Als de mensen mij aardig vinden is dat mooi meegenomen, als dat niet zo is niets aan te doen, je kunt de mensen niet dwingen. Maar helaas dat kun je wel. Als je iemand weet te behagen en de sleutel tot hem weet te vinden, dan ben je klaar, dan is zo iemand van jou, dan kan je met hem doen wat je wil.
Het blijkt dat je iedereen kan behagen en dat daar maar heel weinig voor nodig is: begrijpen wat iemand voor mens is, waarvoor hij leeft, hoe hij de wereld ziet, waar hij bang voor is. Zodra je daar achter bent, kun je hem bespelen als een fluit, kun je alles uit hem krijgen.
 
Helaas zien we dat hoe langer hoe meer gebeuren, zowel op professioneel vlak als op intermenselijk vlak. Wat ik hier van wil onthouden is dat je de ander niet kan noch mag dwingen, maar dat wanneer je echt de moeite doet om de sleutel te vinden tot het hart van de ander, en dit zonder een ander in te palmen maar integendeel hem met respect te benaderen, er een bijzondere vriendshap kan groeien en niet voor even.

Het hoeft überhaupt ook niet de bedoeling zijn dat er iets meer uit voortkomt. In bepaalde omstandigheden is het al heel veel waard dat je iemand zo nabij mag zijn, zeker wanneer die persoon alle vertrouwen in de ander heeft verloren. Maar wees dat vertrouwen dan ook waard, zeker als het om mensen gaat die niet zo intelligent zijn, want dan komt inderdaad het tussenverhaal hierboven de kop opsteken.

Toen ik me een tijd terug intens inliet met een persoon die zo depressief was dat hij allerhande pogingen had gedaan tot zelfdoding en verder zocht hoe pijnloos mogelijk dit moest gebeuren, maar hoe ik hem op de duur ook op een ander spoor kon brengen door hem uiteindelijk door te verwijzen naar een psycholoog en naar zijn huisdokter, kreeg ik op een gegeven moment een schouderklopje van een bloglezer met de boodschap: "De NAASTENLIEFDE die je voor hem betoont zal hem veel deugd hebben gedaan".

Toen werd het even sitl en staarde ik naar dat woord. Inderdaad waar horen wij nog het woord NAASTENLIEFDE. Het wordt nergens meer uitgesproken, laat staan neergeschreven. Het lijkt opgeborgen in een ver verleden. Hoe zouden we het dan nog tastbaar kunnen maken in onze maatschappij?! We durven dat woord niet meer te gebruken want we zouden ons wel eens belachelijk kunnen maken. En in feite heeft dit allemaal te maken met de secularisatie. Want het begrip 'naastenliefde' is een bouwsteen van ons christelijk geloof, van wat wij als kerk proberen te zijn. Het is inderdaad uit naastenliefde dat ik zoveel energie heb gestoken in die persoon, een liefde gebaseerd op eigen geloof en vertrouwen. Pas zo kan en mag je de term 'naastenliefde' gebruiken.
Ook al was de ander helemaal niet gelovig noch praktiserend.

NAASTENLIEFDE, voorwaar een woord dat we terug moeten uitvinden!

De voorbije jaren valt de verkiezingsdag nogal vaak samen met vaderdag of omgekeerd.
Hoe dan ook is het dus voor mij telkens een grote vanzelfsprekendheid voor wie ik het bolletje inkleur naast een naam, want meer dan alle reclameaffiches is er maar één man die mijn stem verdient en die gaat dan ook  vandaag van ganser harte en vol dankbaarheid naaar VADER!

'Jullie groeiden allemaal op met mobiele telefoons, iPods; sms en email. Jullie kunnen een feit, een liedje of een vriend bereiken door simpelweg op een knopje te drukken. Maar echt indrukwekkende prestaties, blijvend succes, dat bereik je niet in een vingerknip.'

 

Barack Obama

 

Wat heet "klaar zijn voor het leven"?
Helaas lijkt het op vandaag voor de jonge generatie vooral het tegendeel van de idealen van vroeger.

Men is erop uit zijn naaste te verloochenen, te bedriegen, zelfs af te persen ...of er in elk geval geldgewin aan over te houden.


Of hoe dom een mens kan zijn.