Bidden is zalven

De kerststal leert ons
hoe we kerk kunnen zijn vandaag.

Mensen in een kring bijeen geschaard
rondom het Kerstekind:
biddend vol vertrouwen.

Een kerk die onderdak biedt
aan de herders van vandaag:
mensen in de marge van de samenleving.

Met aandacht ook
voor mensen uit het Oosten:
vluchtelingen en migranten.

Waar wij ons kwetsbaar en broos durven opstellen,
bewust van de koude kilte om ons heen:
daar weerklinkt de warme zang van engelen.

Moge het visioen van Kerstmis
het komende jaar aan ons gebeuren:
dit is alvast mijn nijn gemeende Kerstwens!

Draag zorg voor de naam en de faam van anderen. Thomas van Aquino schreef het al 1.200 jaar geleden: 'Iemand zijn naam kapotmaken is niet alleen onrecht, maar diefstal'. Zelfs als het waar is wat we over anderen doorvertellen. Roddelen doe je niet, hoe prettig het ook is. En dat gebeurt dagelijks in, de buurt, op het werk, in de media, door beschuldigingen of insinuaties.

Zorg voor de goede naam van anderen als het moet, riskeer daarbij je eigen faam, zeker als die anderen zelf een twijfelachtige faam genieten, een verleden meedragen. Dat is Kerstmis hier en nu!

In een keuken, bijna tegen de middag .... is de nog thuiswonende zoon van 23 zijn moeder aan het helpen terwijl ze een gemoedelijke moeder-zoon-babbel hebben, o.a. over het feit dat zoonlief wellicht binnenkort het huis zal verlaten om samen met zijn vriendin een eigen nestje te bouwen.
Moeder heeft altijd een goede band gehad met haar zoon, maar evenzeer met de veel jongere zoon en haar ondertussen gehuwde dochter. Terwijl ze zo bezig zijn over toekomst, zeker nu de oudste op zoek is naar een geschikte betrekking, zegt de zoon opeens dat hij eigenlijk niet direct denkt aan het huis en de thuis te verlaten. Moeder stopt met aardappelen schillen, kijkt hem aan met openvallende mond en vraagt dan waarom hij nog veel langer hier wil blijven wonen, ook al beseft ze dat het voor haar een groot verlies zal zijn eens hij zijn vleugels heeft uigelsagen. Dan zegt haar zoon heel eenvoudig dat hij niet wil dat zijn jongere broer alleen achter moet blijven bij zijn ouders, en dat hij het nog wel enkele jaren zal 'trekken bij ma en pa', tot 'broerke' nog wat ouders is.
Is dit geen mooie broerderliefde?! Maar wellicht ook eeen teken van een warm nest dat beide jongens en hun zus kregen en krijgen. Een nest waar ook papa wellicht een aardige rol heeft gespeeld. Ja, er zijn nog mooie verhalen te bespeuren als je maar goed toekijkt. Dit wilde ik toch even met jullie delen!

We naderen het einde van dit jaar, of beter gezegd een begin van een nieuw werkjaar. Velen zullen zich herkennen dat dit voor vele werkgevers en diensthoofden het uitgelezen moment is om tijdroosters te wijzigen tot zelf grondige reorganisaties op de werkvloer door te voeren, meestal zonder inspraak van betrokkenen.
Maar al gauw komt vast te staan dat een systeem verneukt is, en krijgen de mensen die ermee moeten werken daar altijd de schuld van en nooit degenen die het bedacht hebben. En dan is er stress?!

Ze bestaan, mensen met een goed gezond verstand en die zich niet laten doen door dromers en domoren, en toch laten sommigen onder hen hun leven bepalen door een aaneenschakeling van relaties met lichtgewichten, drugsverslaaafden, mannen met depressies en charletans. Liefde of eigenliefde?

Ken je het verhaal van de ratelslang die aan het paard vraagt om hem over een rivier te dragen die buiten zijn oevers is ggetreden? Nee?

De slang zegt: "Breng me in veiligheid," maar het paard zegt: "Nee, vergeet het maar. Je zult me bijten als ik je in mijn buurt laat." De slang zegt:"Als ik je bijt, gaan we allebei dood." Het paard begrijpt wat hij bedoelt en laat hem op zijn rug. Halverwege de overtocht, bijt hij hem. "Nu gaan we allebei dood," zegt hij. "Waarom heb je dat gedaan?"
"Omdat het mijn aard is."

Moraal van het verhaal: Je raakt eraan gewend om gebeten te worden als je verliefd bent. Je raakt gewend aan het gif. Je gaat er zelfs naar verlangen.

Christus is gekomen om brood te geven aan de wereld, in alle betekenissen van het woord, dus ook brood voor het lichaam. Het hongerprobleem zou ons geweten nooit met rust mogen laten. Er is maar één oplossing: dat wij vrijwillig onze luxe verminderen om anderen te laten leven.
'Elk kledingstuk in je kast dat je niet nodig hebt, 'zegt Ambrosius, 'behoort je niet toe.' Meer nog, als onze broeders en zusters sterven van de kou, moeten wij ons ontlkleden voor hen. Deze vraag dringt zich mer dan ooit op nu we in eigen land beelden zien van mensen die sterven van koude en ontbering. 'Geef ons heden ons dagelijks brood' betekent dan ook dat wij recht doen aan allen, heel zeker nu!