Het gevoel dat me bezig houdt is er één van : doe ik het wel goed, in Zijn naam en Zijn woord.
Ieder van ons heeft (normaal) familie, goede vrienden (m/v), goede kennissen (m:v) en ook mensen met wie we maar af en toe contact hebben.Alles bij elkaar zijn dit de mensen die er toe doen in ons leven, ook de vreemde die we goedendag zeggen of de man/vrouw die we straks misschien tegen komen.
En net daar ten opzichte van de mensen in mijn leven heb ik het soms moeilijk, soms lukt het me zelfs niet, om daar altijd even goed mee om te gaan, zover zelfs dat ik mijn andere kaak zou moeten tonen. Bij sommige mensen lukt me dat echt niet. Door hun houding, gedrag, wat ze zeggen of juist niet zeggen, kan ik er met de beste wil en doorzettingsvermogen niet toe komen om daarbuiten een goede dag (en eerlijk dat lukt me soms niet) ook maar iets van aandacht aan te geven. De meeste ken ik al lang en vroeger dacht ik daar niet bij na. Ik liet hun hun giftige pijlen maar afschieten, dacht altijd wel dat ik het verdiende.
Hoe moet ik nu verder?Leer ik aanvaarden dat ik niet met iedereen overeen kan komen of blijven komen ?Zal ik iets aan mijn kijk op de situaties veranderen ?
Ik weet niet hoe ik hier mee kan leren omgaan. Ik wens die mensen absoluut geen kwaad toe, vergeving is er ook geweest, en toch blijft dit me bezighouden.
Het was een vraag die ik kreeg van blogger die ik wel even met jullie wil delen. Wie zijn lich daar wil laten over schijnen mag me daar een antwoord op geven. Dan kan ik die persoon misschien verder helpen. Ik zie jullie antwoord graag tegemoet via gastenboek of mail; want ik denk dat velen zich hier herkennen.
4 reacties op dit bericht
Daar heb je helemaal gelijk in lieve Maarten
We moeten altijd daar zijn voor degenen die ons nodig hebben, al sta je vaak machteloos om te helpen lieve vriend.Ik vond het fijn dat je bij me op bezoek kwam met lieve woorden en begrip. De wil is er van mijn kant wel degelijk om vaker contact te leggen, maar ik kanhet vaak gewoon niet bijhouden...ik ben zelf ook niet zojong meer en het kost steeds meer moeite om ieder te bezoeken die ik graag mag. Ik kom wel regelmatig bij je lezen hoor.Deze winter kon ik ook merken dat mensen niet meer vanzelfsprekend voor elkaar klaar staan zoals wij dat vroeger wel deden. Buren denken er niet aan om ook ons stoepje eens sneeuwvrij te maken..manlief is ook al 70 en doet wat hij kan, maar een beetje hulp van de naasten...vergeet het maar. Eigenlijk wel spijtig maar het is niet anders. Hou altijd de moed erin vriend, ook jij bent meer waard dan je denkt. Ik zal proberen weer wat vaker van me te laten weten...maar vergeef me als het niet lukt. Geloof in God maar ook in jezelf. Ik wens je alle goeds toe met lieve groet en een dikke knuffel van Rozemarijn.
helemaal mee eens
Oudere mensen worden zo snel als dom bestempeld......vaak dingen uit handen genomen waartoe zij zelf best nog in staat zijn!!
Wens je n aangename dag!
Lieve groetjes warme knuffel maatje
dag Maarten