maarten2
waarom ik dit publiceer?
gewoon, omdat ik daarvan kan genieten zonder meer,
hoef je echt niets achter te zoeken
of me te linken aan de foto's.
ik geniet zowel van het plaatsen
als het aanschouwen.
maarten
was de gekozen naam voor de afbeeldingen die een dame me deze namiddag toestuurde, nee die uit Nederland deze keer, maar wel van een lieve vrouw die ook het schone weet te waarderen. Een andere vrouw die me voor de eerste maal bezocht heeft me eveneens aangeraden ook nog meer van dat fraais te bloggen tot spijt van wie het benijdt! Dus komt hier "maarten", niet de blogger hoor!maarten6
maarten4
maarten5
maarten3
liefde is ...
Geen ik
Geen ik, geen jij, maar wij
Nooit gedacht te zullen vinden
waar anderen slechts van dromen
Nooit gedacht het waard te zijn
dat jij tot mij mocht komen
Zo plotseling, zo onverwacht
liefde, oprecht, intens
De tranen welden in mij op
bij het zien van zo'n mooi mens
Geen beelden kunnen tonen
hoe mooi jij bent voor mij
Geen woorden kunnen zeggen
wat mijn hart tegen mij zei
Geen lied is ooit geschreven
wat van dit gevoel vertelt
Alleen God kan ooit begrijpen
wat er in mijn hart opwelt
De eer die mij ten deel valt
jou hier te mogen zien
Mijn verstand kan niet bevatten
dat wellicht, ooit, eens, misschien
Wij samen mogen leven
in liefde, zij aan zij
In licht op aarde levend
geen ik, geen jij, maar wij
Veneranda
favorieten
zo noem ik één van mijn albums
oud worden
kan ook mooi zijn
gedreven geschreveneen daad
bewijs
VERTROUWEN IS HET BESTE BEWIJS VAN LIEFDE
in liefde
IN LIEFDE ZEGGEN OGEN ALLES
verlof
"Prettige vakantie" riep de één de ander toe. "Tot 6 november!" ... En dan moet je dat gehoord hebben. De cursisten van de basiseducatie hebben inderdaad deze namiddag hun test afgelegd om al dan niet te kunnen overgaan naar een volgende module om zich nog beter het Nederlands eigen te maken. Ze wilden er blijkbaar allemaal bij zijn te merken aan de aanwezigheid, en wat me vooral opviel is dat iedere cursist de leerstof goed in zich had opgenomen. Ook al is de groep niet zo groot werd die verdeeld in twee groepen. Terwijl één groep de test aflegde had ik de leiding over de andere groep. Ik kan u verzekeren zo helemaal alléén voor de klas staan een adrenalinestoot geeft; en toch voelde ik me heel zelfverzekerd, nog meer dan in een vroeger leven. Aan de andere kant had ik blijkbaar een dankbaar publiek. En dat bleek ook tijdens de pauze. Iemand maakte me zelfs een compliment dat hij me goed begreep wat voor anderstaligen zeer belangrijk is.
Men had na het luidop-lezen een toets gekregen om in stilte te lezen en schriftelijk te antwoorden op de bijgaande vragen. Ik keek op mijn klok en zag dat het tijd was om te pauzeren, maar iedereen deed gedreven voort. Ik repte me naar de andere klas met de vraag of er misschien geen koffiepauze was gezien de toetsen. Toch wel. Ik haastte me het hen te vertellen dat ze even pen en papier mochten neerleggen - normaal staat dan iedereen recht om een luchtje te scheppen -maar allen werkten gezwind verder. Uiteindelijk kwam de leerkracht vragen aan het gezelschap of ze niet eens wilden onderbreken; iets luider roepen leek ook niet te werken. Was ik dan niet heel goed bezig met die mensen?! Ik zag de verbaasde blikken van de leerkracht maar evenzeer de vele vragende vingers om nog dit of dat te verduidelijken door mezelf. Mijn missie is dus geslaagd!
Wat méér is, nu ik die mensen al langer om me heen heb sedert ik deze taak heb opgenomen: achter deze anonieme gezichten schuilt ondertussen een naam, een land van herkomst zoals MONIT of BISLAN; de één komt uit Syrië, een ander uit Colombia.
Maar wat me vandaag het mest deugd heeft gedaan was te zien hoeveel vorderingen elk van hen op zijn eigen tempo maakt. Ik ben aangenaam verrast hoe iemand uit Cambodja, die pas drie maand in België is, redelijk goed en vooral haast foutloos schrijft.
En zo ben ik ondertussen vergeten dat ik tussen verschillende nationaliteiten sta; dat ik niet denk aan afkomst of huidskleur. We zijn allemaal mensen die samen iets willen leren.
En wanneer er dan na die eerste maand spontaan een handdruk valt of een 'dankuwel' is dat graag meegenomen.
"Waarom dan nog een ander blog beginnen?" was de inwendige stem toen ik blij naar huis reed.
Of dan toch ter ontspanning zoals een blogger me schreef? Doodgewoon genieten ... maar kan je dat wel wanneer ik me bewust ben dat ik nog bij de één of de ander buiten de lessen misschien nog een helpende hand mag zijn?
ik vraag me af
| 26-10-2006 |
| ik vraag |
 me af of ik me niet nuttiger kan maken door toch verder te gaan met mijn oorspronkelijk blog of zijn plaatjes als deze dan inderdaad niet méér dan even ontspannen?! Ik geef toe dat ik al van kindsbeen af postkaarten verzamelde en daar veel spaargeld heb voor neergeteld, zeker wanneer de kaarten dan nog een boodsschap hadden. Via internet zijn er dan nog de ongehoorde mogelijkheden om te genieten van allerhande fotosites, de één al beter dan de ander, en kan je er nu nog intenser van genieten.... En toch, is het allemaal de moeite waard hiervoor een afzonderlijk blog op te starten of is het dan wél zinvol voor anderen die hier hun stekje hebben gevonden?! Die vraag spookte in mijn hoofd nadat ik enkele uren mensen had bijgestaan in het aanleren van Nederlands. Is dat niet veel belangrijker dan wat fraais achter te laten of hebben ook daar mensen echt iets aan?! Misschien goed als een eerste poll? In elk geval kreeg ik onmiddellijke reactie van een blogger(en ja weeral een vrouw!) die me al meteen nog meer mannelijk fraais doorstuurde al heb ik al ruim overschot in mijn album. Ik zal het dan maar ook meteen doorgeven op dit blog. We wachten de reacties op dit blog af met in het achterhoofd dat er ook wat ontspanning mag zijn. Laatste gunnen we onszelf misschien te weinig?! Veel kijkgenot! 26-10-2006 om 19:21 geschreven door maarten2 |
nieuw blog
https://blog.seniorennet.be/janfrans/India
natuurlijk,naakten
man en vrouw
foto's vandaag
het hoeven niet altijd jonge mannen of vrouwen te zijn
al komen die blijkbaar overal het best in de kijker
beste foto
vandaag toch
