zonder woorden

Voor de zwaar getroffen bevolking van Japan:

voor de Japanse hulpverleners,

voor allen die in het puin zoeken naar nabestaanden,

voor allen die met de moed der wanhoop de getroffen gebieden doorzoeken:

God, barmhartige Vader,

zegen allen met uw kracht.

 

Voor alle Japanse broeders en zusters die niet konden ontkomen aan de ramp;

voor hen die dierbare familieleden verloren,

voor diegenen die nog leven in onzekerheid en hopen op een teken van leven:

God, barmhartige Vader,

zegen hen met uw troost.

Toen ik deze week op de radio hoorde rond water gezien de 'waterdag' en ik enkele verhalen hoorde hoe groot de tegenstelling is tussen wij die gewoon maar een kraan hoeven open te draaien om aan water te geraken, en dit in tegenstelling waar mensen soms kilometers moeten wandelen om water te halen, en dit nog veilig thuis te brengen - want hoe gauw is een ongelukje niet gebeurd, schoot me plots een belevenis te binnen tijdens een reis doorheen de woestijn. Men had ons aangesppoord zo veel mogelijk water mee te nemen. Ook de organisator zorgde voor genoeg bidons water voor in de bus tijdens de reis.

Terugkomend van een klooster temidden de woestijn was alle drinkwater op dat we met ons mee droegen. Gelukkig was er een gids, zegge en schrijve tien jaar oud, die ons te midden die uitgestrekte zandvlakte precies een waterput kon aanwijzen. Je zou er als toerist gewoon aan voorbij zijn geegaan. De jongen liet ons even alleen en kwam toen terug van heel ver met een emeer en een lang touw in de handen. Hij liet het touw naar beneden en haalde met zijn emmer water naar boven, zodat onze drinkbusssen terug gevuld konden worden. We waren die gast natuurlijk bijzonder dankbaar. Toen verdween hij weer ergens achter een zandheuvel. Zijn taak at erop, wij dankbaar en de lokale gids zal hemwel iets hebben toegestopt.

Wij moesten verder met onze bus, en dan zien we het gebeuren. Eens de jongen terug naar de volgende groep op stap is die hij van water zal voorzien, zien wij een oudere gast plots opduiken die blijkbaar de plaats waar de jongen zijn emmer had verborgen die emmer met zich meenemen, er mee een eind verder loopt om dan die zo ver mogelijk weg te werpen. Wij konden enkel maar toezien terwijl onze bus al wegreed, maar waren allen - en wellicht tot nu toe - zwaar aangedaan om wat die kleine was aangedaan. Water was voor hem zijn broodwinning, misschien moest hij er ook wel van leven in die hitte, en wat met zijn 'meester', en de toeristen die bij een put belandden waar geen materiaal voor handen is.

When we truly realize that we are all alone is when we need others the most - Pray for Japan

Ja vrienden, wat kan er heerlijker zijn en gelukkiger maken dan plots een telefoon te krijgen dat jouw ourders op bezoek komen, zeker als je dacht dat dit nu heel wat moeilijker - zoniet onmogelijk zou worden - nadat beiden een heel moeilijke winter met zware gezondheidsproblemen hebben doorgemaakt, waar één van hen zelfs bijna een eed had gedaan de wagen aan de kant te laten staan. Oké, die wagen zal voor nu nog wel bestuurd worden door zus lief, maar is alvast een mooi begin wat me vandaag heel dankbaar, zeg maar héél gelukkig maakt.
Ik dank dan ook allen die voorbije maanden meegeleefd hebben, meegebeden hebben, zelfs diep geloofde in het sturen van engelen om zowel mij als hen bij te staan. De boodschap van die engel is waarheid geworden. Er zijn vele vormen van gebed. Laat me vandaag ondanks deze vastentijd een dankgebed richten, en dan mag er zeker een goed stuk taart bij!

Dankbaar,
Maarten

Laat ons deze avond bidden voor de deken van Kortrijk die dood werd aangetroffen in het water na wekenlange ongerustheid over zijn plotse verdwijning. Moge God de Vader Hem ontvangen in Zijn Liefde die geen einde kent.

Ja dit is voor mij de samenvatting van alles wat ik hoorde en las op verschillende fora en chatsessies de afgelopen maanden. Het zijn deze woorden van één van die mensen die me hebben geraakt. Naast even plezier beleven in een instantdate, of na uren de datingsite af te lopen zonder één enkel resultaat, verlangt men uiteindelijk naar warmte, warmte en genegenheid die langer mag duren dan een nacht. Mensen zijn allen zo hartstochtelijk naar die éne ware relatie op zoek die mag blijven duren, en moeten het dus blijkbaar stellen met 'even warmte' te mogen ervaren. De redenen naar het  waarom zullen zeer divers zijn om zich niet langer te binden aan die ene partner. Anderen zijn dan weer bang echt verliefd te worden en houden de boot af. Nog anderen zoeken enkel maar jong(er) en slank.  Wat me sterk opvalt is dat vooral mannen nog noit zoveel tederheid hebben gezocht, zelfs bij een andere man. En dat heeft hoegenaamd niets meer met geaardheid te maken. Ligt dit aan normenvervaging, 'de nieuwe man' of toch aan een gebrek aan stabiele relaties. Of mag veel wat jaren verdrongen was nu zijn uitweg vinden bij een ander, een 'vreeemde man'.
Ja, misschien is dit stukje anders dan de andere, maar laat ons niet om de werkelijkheid heen draaien. Pure esthetische lichamelijkheid kan echt mooi zijn maar daar ontbreekt vroeg of laat dat verlangen naar warmte.

Vasten beleven is met je hoofd (bewust) je hart alle kansen geven.

Klinkt veel gemakkelijker als je de dingen leest die je in deze tijd ontvangt via nieuwsbrieven, dagelijkse gedachten of mails dan de werkelijkheid van elke dagdagelijkse dag. En zelfs als je er bewust mee wil omgaan kunnen je goede bedoelingen al gedwarsboomd zijn door de houding van de ander of door je eigen slecht karakter.

Misschien is dit wel de betekenis van het kruis tegenkomen. Je hoeft niet altijd direct te denken aan lijden en dood als het woord kruis valt in deze veertigdagentijd. Mogen we juist dan mensen ontmoeten die ons willen ondersteunen, bemoedigen. Het kan gewoon de buurman zijn.

Spreek het vooral uit als je iets tegengaat. Dan pas kan je verder met je vasten, zonder die steen die op je hart en verstand gelegd werd.
Want alleen kunnen we het niet. We zijn samen onderweg zoals op de tekening die me werd doorgemaild van Karin, mijn eerste blogvriendin waarvoor dank voor het gebruik hier.

Ja, vasten gaat om het hart zoals vriendschap en liefde. Om het met Clouseau te zeggen: "Het zit vanbinnen". De ene hand hoeft niet te weten wat de ander doet. Het is vanbinnen dat je wil veranderen, en daartoe is deze tijd je gegeven!

Het verwondelijke tot verbijsterende van kantoren is dat zoveel mensen zo een groot deeel van hun leven daarin door kunnen brengen en dan nog de overtuiging hebben dat hun tijd goed besteed is.

Het is iets dat inderdaad door velen in stilte gedacht of soms zelfs luid geopperd wordt door mensen die werken met hun handen, zij het in tuin of garage, want daar zijn resultaten zichtbaar. Want zeg nu zelf: wat doe je met filosofie en psychologie? Allemaal lucht! Misschien hebben jullie dat ook al mogen ervaren/gehoord. Moeilijker wordt het wanneer hand- en hardwerkende vaders zien dat hun zoon of dochter die richting ingaat waar hij of zij 'hun broek maar zullen verslijten' in dat kantoor. Dan komt toch vroeg of laat de bedenking, eens persoon in kwestie thuis komt met klachten zoals stress.

Jij stress? Van een ganse dag op je gat te zitten; je hebt niet eens iets gedaan. Kijk maar naar het werk van mijn handen!
Ja, werken met de handen kan misschien meer voldoening geven voor velen, maar onze maatschappij is nu éénmaal zo geëvolueerd, want zelfs de 'handwerker' zit 's avonds voor zijn pc, al 'brengt het niets op' klinkt stem van vader nog lang na ...

De discussie over zwaar werk zullen we hier maar even laten rusten, want wie werkt hard, hangt meestal af van de persoon zelf, of hij nu handenarbeid doet of kantoorwerk.