Als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren, is het wel dat je het verleden niet meer kunt veranderen, ongeacht hoe graag je dat zou willen. Het enige wat je kunt doen, is het heden veranderen.

Op deze dag van Lichtmis verwijs ik graag naar mijn blog 'geloven'.

https://blog.seniorennet.be/geloven/

 

Goede vrienden,

Bij het begin van het nieuwe jaar
wil ik u heel oprecht danken
voor uw inzet in deKerk,
ook in moeilijke tijden.
U doet het vrijwillig en onbezoldigd,
als een dienst aan de geloofsgemeenschap
van ons bisdom.
U doet het omdat uzelf ook christen bent
en een leven volgenst het evangelie belangrijk vindt.
Op veel terreinen bent u werkzaam
en in verschillende verantwoordelijkheden.
Maar samen werken we aan de opbouw
van dezelfde Kerk,
in dienst van hetzelfde Evengelie.
Met deze enkele woorden wil ik u zeggen
hoezeer ik uw werk waardeer.
Ik ben u zeer dankbaar.
Ik hoop dat de taak die u vervult
u veel vreugde en voldoening mag schenken.
Van ganser harte wens ik u allen
een zalig en gelukkig 2011!
Moge de Heer u zegenen
en in zijn liefde bewaren.

+Jozef De Kesel
Bisschop van Brugge

Het blog zal wellicht nooit van naam veranderen; het is zowel gebaseerd op liefde en vriendschap maar wel met het geloof als dragende kracht.
Zoals jullie ondertusen wel al weten gaat mijn liefde uit naarr mensen die niet perfect zijn, maaar wel hun best doen; mijn liefde voor God, Die ieder van ons begrijpt, Die er nooit van uitgaat dat een van ons buiten zijn bereik zou zijn; Hij Die zich door de tijd en geschiedenis heen beweegt om Zichzelf aan ons te openbaren. Hoe sterker die band wordt met God, hoe nadrukkelijker mijn band met mensen die uit de boot vallen., of we nu van Paulus of van Christus zijn, om het met de woorden van het Evangelie te zeggen van zondag laatst.

bijstand, liefde en troost
zouden grondbegrippen moeten wezen voor iedereen die met oudere mensen omgaat ...

Het is altijd leuk als een uitnodiging in de bus valt, en dat was ook deze keer weer niet anders. Maar na de uitnodiging te hebben gelezen, nog meer denkend aan de afzender die zo vriendelijk was nog aan me te denken en me dus niet van één of andere lijst heeft geschrapt, gaat mijn volgende gedachte al gauw: Hoe geraak ik er deze keer daar ik over geen vervoer beschik. Ik weet ondertussen al lang dat maar weinigen staan te trappelen om me een lift te geven, zeker als het minstens een uur rijden is. En zo heb ik de aanstelling an een vriend-priester moeten missen ... Jawel, u leest het goed: een VRIEND .. daarna nog een uitnodiging voor een parochiefeest dat ook niet direct bij de deur was; en dus ligt ook weer een uitnodiging waar ik niet zal kunnen op ingaan, waar mensen me wel verwachten .... Doe ik dan zlef misschien geen inspanning? Toch wel, heb soms meerderen gebeld of gemaild, maar allen hadden of hebben we een excuus. En dan antwoord ik al even gelaten "ik begrijp je".
Wat ik hier wil zeggen is het feit, hoe klien je mindervaliditeit ook moge zijn, of om welke reden een mens geen wagen heeft, je er al op voorhand aan de kant wordt gezet.
Het doet me denken - al mag ik deze vergelijking niet maken - aan de armen in het Zuiden. Ook zij die geen geneesmiddelen kunnen betalen, lepra of aids hebben, worden aan de kant geschoven, geminacht. Er wordt op hen neergekeken.
Ook in ons eigen "rijk" landje wordt neeergekeken op mensen met een al dan niet fysieke handicap.
En zo zie ik nog maar eens een uitnodiging aan mijn neus voorbijgaan.
Ooit heb ik de moeite gedaan mensen aan te spreken waarvan ik dacht dat ik met hen naar een blogmeeting kon gaan, om even in ons blogland te blijven ... Ook daar nul op her request!
Neen, ik zeur niet, maar het is wel de realiteit en dat niet deze van mij alleen.