze kunnen "gebruikt" worden voor de minder aangename taken. Later misschien meer hierover, maar in de week van de geestelijke gezondheidszorg en denkend aan een paar blogvrienden is het passend ook hier een opening te maken naar hen die in stilte lijden onder een niet geziene last, levenslang!
"Steeds hulp van anderen moeten aanvaarden" ... lees ik hier toevallig naast me ... maar dan wel in een artikel over armoede.
Willen we het allemaal niet grondig anders voor en met elkaar?!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 00:31 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

bezorgd


hallo

hij belt diep in de nacht
hallo, met mij
ik kan niet slapen
sliep jij ?
ja, huiver ik
ik lig net in bed
wat is er met je ?
en hij vertelt zijn leed
en uren later
als hij al uren slaapt
draai ik me om en om
en denk nog aan hem

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 23:22 Reageer op dit bericht Stuur door

de lucht


de lucht was donker
en de wolken braken
en de regen stortte neer
en ik vluchtte McDonald's binnen
en liep langs dampende mensen
en nam plaats bij een jongeman
en ik warmde mijn handen
en keel aan de koffie
en mijn ogen en hart
aan de knul die cola dronk

en ik keek naar zijn witte tanden
die in een burger beten
en ik volgde het kauwen
van zijn kaken
en ik zag zijn tong
over zijn lippen glijden
en ik wist de zachtheid
van zijn lichaam
en ik wilde over zijn haren
en huid strelen

en ik zocht de diepte
van zijn ogen
en hoopte op zijn stem

en toen nam ik een hap
uit mijn appelgebak
en heet spoot het sap
op het gezicht van de jongen
en ik stamelde sorry
en hij zei:
klootzak, kijk verdomme uit.

deze keer speciaal aan enkele vaste bezoekers en stille genieters!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:05 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

afhankelijkheid


Als mijn armen en benen pijn doen,
zwaar worden en loom,
als mijn handen en voeten niet meer tintelen van leven,
als alles teveel wordt,
of mezelf niet meer kan helpen
of het niet meer zie zitten...
 
Dan bid ik dat er iemand komt
die met zachte handen de pijn verlicht.
Iemand die beseft dat alle medicatie
en technische hulpmiddelen
niet veel helpen als ze niet op een rustige
en liefdevolle manier worden gebruikt.
 
Maar vooral hoop ik op iemand met geduld
die in het verzorgend handelen
zijn of haar hart weet te leggen
in het besef dat ik een mens ben en blijf,
met een eigen verhaal en een eigen leven.
 
Iemand die me begrijpt dat mijn ongeduld
te maken heeft met het moeilijk aanvaarden
van mijn afhankelijkheid.
Ja, Heer, dan bid ik om een mens
die meer in mij ziet dan mijn zieke ledematen,
een van pijn vertrokken gezicht,
een hoopje ellende.
 
Dan bid ik om iemand die me blijft zien
als een volwaardig mens,
geschapen naar uw beeld.
 
Chris Blanckaert.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:02 Reageer op dit bericht Stuur door

schoonmaak


Schoonmaak


Houd eens grote schoonmaak
in je hart en hoofd.
Er ligt zoveel stoffigs,
dat je 't niet gelooft.
Dozen vol agressie,
onverwerkt verdriet.
Echt, je bent verbijsterd
als je alles ziet.

Neem een grote bezem.
Veeg het maar goed aan.
Nee, begrip en warmte
moet je laten staan,
maar die stapel zorgen
heeft totaal geen zin.
Op dat plekje moet er
heel veel vreugde in.

Kijk eens, in dat hoekje
hoopt zich twijfel op.
Je geloof staat daardoor
bijna op z'n kop.
Ruim dus op die rommel,
zodat je écht leeft
en het waardevolle
weer de ruimte geeft!

Frits Deubel

beter kon ik  het niet gezegd hebben; veel meer gedichten vind je bij F Deubel.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 10:56 Reageer op dit bericht Stuur door

sterkte


Samen stap voor stap!


Als je wereld haast vergaat
en je kunt om niets meer juichen,
als je voor zoveel verdriet
je wanhopig neer moet buigen,
als je haast geen licht meer ziet
waar het rijk'lijk heeft geschenen,
rest nog, vrienden, slechts één ding,
dat ik met je mee zal wenen!

Ik wil troosten in je smart,
jullie troostten in de mijne
en je trok me naar het licht
dat je zelf niet meer ziet schijnen.
Maar ik laat je niet alleen,
ik trek smekend hemelbogen
naar beneden om daar stil
alle tranen af te drogen.

Heel dicht bij elkaar te staan,
geeft dat niet zoiets als vrede?
Samen stap voor stap te gaan,
ook al is het maar één schrede!
Ben'k door eigen leed verstild

weet dan dat mijn hart blijft praten.
Het zal jullie elke dag
heel veel liefde weten laten!

Frits Deubel

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 10:45 Reageer op dit bericht Stuur door

vervuld


Nu eens heb ik je in  mijn hoofd als een windvlaag,
een gekke gedachtengang.
Dan schiet je weer in mijn hart als een roos
of ben je een bang voorgevoel in mijn schulp.
Ik ben vervuld van je hier zijn en weg zijn,
ik wacht, levenslang als het moet -
en iedereen mag het merken!
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:49 Reageer op dit bericht Stuur door

voor

Johan en Ka en Martjuh... 
en aan alle hondenliefhebbers!

Ooit kado gedaan aan een goede vriend en zijn ma,
dus origineel.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 20:34 Reageer op dit bericht Stuur door

In antwoord op een aantal vragen van mensen (o.a.via seniorennet) die worstelen met depressie wil ik hier een boek aanraden met heel practische tips, enigzins wel wat op zijn Amerikaans maar aan de andere kant biedt het voor de persoon die HIER en NU een moeilijke periode doormaakt wel een concrete hulp door stap voor stap het leven terug op te nemen.

 

Je kunt je leven helen
Louise L. Hay

‘Moge deze gift je helpen de plaats binnen in je te vinden waar je je eigenwaarde kent, dat deel van je dat pure liefde en zelfaanvaarding is.’

Een samenvatting van het boek

Hay_Ned.jpg

‘We zijn allemaal hier om onze beperkingen te overwinnen - wat ze ook waren. We zijn hier om onze pracht en Goddelijkheid te herkennen, ongeacht wat ‘ze’ ons verteld hebben. Jij hebt jouw negatieve overtuigingen te overwinnen, en ik heb mijn negatieve overtuigingen te overwinnen’.

 

Uitg. DE ZAAK, Groningen; ISBN 90 72455 04 5

Klik maar eens onderstaande link aan, en vooral: doe dit boek aan een ander kado want een mens die zelf in één of ander vorm van depressie verkeert zal zelf niet de zin hebben naar de boekhandel te stappen.  En toch kan dit kleine gebaar een grote stap zijn in de verwerking van wat je tot nu toe niet voor mogelijk hield! Het is een boek dat NU moet gelezen worden; wanneer eens "genezen" zal het (gelukkig voor de betrokkene!) al gauw in de boekenkast verdwijnen.

Het boek wordt door vele geneesheren aanbevolen en is al over de ganse wereld ontelbare malen verspreid en vertaald.
Ik hoop alleen dat ik met dit bericht hier en daar iemand een duwtje in de rug heb gegeven, want dat is juist zo nodig voor mensen die een depressie doormaken!
Mag ik je dan ook van harte alle goeds toewensen!!!

http://home.wanadoo.nl/a.heer/LHay.htm

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 11:27 Reageer op dit bericht Stuur door

10010

10010


MOOI GETAL OM DE DAG AF TE RONDEN
DANKJEWEL VRIENDEN VAN BLOGLAND!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 22:47 Reageer op dit bericht Stuur door

doodskop


"Het is niet zeker dat alles ophoudt met de dood. Alleen het dossier met aantekeningen van het leven wordt gesloten en je gezicht houdt op je gezicht te zijn. We zijn niets anders dan een serie opeenvolgende ontwerpen en door het laatste ontwerp schemert het masker: het doodshoofd".

naar Francisco Umbral
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 21:10 Reageer op dit bericht Stuur door

haar

Ja, wat schrijf je over haar? Over "haar" als vrouw wellicht heel veel en nooit uitverteld maar wanneer je zelf geconfronteerd wordt met je spiegelbeeld en merkt dat niet langer mooie vingers door je weelderige haardos gaan maar het stilaan een akker wordt, dan sta je daar zelfs als man bij stil en zeker nu de haartooi ook voor mannen en jongens de erotiek nog moet verhogen. Kijk maar naar de vele reclamespotjes waarbij ook (liefst halfnaakte) jongens hun mooie haar presenteren even voor het journaal.  O nee, ik klaag niet, en toch. Alleen kan het wel bedreigend zijn wanneer je bang bent om in de spiegel te kijken, je haar te kammen en te bemerken dat er lange strengen uit die kam door de lucht zweven, of je vindt ze overal en op alle plaatsen in het huis. Dat is pas en signaal dat er iets grondig misgaat. "Emoties?" voeg de dermatoloog? ...

De kammen kwamen inderdaad als hooiwagens volgeladen met haar te voorschijn. In het begin deed mijn ma het nog af als "normaal van mannen voor je leeftijd", maar vanbinnen wist ik zowel als zij beter. Toch hiepen de lotions en dure shampoos wél of was het de stilaan teruggekeerde innerlijke rust?! Ik veranderde in elk geval in een soort haarbewaker van mijn uitgedunde haarbos.

Maar na het recente bezoek aan de kapper moet ik toegeven dat het met mij stilaan vergaat zolas wellicht met menig man, eens de psychologische leeftijdsdrempel bereikt. Het voorhoofd dringt zich op, komt uit het haar te voorschijn alsof ik meer zou denken dan eerst. Het voelt allemaal veel frisser aan of het getuigt van een warme dag.

Maar het haar zal verdwijnen (al stel ik dat graag nog zo lang mogelijk uit) en ik weet niet hoe ik zal moeten samenleven met een onbekende kaalkop, zwijgzaam en lelijk. Of is ook dit achterhaald en vallen vrouwen precies op die sexy-kaalkopjes? Ja, toch, heb je toch ook gemerkt aan de kust deze zomer. En een oude kaalkop ligt goed in de markt. Dus waarom ons zorgen maken!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:02 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van liefde en vriendschap als sleutel

↑ Terug naar de berichten