Een probleem?

Ik weet het blogvrienden, de titel kan er over zijn maar toch. Ik erger me telkens weer opnieuw bij elke berichtgeving na een catastrofe zoals deze nu in Haïti waar zeer vele slachtoffers vielen, maar eveneens bij een melding van een vliegtuigcrash of een ander zwaar accident waar dan ook ter wereld, wanneer er onmiddelllijk aan toegevoegd wordt: "Er zijn geen Belgen bij betrokken". Alsof de rest kan stikken!
Sorry, ik moest dit even kwijt. We bloggen toch in de categorie 'bedenkingen'.

Nu ik me toch even mag ergeren rond de media. 'Eigen volk eerst' zou ook passen bij de ijdelheid die ik zie opduiken bij quizprogramma's waar de deelnemers, de kandidaten zeg maar, voor zichzelf applaudiseren. Beseffen die mensen wel hoe dom zij overkomen?! Van een klein kind kan ik dat best begrijpen, maar van een BV die voor zichzelf in de handen klapt? Dat zij maar eens terug gaan kijken naar de opnames om te beseffen wat een belachelijk figuur ze slaan!

Wensen over en weer

         met post- en e-kaart

         met telefoon en gsm

         met fax, bericht, mail

 

Wensen over en weer

         van hand tot hand

         van gelaat tot gelaat

         van oog tot oog

         van hart tot hart

 

Wensen over en weer

         gever, schenker

         ontvanger, begunstigde

 

Wensen over en weer

         uitschrijven, uitspreken

         aanhoren, lezen

 

Wensen over en weer

         het belangrijke, het waardevolle

         in de mens

         naar boven halen

 

Wensen over en weer

bij het begin van een nieuw jaar

         op een of andere wijze

         wil men de aangesprokene

         bevestigen, ondersteunen

         in haar/zijn diepste verlangens

 

Het waar worden van de wens

komt niet zomaar

         uit de lucht

         uit de hemel gevallen

 

De wens zal pas bewaarheid worden

door het engagement

van haar/hem die de wens aanbiedt

- voor zover het binnen de mogelijkheden ligt -

… daar mag de ontvanger op rekenen

 

 

Een goeie morgen wensen

doe je niet met een uitgestreken gelaat

je groet - van harte -

maakt deze morgen net goed…

 

Het ga je goed wensen

geeft zekerheid aan de suikerzieke

         dat de wenser je geen taart voorzet

geeft zekerheid aan de drankverslaafde

         dat zij/hij door de wenser

         niet in verleiding wordt gebracht

 

Zo moge het ook zijn

bij alle wensen

die we in deze dagen

de lucht insturen:

         vrede

         geluk

         gezondheid

         voorspoed

 

Ook in onzegeloofsgemeenschappen

- ieder met zijn eigenheid -

wensen we

dat je thuis mag zijn

     bij één of meerdere van hen

dat je persoonlijk en gedeeld geloof

     er mag gevoed worden

     in woord en teken

dat je medestanders ontmoet

         in het daadwerkelijk beleven

         van Gods mensenliefde.

Guido De Reu 

Ons is een kind geboren
Duizend engelen lieten het horen
Mijn blijde boodschap aan de mensen
Vrede op aarde, aan allen die het wensen. 

Vrede, een uitgestoken hand
Een knipoog of een vriendelijke lach.
Vrede, de vreugde in je hart
Dat je iemand vergeven mag.

Vrede, zo eenvoudig als het kind
Dat iedereen bemint.
Maar als je naar onze aarde ziet,
Begrepen wij het meestal niet. 

Ik geloof dat de vrede van het kind
Ons in liefde ooit eens bindt
Samen met allen die het wensen
Vrede op aarde aan alle mensen.

Holy Father,
God of our yesterdays, our today, and our tomorrows.
We praise You for Your unequaled greatness.
Thank You for the year behind us and for the year ahead.
Help us in Your new year, Father, to fret less and laugh more.
To teach our children to laugh by laughing with them.
To teach others to love by loving them.
Knowing, when Love came to the stable in Bethlehem, He came for us.
So that Love could be with us, and we could know You.
That we could share Love with others.
Help us, Father, to hear Your love song in every sunrise,
in the chriping of sparrows in our backyards,
in the stories of our old folks, and the fantasies of our children.
Help us to stop and listen to Your love songs,
so that we may know You better and better.
We rejoice in the world You loved into being.
Thank You for another new year and for new chances every day.
We pray for peace, for light, and for hope, that we might spread them to others.
Forgive us for falling short this past year.

Toen ik "nog jong en mooi"was startte ik met een soort dagboek. Niet het dagboek met te delen geheimen of  waar ik al dan niet mijn beste looptijden in noteerde; neen het was eerder een dik geruit schrift, omgeven door een mooie lederen kaft waar ik korte bezinningsteksten in neerschreef of de korte inhoud van bepaalde bezinningsweekends die ik toen af en toen volgde. En zo werden er n.a.v. deze ontmoetingen nogal wat bladwijzertjes uitgedeeld - toen erg in de mode - met een fraaie tekening en tekst, en met vaak op de achterkant een bemoedigend woordje van deze of gene gast. Het was ook de tijd van menig trouwpartij, te zien aan de uitnodigingen die in dit boek steken, en de bedankingskaartjes, want toen was het gewoon dat je werd uitgenodigd voor zowel receptie als avondfeest. M.a.w. het was gewoon dat er getrouwd werd. Het was een dure tijd want de huwelijken volgden elkaar snel op en collega's waren er bij de vleet, maar niemand werd uitgesloten.

Het was in die tijd dat ik begon met een aparte bladzijde in dat dagboek met bovenaan: "KERSTMIS 19.." waaronder de namen werden genoteerd aan wie ik een kerstwens had verstuurd. Er naast was er plaats voorzien om aan te kruisen wie en wanneer iets had teruggestuurd. Soms met een bijzondere vermelding, een opkikkertje a.h.w. En telkens waren er ook mensen die na jaren afwezigheid zich plots weer lieten horen.
Ik schrijf inderdaad "Kerstmis", want de kaarten moesten zeker aankomen op Kerstdag. Pas zo was en is deze wens nog zinvol en vooral ook op tijd.
Op de duur weden niet enkel de data bijgehouden maar werden sommige kaarten bij dit jaar bewaard tussen de andere bladzijden, omdat ze uit ofwel India kwamen of van een paar goede vrienden afkomstig waren, of gewoon omdat ze een heel specifieke boodschap bevatten die nu nog levengevend is. Nog andere kaarten waren zo mooi dat ze niet in een doos mochten belanden. Het zijn tastbare herinneringen die plots een heel verhaal oproepen uit vervlogen tijden, een verhaal tussen twee mensen. 

Nu ik zo door dit boek aan het bladeren ben zie ik hoe intens sommige contacten waren en besef ik ook dat we 'toen we jong en mooi waren' blijkbaar veel konden betekenen voor elkaar; zeg maar de wereld wilden verbeteren., en dit op een authentieke manier.

Meteen de vraag zoals ik het daarnet nog hoorde op de radio: "WAAR ZIJN ZE DIE MENSEN?"
Ja, waar zijn ze? Zijn ze gehuwd, werden ze priester, hebben ze kinderen en hoeveel, wat voor werk doen ze .. leven ze überhaupt nog? Ze schreven een laatste wens aan me, en ik aan hen en geen één van beiden besefte dat dit voorlopig de laatste wens was.

JA, WAAR ZIJN JULLIE?
DANK VOOR JULLE VRIENDSHAP, VOOR DIE VOETAFDRUK DIE JE TOT OP HEDEN HEBT ACHTERGELATEN ....