GEEF

Zopas gelezen in "De Standaard" :

Echte vrienden kennen jouw verhaal en hebben geen Facebook nodig om jouw doen en laten te volgen. En dan gebeurt het toch dat jij je laat beïnvloeden, of gewoon wordt uitgenodigd door een goede vriend of een oude bekende om toe te treden tot een gelijkaardig sociaal netwerk. Het gebeurt ook dat in een momnt van zwakte je een ander toelaat op messenger .. die er dan ook voor heel lang blijt. 'Zwakte' ? Ja, noem het een verlangen naar, een hunker naar nabijheid, een moment van eenzaamheid. En dan vind je tussen al die 'vrienden' nogal veel vereenzaamden, mensen die, hoe jong ze ook nog zijn, blijkbaar dag en nacht alleen zijn, geen werk hebben en zo toch bij iemand 'denken' terecht te kunnen, al worden ze soms precies daardoor ook gebruikt, misbruikt zelfs; want met alle respect, velen van hen ziten met een laag zelfbeeld, hebben geen mooie opvoeding mogen genieten of zijn door hun geaardheid geïsoleerd. Heel vele redenen voor sommigen om heel veel 'vrienden' te hebben. Anderen voelen zich zelfs geroepen die ander met raad en daad bij te staan, maar indeien je die ander zijn leven, zijn verhaal niet eens kent, in het beste geval mar iets vermoedt wat er bij hem of haar omgaaat, dan zal een nota op Facebook, Netlog, Hyves, Messenger daar maar weinig meerwaarde aan geven, integendeel. Pas bij echte vrienden van vlees en bloed kan je uw verhaal kwijt. En ik ben er me van bewust dat velen nu willen in de pen kruipen om op bovenstaande te reageren, want een sociaal netwerk, net als ons eigenste SeniorenNet kan nog de enige plaats zijn waar je de ander vindt. Ik wens dan vooral deze mensen een 'gelukkig nieuwjaar' en waar wij daar normaal aan toevoegen: 'en vooral een goede gezondheid', wil ik dit veranderen in ' de nodige draagkracht uw minder goede gezondheid te dragen'.

De mensen in bed worden de dag van vandaag
hoe langer hoe meer “vergeten”
door papieren en pc rompslomp.

In het afgelopen jaar heb ik me misschien nogmaals te veel gefocust op mensen die weinig aandacht krijgen, en dat is ook goed, maar dat kan je maar (volhouden) door ook echt eens tijd te maken voor goede vrienden. Vrienden bij wie je helemaal jezelf kan zijn. Aan wie je kan toevertrouwen wat je pijn doet - misschien de ontgoocheling omdat je niet bereikte bij deze of gene waar je zoveel hebt in geïnvesteerd; of omwille van de diepe pijn die velen tten diepste hebben geraakt - ook ondergetekende - bij wat in het bisdom Brugge gebeurde, en verder uitdeinde over gans Vlaanderen ... -en wat je gelukkig maakt. Het zijn inderdaad slechts bepaalde dingen die je écht met je goede vrienden kan delen, zonder schaamte.

Het zijn die vrienden op wie je kan rekenen; die vrienden, al hadden ze niet echt tijd, die straks graag met jou de overgang van oud naar nieuw willen vieren.
Het is pas wanneer je zelf deze warmte ondervinden mag, dat je ook weer kan openstaan voor die anderen die schreeuwen om aandacht, een aanraking, een woord van hoop.

Neen, er is niets verkeerds aan om jouw beste vrienden te koesteren.
Vriendschap en liefde ... weet je wel.

Aan allen alvast een mooi en deugddoend blogjaar gewenst!

“Het is niet omdat ik over ouders en grootouders spreek, dat ik diegenen onder u zou vergeten die ongehuwd zijn gebleven zonder daar zelf voor te kiezen, eenvoudigweg omdat ze, om uiteenlopende redenen, nooit de zielsverwant gevonden hebben waarmee ze hun leven zouden kunnen delen. En ik vergeet ook de weduwen en weduwnaars niet, zij die gescheiden van elkaar leven en zij die uit de echt zijn gescheiden, gekwetst als ze allebei zijn door een pijnlijke scheiding, zij het op een verschillende manier. Op dit feest van de Heilige Familie nodigt de Heer u uit om, als u op welke manier ook te kampen hebt met eenzaamheid, die samen met Hem te beleven. Want als de Heer is gestorven in uiterste eenzaamheid, in de steek gelaten door de mensen en schijnbaar zelfs door zijn veelgeliefde Vader, dan is dat om met zijn aanwezigheid bij ons te wonen in al onze eenzaamheid.”


mgr. André-Joseph Léonard
uit KERKNET

De kerststal leert ons
hoe we kerk kunnen zijn vandaag.

Mensen in een kring bijeen geschaard
rondom het Kerstekind:
biddend vol vertrouwen.

Een kerk die onderdak biedt
aan de herders van vandaag:
mensen in de marge van de samenleving.

Met aandacht ook
voor mensen uit het Oosten:
vluchtelingen en migranten.

Waar wij ons kwetsbaar en broos durven opstellen,
bewust van de koude kilte om ons heen:
daar weerklinkt de warme zang van engelen.

Moge het visioen van Kerstmis
het komende jaar aan ons gebeuren:
dit is alvast mijn nijn gemeende Kerstwens!