VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

Donderdag 4 februari 2010

vraagje tussendoor

Toen ik recent even door blogland wandelde maakte ik me volgende bedenking:

"HOEVEEL AANDACHT EN TIJD BESTEED JIJ AAN EEN BLOGBEZOEK?"

Het toeval wil, als toeval al bestaat, dat ik gisteren een gelijkaardige reactie las van een blogger, die eveneens blijkbaar niet wordt gelezen en dan maar afhaakt. Waar hebben wij dat nog gehoord?! Inderdaad heel spijtig, want we bloggen niet om de gunst van een ander, m.a.w. om zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen op ons blogje.

Wie met aandacht een blog leest zal er maar enkele goed kunnen doornemen, zelfs niet eens volledig. maar hij zal aanvoelen wat er in de ander omgaat aan vreugde en verdriet, geluk en wanhoop, eenzaamheid en twijfel. Van daaruit zal hij misschien de noodkreet horen van een mens die gebukt gaat onder eigen zwakheid. Hij zal ook zien met hoeveel inspanning een blogger unieke tafereeltjes maakt of muziek wil delen.

Misschien moeten we wat meer aandacht besteden aan één blog, wat dieper ingaan op een stille wenk, al is het ook goed afstand te nemen, want we zijn God niet. Maar beter zo dan gewoon een dagboek te ondertekenen en dan overgaan naar een ander. Er kruipt inderdaad heel wat tijd in het bezoeken van een blog, want daar bezoek je een mens van vlees in bloed, en allen zijn we zeer verschillend. We hebben wel dit ene gemeen, dat we allemaal bloggers zijn die het beste van onszelf willen geven, en dan ook willen gelezen/gezien worden. Een compliment is dan wel graag meegenomen, maar daar hoeven we het echt niet voor te doen.

Geschreven door maarten om 10:46 Stuur door Reageer op dit bericht

4 reacties op dit bericht

krelis5 februari 2010 om 15:16

Goedemiddag Martin, zoals je ziet ben ik ook weer eens aan het bloggen.

Na mijn melding virus, ben ik ook even gestopt met bloggen. Ik heb echter vanaf 27/01 tot nu, je schrijfsels gelezen en ben dus weer op de hoogte. Ik vind het probleem, aardig en duidelijk beschreven. Ook vind ik de reactie's (2?) wel leuk en terzake. Ik lees niet alleen de gedichten en teksten maar zeker ook alle reactie's. Inmiddels ben je weer op de hoogte van het een en ander en rest ons nog je een gezellig weekend toe te wensen. (Heb je inmiddels je vermissing alweer terug gevonden?)

Een statisticus waadde vol vertrouwen
door een rivier die gemiddelsd één meter diep was.
Hij verdronk

Godfried Bomans (1913-1971)

Hartelijk groetend

roze4 februari 2010 om 12:05

Heel goed geschreven Martin

Ik ben het helemaal met je eens ..lezen van blogs kost veel tijd maar wat is tijd? Doordat ik nogal eens in de lappenmand zit..loop ik vaak achter, maar ik ga wel eerst lezen, dan maar soms 3 bezoekjes op een dag.En bepaalde dingen noteer ik als ik weet dat er bij iemand iets bijzonders aan de hand is...dan ga ik daar wat vaker naar toe.Vrienden maak je alleen door er zelf één te zijn, zo is het toch? Er zijn ook dagen dat ik simpelweg te moe ben en tja het huishouden gaat ook door.Per dag moet ik bekijken wat ik aan kan.En wat jij zegt...de week is zo snel om, dat ik vaak aan het einde ervan denk: wat heb ik nu kunnen doen. Ik ben wel dankbaar dat ik veel lieve bloggers vind die me ook bezoeken als het me minder gaat. Ik dank je ook voor je bezoekjes, dat doet me toch wel deugd.Ik hoop dat met jou alles goed gaat en wens je een fijne dag verder.Met een lieve groet van Rozemarijn.

ani4 februari 2010 om 12:01

toeval

het is puur toeval dat ik vandaag eens naar jou blog afzak , voor 't eerst nog wel , denk ik

maar , maarten , mensen lezen wat ze willen en sommige zijn niet bijster blij , wanneer wij onze kommer hier loslaten , elk wat wils hé , jongen , ik stort af en toe wel mijn hart uit ... , allé , tot ziens , zou ik zeggen ?!

marylou4 februari 2010 om 10:55

Hallo Martin

Hier ben ik nog nooit aangelopen.Interessant je blog.Maar je kan mensen niet verplichten alles te lezen.Zoals je zegt komen sommige alleen maar om veel bezoekers op hun eigen blog te krijgen..maar dit is zeker niet zwart wit.Is je blog interessant dan krijg je bloggers die met regelmaat aanlopen en je steunen als het slecht gaat.Er ontstaat een wisselwerking.Als je weet dat er momenteel meer dan 17000 bloggers zijn dan is het normaal dat je ze allemal niet kan bezoeken en er af en toe eentje per toeval ontdekt.Ik kwam in de week op een voetbalblog..(dat interesseert me niet.).dus was ik binnen de korste keren weg.Heb de maker wel succes gewenst.Want voor anderen zal dat blog weer super zijn.Neen zwart -wit is het in bloggenland zeker niet.
Ik kom zeker terug om telkens weer kleine stukjes te lezen
Groeten
marylou

Reageer op dit bericht

Woensdag 3 februari 2010

Haatgevoelens

"Want jij beoordeelt deze zaak op grond van haatgevoelens voor iemand die je nooit hebt ontmoet. Ik ken George Saba. Hij is een goede vriend van me".

Ik heb deze zinsnede aangestipt, beste mensen, toen ik het boek hieronder aan het lezen was. Want in zelfde periode werden twee mensen in de media afgemaakt zonder dat we hen ooit hebben ontmoet, en dan heb ik het natuurlijk over onze nieuwe aartsbisschop en over de winnares van 'de slimste mens'.
Beide mensen worden inderdaad veroordeeld op grond van haatgevoelens, wat nog een stap verder gaat dan vooroordelen.

En wat hebben moslims ons hier aangedaan om hen zo te haten?

Geschreven door maarten om 10:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 2 februari 2010

Smile

Ja, GLIMLACH, het is het tweede beste wat je kan doen met je lippen, en het maakt ook hier de ander gelukkig. We hoeven echt geen stunts uit te halen om een ander gelukkig te maken!

Geschreven door maarten om 17:38 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 1 februari 2010

samen in het leven, samen in de dood

Het is slechts sedert 11 januari ll. toen ik een beeldmeditatie achterliet rond een menselijk drama waarbij twee jonge mensen, pas aan het begin van hun lente, samen de dood vonden. Toen waren er geen woorden voor, enkel een beeld al blijven deze gebeurtenissen ons ook vandaag nog achtervolgen. Ook nu, nog in dezelfde maand, zijn geen woorden te vinden bij voor verdriet bij het verlies van o.a. weer eens twee jonge mensen - samen in het leven, samen in de liefde, samen in de dood.

Je hoort en ziet: "Luik - gasontploffing - dodelijke slachtoffers". Maar wanneer namen en gezichten op twee van deze mensen worden geplakt, dan raakt dit iedereen ten diepste. Vele gedachten gingen de voorbije week door me heen. Ook hier net als toen past enkel maar stilte, en toch al waren de omstandigheden anders - wel bijna even gruwelijk, maar dan van een andere aard -, betreft het hier samen vier jonge mensen, twee aan twee, die hun liefde wilden gestalte geven....

Wat hebben deze mensen beleefd in hun laatste uren samen, vraag ik me dan af? Hoe was het voor Alex en Vicky daar onder het puin, wellicht elkaar vasthoudend en maar blijven hopen op redding. Hij heeft zeker niet voor zichzelf alleen geleefd op dat moment toen hij de brandweer richtliijnen gaf om een dertienjarig meisje te helpen uit het brandend gebouw. Wat hebben deze jonge twintigers elkaar verteld toen ze vreesden voor het ergste en elkaar samen in de dood zouden vinden? ... Misshcien toch nog hun wederzijdse trouw uitgesproken, elkaar vastgehouden ... ???

Vier jonge mensen die deze zomer ergens saman op een terras konden hebben gezeten ...
Het is me respect dat ik deze lijnen achterlaat.

Wij hebben jullie niet gekend, Alex en Vicky, Kevin en Shana, maar België rouwt om uw heengaan ... misschien vooral om jullie liefde voor elkaar.

Mijn christelijke deelneming,
Maarten

Geschreven door maarten om 11:26 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 31 januari 2010

CHANGE!

Geen enkel glas werd ooit terug zand.
Geen enkel brood werd ooit terug meel.
Nooit werd gerijpt fruit terug een bloem.

Verwelkom dan ook elke verandering.
En kies zelf welk soort glas je wil maken.
Wat voor soort brood je wil bakken.
Welk soort fruit je wil oogsten!

Geschreven door maarten om 10:36 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 30 januari 2010

Het verraad van Bethlehem

Het verraad van Bethlehem

Matt Beynon Rees

HET BOEK - FRAGMENT - PERS - BESTELLEN

De held van Het verraad van Bethlehem heet Omar Yussef.Hij is leraar geschiedenis in een Palestijns vluchtelingenkamp aan de rand van Bethlehem, een bescheiden idealist, wars van radicalisme en geweld. In deze Omar Yussef huist een onverschrokken amateurdetective, een Palestijnse Philip Marlowe die hummus eet en gesmokkeldewhisky drinkt.
George Saba is een favoriete oud-leerling van Yussef; hij behoort tot de minderheid van christelijke Palestijnen.Als Israëlische sluipschutters een Palestijnse opstandeling doden,wordt Saba opgepakt op verdenking van collaboratie met de Israëliërs. Yussef, overtuigd van de onschuld van George, begint aan een eenzame kruistocht op zoek naar de werkelijke dader. Niemand helpt hem, dat is veel te gevaarlijk. Maar zijn vastbeslotenheid om de naam van zijn vriend te zuiveren wint het van zijn angst.
Het verraad van Bethlehem is een indringend portret van de Westelijke Jordaanoever, waar Palestijnen in een wereld van geweld, religieus fanatisme en corruptie hun dagelijks leven proberen te leiden; een misdaadroman die de drama’s van dit verscheurde land beter verheldert dan welk essay ook.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 29 januari 2010

dagelijkse gedachte

Richt je hart onafgebroken op het goede.
Hoe groter je goedheid, hoe groter je geluk.
Dhammapada

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 28 januari 2010

Vertrouwen

VERTROUWEN

IS DE BASIS VAN ALLES!

Geschreven door maarten om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 27 januari 2010

nieuw woord

Persoonlijk heb ik het nog niet gelezen noch gehoord, maar een mens die autofreak is of die zoals recent nog het autosalon afdweilde noemt men in het Oosten een AUTOSEXUEEL. .... kan niet altijd even ernstig zijn hé. Maar misschien een woord dat mag worden opgenomen in de nieuwe Van Dale als het er nog niet in staat.
Nu nog een gepast plaatje zoeken ...

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 26 januari 2010

Geloof als medicament

Het medicament had gewerkt, want nog een kwartier voor tijd legde hij de boeken klaar voor het inschrijven van de rekeningen die hij vandaag zou ontvangen. Daarnet had hij het lied ingezet: "Een nieuwe morgen, eenn nieuwe dag", toen de chef zijn bureau binnenkwam. Deze was dan ook verwonderd, want gewoonlijk droeg Bart nog de sporen van de zondag wanneer hij op maandag op het werk arriveerde. De goedhartige chef maakte hem dan ook een compliment wetende dat dit vlammetje het vuur zou doen oplaaien. Zo was Bart nu éénmaal.

Een compliment was voor hem de start om met vol enthousiasme aan een nieuwe dagtaak te beginnen. Voor de mensen die hij die dag ontving had hij een hartelijk woord, zelfs voor diegenen die gehaast waren. Daardoor wou hij zijn vreugde delen met gelijk wie hij ontmoette en vooral wilde hij laten aanvoelen dat het leven de moeite waard was geleefd te worden.

Maar bij Bart lag daar steeds meer in dan het louter menselijke; ja wanneer hij zich goed voelde wilde hij met zijn woord steeds iets evangelisch bewerkstelligen. Zijn goed humeur had soms een te emotionele geloofservazring en -beleving als gevolg. Dat bleek voor hemzelf ook in zijn avondgebeden, die veel langer waren dan gewoonlijk en wel een grote dankbetuiging vormden.

En toch, al kon hij er zelf meestal niet in geloven, toch wist hij dat die manier van omgaan met de mensen gewoonlijk positieve naklanken kende. Dit had hij het best ervaren in zijn onoverschouwelijke corrspondentie, die hij gedrurende drie jaar had onderhouden met zijn vriend.
Die jongen had zich daar werkelijk aan opgetrokken. Maar het was ook gebleken in zijn brieven van sommige ex-klasgenoten, die er gebruik van maakten sommige zaken te schrijven over hun persoonlijk geloofsleven en zo bij hem terecht konden met bepaalde vragen, die ook relationeel gericht waren: hoe konden zij bijvoorbeeld hun relaties verstevigen door het geloof?

...

1976 (maar 'Bart' is nog vandaag dezelfde idealist. Misschien vandaar afgedaan met een 1op5 rencent nog?! Geloven is een moeilijk te slikken en te vewerken medicijn, maar eens geheel opgenomen werkt het levenslang ...

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 25 januari 2010

jaloersheid - een verhaaltje

Honey en Moon keken naar elkaar en dachten: "Ik weet dat jij jaloers bent, maar misschien is dat eigenlijk de onrustvlinder in jouw verliefdheid. Ik zal je geen pijn meer doen en niet meer rondfladderen".

Ja, vroeger een sprookje voor pubers ... Vandaag een echt verhaal, maar nu ook tussen volwassenen, ook al hebben die een relatie, zeg maar meeerdere relaties.

Geschreven door maarten om 10:40 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 24 januari 2010

Afscheid

Het koste hem moeite iedereen de hand te drukken, maar wanneer hij deze gewoonte, die hij anders zo passend vond,zou achterwege laten, zou het voor iedereen duidelijk geweest zijn hoe scheef de situatie nu zat. Vele woorden voegde hij er echter niet aan toe, want ook zijn stem zou hem verraden hebben. Lieve opende de deur voor hem op een manier zoals men de eerste de beste zakenman buten laat. Woorden lagen brandend op zijn lippen, duizenden vragen wou hij haar in één ademtocht stellen, maar wanneer hun strakke blikken elkaar kruisten, kon hij er geen woord meer uitkrijgen. Hij sprong op zijn fiets en zonder verder nog om te zien reed hij zo vlug hij kon haar gezichtsveld buiten. Daar vertraagde hij zijn koers en verweet het zichzelf hierheen te zijn gekomen.

Nooit meer, beloofde hij, noot meer. Ook deze avond was een puinhoop geworden. Alleen en van geen mens gestoord, dat was voor hem de way of life. Zo dikwijls al had hij het voor zichzelf geconcludeerd en de toekomst zou uitwijzen dat dit wellicht de ene ware zekerheid was waarover hij beschikte. Het enige wat hij in zijn leven zonder twijfel kon aannemen of aanvaarden. Zo voelde hij zich gelukkig en wist nu plots met zekerheid dat het de laatste keer was geweest dat hij Lieve had opgezocht. Hij kon gerust zonder haar. Wat geweest was is niets anders dan de noodzakelijke omweg die hij had moeten omleggen om tot deze ontdekking te komen. Hierboven hadden ze het zo gewild.

Hier zou hij bewust een nieuw leven gaan leiden. Weg met alles wat voorbij is. De lijst met zijn vele correspondenten, die zou hij nog wel bewaren voor gelegenheidsgebruik, maar hij zou hen verder niet meer zijn opvattingen en diepmenselijke wensen bekend maken. En hij mocht hoe langer hoe meer ook niet meer zichzelf zijn, zelfs niet meer bij zijn beste vriend. Dit had hij eens meegemaakt toen hij heel vertrouwelijk bezig was over zo een diepmenselijke vragen als liefde en sexualiteit. Toen heeft zijn vriend hem even de rug toegekeerd en is niet verder ingegaan op de vraag van Bart, de vraag die reeds zo lang dwalend in zijn brein, een uitweg had gezocht en nu in de kiem werd gesmoord.

Neen, allen waren nu toch hun eigen weg gegaan en hadden wellicht geen nood meer aan zijn schrijven. Hij zou zijn vele kennissen ook niet meer opzoeken, en zijn vriend Marnix, die wou hij alleen laten in zijn liefde en kon gerust wachten tot zijzelf eens iets van zich zouden laten horen, misschien hun huwelijksaankondiging of zou hij geschrapt worden op de invitatielijst door die jonkvrouw? Het kon hem in feite allemaal maar weinig schelen.

Is de liefde dan toch zo blind of is het dan toch waar dat je nooit dank mocht verwachten? Sprak hij dan toch een vreemde taal of waren de anderen, en dus ook Marnix zoveel zakelijker in het leven? Zou de professor het destijds dan toch bij het rechte einde hebben gehad wanneer deze hem sociale studies afgeraden had en hem had gewezen op een meer nuchter bureauwerk. Neen, die prof had het verkeerd.

-eigen werk -

Geschreven door maarten om 00:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 24 januari 2010

Geven en/of delen

Je geeft niets aan de armen;
je deelt iets met hen.

Dalai Lama

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 23 januari 2010

Love in your heart

Keep love in your heart. A life without it is like a sunless garden when the flowers are dead. The consciousness of loving and being loved brings a warmth and richness to life that nothing else can bring

van een romantische idealist.

Geschreven door maarten om 19:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 22 januari 2010

MAAK TIJD

In de voorbije jaren en in zeer verschillende situaties heb ik om AANDACHT gevraagd, in het algemmeen of heel concreet voor bepaalde personen, jong en oud. Ook vandaag en ditt o.a. n.a.v. zelfde vraag van weeral enkele lezers hier opnieuw mijn hamer die ik graag gebruik ten gunste van, niet wetende waar het zaait kiem.
Daarom maak tijd voor vrienden, collega's, buren, familie, partner. Geef hen aandacht. Sociale steun is de beste buffer, zeker in moeilijkheden wanneer men bij familie of vrienden terecht kan. Dit alles kan juist niet of wel lijden tot stressvolle situaties.
Op vandaag zeker onze aandacht laten gaan naar het voorkomen van stress op de werkvloer. Goede relaties zijn ook daar zeer belangrijk al heb je het niet altijd zelf in handen. Maar precies hier knelt het schoenje, want TE WEING ERKENNING KRIJGENVOOR WAT JE DOET EN EEN SLECHTE RELATIE MET JE COLLEGA'S, OF ZELFS MAAR ENKEL MET JE BAAS, ZIJN DE BELANGRIJKSTE OORZAKEN VAN STRESS.

Geef die mensen allemal aandacht, nu het nog kan en zorg er niet voor dat ze straks zijn afgeschreven, desnoods door één slecht karakter.

Geschreven door maarten om 18:24 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 20 januari 2010

Helaas ook een waarheid!

De vriend in nood wordt snel vergeten.
Wat dan overblijft zijn enkel valse akkoorden ...

waar zijn onze wensen en beloftes gebleven?
nu al uitgedoofd of mee verbrand met de kerstboom?!

Geschreven door maarten om 11:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 19 januari 2010

Zeg goedendag

Toen ik in een instelling voor mentaal gehandicapten liep, riep één van de gasten - een jongen met het symptoom van Down - me toe: "Hey paster!" Ik reageerde niet. Toen is die jongen in zijn gocart gesprongen en tot voor mijn voeten gereden, hij trok zijn rem dicht en riep:"Zie je vies tè?"
Sindsdien zeg ik tegen iedereen goedendag.

Het is zo eenvoudig. Plots word je weer iemand hé,
als iemand naar je zwaait.

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 18 januari 2010

Sociaal media netwerk

Inderdaad de netwerken groeien als paddestoelen uit de grond en zijn haast niet meer bij te houden.
Maar hoe SOCIAAL zijn ze wel? Brengen ze de mensen écht tot elkaar of is het zoals het woord 'media' aangeeft het vooral te doen om enkelingen die er rijk van worden? Ik las zelfs ergens - en sommigen zullen het ook (jammer genoeg moeten beamen) - dat het mensen tegen elkaar opzet, hen kwetst, zelfs als men de ander niet eens persoonlijk kent. Sociale netwerken stellen mensen voor keuzes. En het begint stilaan een epidemie, een chaos te worden. Helaas zien we dat het een sterk wapen is om mensen te doden met woorden. Denken we maar heel concreet aan mensen die gewoon even te lang op de buis komen in een spelletjesprogramma, of aan de pas benoemde aartsbisschop van Mechelen-Brussel. Iedereen ventileert zomaar zijn mening al hebben de meesten vroeger nooit iets van beide mensen gehoord. Er schuilt inderdaad een groot gevaar in deze sociale netwerken, maar ik ontken evenmin dat ze ook een meerwaarde kunnen bieden zoals we hier op SN bezig zijn. Helaas, en dit geldt voor alle netwerken, is het échte sociale leven heel ver te zoeken, worden maar heel zelden echte banden gesmeed en blijven mensen van vlees en bloed vaak eenzaaam achter eens ze hun pc hebben afgesloten.

Geschreven door maarten om 10:18 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 17 januari 2010

Beseffen wij wel

hoe goed wij het hebben?

een eigen bed
mogen en kunnen rusrten
diepe vrede en echte geborgenheid
tijd te over
zelfs vrije tijd
niemnd die ons opjaagt als wild
nooit echt bang hoeven te zijn
...
Natuurlijk meer dan ooit ingegeven door artikel hiieronder
en nog meer door de situatie in Haïti.

Geschreven door maarten om 11:09 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 17 januari 2010

Een graf in Gaza

Een graf in Gaza

Matt Beynon Rees

Omar Yussef, de Palestijnse speurder-schoolmeester, gaat samen met zijn nieuwe baas, de Zweed Magnus Wallender, op pad om scholen in de Gazastrook te inspecteren. Ze komen erachter dat er een leraar is gearresteerd.De autoriteiten beschuldigen de man van collaboratie met de CIA, een aanklacht die door diens vrouw in alle toonaarden wordt ontkend. Tal van incidenten volgen en behalve Yussef lijkt niemand zich er om te bekommeren. Op hem rust de gecompliceerde taak zowel zijn collega te redden als ook een aantal stekelige zaken te ontrafelen.

Met de kleurrijke Omar Yussef loop je door de Palestijnse straten, beleef je zijn angsten, proef je zijn voedsel en deel je zijn woede en hoop. Een graf in Gaza is een verhaalmet een onvergetelijk hoofdpersonage en werpt een genuanceerde blik op de Palestijnse zaak.
Deze roman, die zich in de Gazastrook afspeelt, is hoogst actueel.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

4 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van liefde en vriendschap als sleutel