MOED

Nog even inhaken op wat ik eerder neerpende en dan proberen af te sluiten al zal bloggen over liefde nog daarmee geen einde nemen. Maar wat ik recent las bij Edmund Wilson, daar plaatste ik een grote IK naast in potlood en ik dacht meteen dat ik gelijkaardige dingen had geschreven die nogal een zelfbeeld kunnen weergeven. Dus zo alleen ben ik ook niet met deze gevoelens. Vandaar dit citaat al bezit ik niet die afschuw waarvan sprake is.

"Het was of de hoofdpersoon, Frédéric Moreau, met zijn grote, vurige maar vage verlangens, zijn besluiteloosheid, het gebrek aan een doel in zijn leven en zijn afschuw van zichzelf het beeld weerspiegelde dat ik van mezelf had. Het jarenlang liefhebben zonder dat het rgens toe leidt, (of heeft ondergetekende misschien toch wel véél meer betekend vooor anderen dan hij zelf beseft?), van artistieke en literaire ambities, (Linda, waar heb je dat nog recent geschreven?!) die geleidelijk in het niets verdwijnen, van levens waarin men zich dient te verzoenen met een gestaag inkrimpen van het geestelijk blikveld (al is bloggen soms een verruiming van dit blikveld), boden ook een filosofie waar ik me onwillekeurg in herken(de). Alles leek een fatalisme uit teademen, een besef dat het leven vluchtig, onbelangrijk en illusoir is."
MAAR vanuit de gelovige overtuiging weet ik dat dit leven niet onbelangrijk is, al zijn de vragen rond wie we zijn en waar we naartoe gaan zo des mensen. ZEKER wanneer een persoon je op de man afvraagt: "Maar ben jij ooit verliefd geweest, weet je waarover ik het heb?"

Eigenlijk zou ik van de verschillende stukjes die ik rond die vraag publiceerde moeten samenrapen tot één geheel, maar laat het duidelijk zijn hoe goed en slecht we elkaar ondertussen al kennen.
Het is tenslotte de vraag die ieder wel eens uitdrukkelijk aan zichzelf stelt.

Is er menselijk contact geweest in mijn leven? Heb ik vrouwen gekend buiten mijn moeder en zussen? Iets heeft me tegengehouden: een puriteinse angst misschien? Over liefde en romantiek, 'de minder gereguleerde maar natuurlijke gang van zaken' weet ik alleen uit boeken.... In mijn wereld wordt op een romantische liefde neergekeken als was het een afwijking en toch weet ik hoe groot de nood is in onze dagen naar echt affectief leven. Maar die romantische liefde geeft me wel vleugels, zo af en toe.
Een moeilijke afsluiter? Wellicht maar misschien stof tot nadenken en een gesprek aan te knopen.

Ooit publiceerde ik hier een tekst over een wit doosje, een klein en leeg doosje dat elk van ons op de parochie had ontvangen. Het was niet de bedoeling daar al je angsten en zorgen in te stoppen, maar er werd gevraagd af en toe te kijken naar dat doosje en te denken aan de mooie dingen die je in je leven had verzameld, de liefde en de genegenheid die je dagelijks ontvangen moogt van bekenden, maar ook van de toevallige voorbijganger, de blogger ondertussen ook. Het moest ook ons laten STILSTAAN (zie recent berichtje) bij een evangeliewoord dat ons ooit had geraakt. ...

Wanneer ik  dit hier terug aanhaal is het omdat er een aandachtige lezer hier nu recent op inspeelde via een mailberichtje, dat ik jullie niet wil onthouden.

"EEN WIT DOOSJE om alle liefde in te bewaren,er is in de wereld meer honger naar liefde, dan honger naar brood !!"

 Naast de gemaakte bedenking is het eveneens een grote waarheid dat elk van ons dagelijks uitziet naar post - al gaat het meestal om betalingen - maar nog meer zien we uit wat in ons ander doosje terecht komt, onze MAILBOX. Dat we ook het goede uit die mailbox mogen bewaren en af en toe eens er terug mogen naar toe surfen om te zien dat er zo een mooie liefdevolle berichten aan ons persoonlijk werden gepost.
Ja, een wit doosje kan inspirerend zijn op onverwachte momenten of om er bewust even bij stil te staan, zeker bij het begin van nieuwe (werk-)week.
En wanneer ik deze tekst nog eens corrigeer dan denk ik hoe wonderbaar het is dat  doorheen het bloggen wij van elkaar soms diepgaande waarden worden aangeboden en die zo alléén maar versterkt worden, zoals de mailreactie hierboven, uiteindelijk van een eerder onbekende maar die evenzeer het beste voor heeft met deze wereld. Ja, soms is een uit het leven gegrepen "citaat" meer waard dan lange lezingen zolang ze maar oprecht en uit het hart komen. Pas zo zijn we dan ook echte co-auteurs in blogland, maar vooral in het dagelijkse leven dat we samen maken!

Na een zalig weekend ....

Stilstaan

Soms moet je even stilstaan
in de drukte van het leven
om na te denken over
wat je anderen hebt te geven.


Een beetje aandacht, liefde
daar wordt op gewacht.
Helaas wordt daar door velen
te weinig aan gedacht.

De tijd daaraan besteed
heeft duizendmaal meer waarde
dan al het materialisme
op deze rijke aarde.

Begin niet morgen, maar vandaag
met even stil te staan
om daarna elke dag
met stilstaan door te gaan.

Ja, we zijn vol van materiële dingen; we hebben niets meer nodig - zeggen we - maar we zijn zo arm aan liefde, genegenheid en geborgenheid.

je bent zo anders

 

"De ware vriend is hij, die men begrijpt
 en door wie men ook zonder woorden
 begrepen wordt."

Hubert Lampo

Op deze dag, wel ondertussen 53 jaar geleden, zegden mijn moeder en vader JA tegen elkaar voor God en de mensen! Ik wil dan ook van de gelegenheid gebruik maken hen oprecht en van harte een bijzonder gelukkige Huwelijksverjaardag toe te wensen op vandaag! Dankbaar om al die jaren samen in liefde, in "goede en kwade dagen, in ziekte en gezondheid", voor al die jaren ook zorg om mij, mijn broer en zussen, de partners, kinderen en kleinderen ... en ondertussen ook geliefden! Het ga jullie verder goed, heel goed. Geniet van deze ZONnige dag en zoals een Indiër zou zeggen "many returns of the day!" Ik wens jullie verder een gelukkig en gezond leven tesamen, blij altijd mogen naar huis te gaan, thuis te komen, want naar wie zoudern we anders gaan?! Dank en PROFICIAT, pa en ma!
In de zijlijn en toch niet onbelangrijk kwamen de woorden van het "Onze Vader"  voor de geest , misschien nog denkend aan de leerlingen van Jezus die vroegen: "Heer, leer ons bidden!". Waarom deze kanttekening zul je denken? Misschien heel eenvoudig omdat ik mijn ouders heb ZIEN bidden die het ONS geleerd hebben. En hoe hebben ze het ons geleerd? Wellicht doodgewoon door het zelf voor te tonen, in de huuiskamer, aan tafel, in een misviering of op kritieke momenten in een bepaalde levensfase of gezinssituatie. "Doe de tv nu uit zodat we kunnen bidden" -herinner ik me ooit al was pa geen pilarenbijter.  Wanneer je dan een opa ziet bidden(misschien enkel en alleen al door zijn manier van leven, dan kan het wel gebeuren dat kleinkinderen vragen: leer ONS bidden!. Kijk, is dit geen opgave voor vandaag?
Hoe dan ook, in het gebed opgegroeid, DANK zij mijn ouders, ben ik hier nu om elkaar tot steun te zijn doorheen al wat goed en kwaad is, maar vooral breng ik vandaag een boeket bloemen mee met een kaartje er aan: PROFICAT MET UW HUWELIJKSVERJARDAG! Uw zoon Maarten.

de verboden vrucht ziet er wel lekker uit ...
is ze wel verboden?
hier lijkt het een teken van liefde te zijn!

Neen, we gaan het niet hebben over de energieprijzen, maaar wel over de echte energiestroom die ineens aangewakkerd en gevoed wordt: DE VRIEND, DE BROER, DE BLOGGER die onverwacht de dag kleurt; néén, zelfs een commercieel zendstation kan nooit zoveel kleur geven aan een dag dan MENSEN MET HART EN ZIEL dat kunnen, zij het in gewone dingen.

Vanwaar die bedenkingen? Wel deze morgen had ik weinig zin op te staan. Te laat in bed of geen vooruitzichten voor vandaag? Dan maar nog eens draaien en keren, en nog eens naar de klok kijken ...Maaar ineens was het niet meer nodig want "saved by the bell" Wie kon er in de vroege morgen en dat tijdens het verlof me zo indringend opbellen dat ik niets anders kon dan vanuit mijn bed naar de telefoon hollen?! "Hallo, 'tis ik hier hé, ik zal er binnen een half uur zijn, is het goed?" Ik kon haast niet antwoorden want nog een droge keel. "Ik" was mijn broer die blijkbaar nog een paar vragen van mij aan hem had opgeslagen, de technicus moet je weten. Dan ben je blij zo iemand te hebben en dan begon de motor te draaien. Vlug koffie gezet, afwas begonnnen - want ik ken mijn broer daarvoor, rap rap, geen tijd te verliezen (ben daar dankbaar voor ook al moet ik me dan in alle bochten wringen), maar hij was er dus wél en zo heb je al ondervonden, blogger, dat de energie begon te stromen. Het was een aangenaam uurtje samen, zeker wanneer er nog een paar andere dingen ongevraagd werden opgeknapt! Er was zelfs tijd om samen te winkelen, maar dan rap, rap ...
En zo had ik nog tijd om voor de pc te gaan zitten deze morgen en de laatste mails te lezen.
Dan kwam pas de echte energie en de adrenaline! Ik was meteen vergeten dat ik enkele uren terug niet uit bed wilde wanneer ik een paar echt gemeende, hartelijke, tot zelfs liefdevolle mails las! En dan die lieve blogberichten van mensen waar ik al langer niet meer van gehoord had! Amaai seg, wat een morgen! Danke gasten (m/v)!
En dan de ZON, ja hebben jullie ook deze vakantie-ervaring opgedaan vandaag alsof het voor de eerste dag zomer was na lange tijd? Omdat morgenstond goud in de mond heeft wou ik niets laten ontsnappen van de energie; ik ben dus maar in de namiddag op de fiets gesprongen en ik voel mijn huid nog braaden door de wind die ik voelde doorheen weidse landschappen tussen groen, paard en koe!
Kijk, het zijn mensen die energie geven en zoals Rozemarijn nog mailde: "Een mens moet er ook voor openstaan!" Ja, zo is dat ook, want ondertussen laat ik me prikkelen door (weeral) een roman waarin het echte leven van een Indiër wordt weergegeven. Het zijn de details; de beker, de kledij, die er voor zorgen dat ik weer terug "thuis" ben in India.
Rudi, dit moet je wellicht eens lezen zoals ook jij houdt van die andere culturen. Aan anderen geef ik meteen de titel door. PANKAJ MSHRA schrijft de roman DE ROMANTICI. Voor wie niet eerder met het echte India in contact kwam, zelfs zonder de verhaallijn, lees je hier echt het alledaagse leven, wat niet altijd zo romantisch is. Kijk maar naar de beelden op tv. Toeval of niet, maar precies in Bihar kreeg een vriend-priester van me precies daar een nieuwe taaktoegewezen. Precies geen kadootje. Hopen dat hij het overleeft!

Ik heb dus vandaag even de borstel aan de haak gehangen (Ik zoek bij deze nog altijd iemand die WEL met borstel en kwast goed overweg kan; dank bij voorbaart!), mijn verhaal vandaag is het resultaat van een verzamelde ENERGIEBRON, door elk van jullie voor een stukje bijeen gebracht, te beginnen met broer lief. MAAR, weet dat je het altijd nog ZELF MOET DOEN!

p.s. Zelfs bijgaande foto kreeg ik deze morgen zomaar ....

Soms moet een mens kunnen afscheid nemen van iets of bepaalde dingen terug in de kast leggen; hoe dan ook hier een paar zaken die ik toch nog de moeite vind met jullie te delen.
Eerst en vooral een boekentip, een buitengewone aanrader. Ik heb heet boek ondertussen al voor de tweede maal in handen. Noteer alvast voor wat spanning tijdens vakantieplezier.

HET DONKERE HUIS AAN ZEE
Susanne Mischke - (Duitslands meest succesvolle misdaadauteur)
Literaire thriller
Uitgeverij De Fontein Baarn 2004
ISBN 90 261 2200 4
NR 332

Verder tussen de wensen, nog deze wijze woorden gevonden:

'Vrienden: een blik, een woord, een stille wenk, elkaar zo kennen is een geschenk!'

Dit is wellicht het mooiste geschenk wat ik kreeg. Op een ander stond te lezen:

"VRIENDSCHAP IS EEN UITZONDERLIJK GESCHENK"

Heb DANK voor die mooie geschenken, vrienden! Ik wil hier iedereen met naam noemen maar op gevaar af er één te vergeten doe ik het maar niet, toch evenzeer gemeend!
JA, ik heb een kado gekregen en toch niet verdiend ... mijmer ik dan bij dat alles!

Maarten

Ja, waar een pc toch goed voor is ... misschien minder goed voor de ogen, maar hij brengt ons wel samen, en daar is het uiteindelijk toch om te doen.