volkswijsheid

Eigenlijk vond ik niet direct een gepaste titel voor dit blogje, maar na even denken kwam 'danken' bij me op; want precies op Valentijn kreeg ik de rozen teruggeschonken die ik jaren terug met sommigen onder jullie heb gedeeld. Zo zie je maar dat sommige dingen gekoesterd worden; dat een eenvoudige foto - al vind ik persoonlijk nog altijd één van mijn betere foto's -, wellicht met een bijgaande tekst of tijdens een chatgesprek een begin maakte van een jarenlange mooie vriendshap.


VRIENDSCHAPSLIEFDE noemde ik dat toen heel graag.
Het schone van nu is dat deze foto een mooie bewerking kreeg die ik graag met jullie deel. Natuurlijk gaat mijn dank uit naar die persoon die me al die tijd heeft gevolgd, in goede en kwade dagen. Ja, ook dat is SeniorenNet.

ver en toch dichtbij

Zo zou ik beknopt de beleving van deze misdaadroman ,waar eens geen wapens aan te pas komen, willen aanbevelen. Ik heb de koffie laten koud worden, niet langer naar de klok gekeken en hoopte vooral dat er geen einde aan dit verhaal zou komen. Telkens duikt een nieuw personage op dat zo goed wordt getekend door de auteur dat ik dacht 'eindelijk de dader', maar moest wachten tot op het allerlaatste einde. Leest u maar met me mee! Maarten

Sandro Cellini, een voormalig rechercheur van midden vijftig die zijn baan bij de Florentijnse politie is kwijtgeraakt, is op aanraden van zijn vrouw Luisa een detectivebureautje begonnen. Op een regenachtige ochtend in november meldt zich zijn eerste klant: de treurende weduwe van een bejaarde, joodse architect. Deze vrouw gelooft niet dat haar man zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie denkt.

Ook voor Sandro Cellini lijdt het geen twijfel dat deze Claudio Gentileschi, overlevende van de kampen en al zijn leven lang lijdend aan depressies, zelfmoord heeft gepleegd door zich te verdrinken in de Arno. Aanvankelijk ziet Cellini het als zijn voornaamste taak de weduwe in haar rouw bij te staan. Maar wanneer hij in de stromende regen de laatste uren van Gentileschi probeert te reconstrueren, stuit hij op onverklaarbare zaken. Dan wordt in Florence een jonge Engelse studente vermist. En terwijl het water van de Arno stijgt en men moet vrezen voor een herhaling van de rampzalige overstroming van 1966, neemt Cellini"s onderzoek een nieuwe en grimmige wending en begint een race tegen de klok - en tegen het water.

Volgens de nieuwe evangelisatie die aan de gang is in India, maar o zo universeel, ook al denk ik dat sommigen onder jullie zich de wenkbrouwen zullen fronsen. En toch, we hebben vele waaarden ingeruild tegen instant.

Liefde is ... 
Het zit er weer aan te komen, de dag die rood kleurt van de hartjes en overloopt van zeemzoetigheden, Valentijnsdag. Je kan niet anders dan meedoen aan de hetze, anders zou je wel eens tegen een knorrige partner aan kunnen lopen. Verras hem/haar dit jaar met een kleine attentie die zoveel zegt .

Met bovenstaande worden wij zelfs door SeniorenNet uitgenodigd mee te stappen in deze mallemolen. Maar is het wel waar wat men ons voorspiegelt dat 'we niets anders kunnen dan meedoen'?! Zelf denk ik dat we sterk genoeg staan om niet mee te heulen met de massa. Voor velen die een geliefde moeten missen om welke reden dan ook lijkt zo een opgeklopt gedoe ergens op de drukte die heerst rond het eindejaar, waar men zich 'prettig' moet voelen en dan ook maar de winkelstraten afdweilt om toch maar iets te kunnen geven al is het vaak niet van harte, maar het moet nu éénmaal. Zelfde geldt voor Valentijn. 

Ik doe helemaal niets af aan het feit dat je de geliefde eens in de bloemetjes mag zetten. Zelf een kaartje krijgen kan inderdaad ook deugd doen. Maar hou het dan in elk geval persoonlijk. Misschien zitten er wel ook nu mensen te wachten op een attentie van je, al was het maar een telefoontje. Natuurlijk gun ik jullie oprechte liefde en warme vriendschap, maar dit mag zich niet beperken tot die ene 'rode-hartendag', net zoals onze eindejaarswensen ook elke dag mogen, ja soms moeten herhaald worden.

Valentijnsdag, mischien een kans om iemand weer het licht in de ogen te laten zien na eeen zoveelste mislukking, een tweede, een derde kans bieden. Of word ik nu te ernstig? Neen, liefde mag geen hetze worden, want dan is de betekenis van liefde er al lang van af.

Zal de ernst maar wat opfleuren met de Valentijn die misschien jouw leven binnenkomt ...
 

Soms denk ikdat ik het verdien dat niemand van me houdt.
Houdt er wel iemand van me?
Wat moet ik doen? Kan ik überhaupt iets doen?
Wat zou er gebeuren als ik helemaal niets meer doe?

Een lichamelijke relatie aangaan zonder liefde was voor me tot nu toe als christen ondenkbaar.
En ik weet dat dit door onze strenge opvoeding mede bepaald is dat  ik me niet lichamelijk kan overgeven. Maar hoe kan ik je vertellen wat ik voor je voel zonder dit niet met mijn lichaam te tonen?! Bestaan we niet allemaal uit stukjes van de mensen met wie we een relatie hebben gehad?
Neen, denk daarom niet direct aan vele losse contacten; maar misschien is dit op vandaag een zekere uitweg om te leren aanvaarden dat er toch iemand me lief heeft, en niet voor even of voor zijn of haar plezier...

Tijd om te gaan leven!